Novels by PayneAzalea

LANCHE's POV"I want to be selfish. I want you to be back. I want you to be mine again. I hate seing you like this. P-pero kung talagang..." hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil sumikip ang dibdib ko. Unti-unting tumulo ang mga luha ko."K-kung talagang nahihirapan ka na, t-tatanggapin ko. " naiyak na sabi ko habang hawak ang kamay niyang maputla."Mahal na mahal kita Elle. Mahal na mahal kita!"Nakita ko naman na unti-unti siyang lumuha. Mabilis ko iyong pinunasan."I was June and you were my Johnny CashNever one without the other, we made a pa

Pagabi na subalit hindi magawang matulog ni Lanche. Hindi siya makatulog dahil baka sumpungin na naman si Brie. Nasa labas siya nagpapahangin habang may hawak na sigarilyo."Captain!" napalingon siya ng tawagin siya ni Meshua kasama nito ang kaibigan ni Brie na si Chillet."Kanina ka pa ba dito captain?" tanong sa kaniya nito.Hindi siya sumagot, nanatili lamang siyang nakatanaw sa malayo. Nasa loob naman ang tatay ni Brie kaya mag magbabantay sa kaniya. Kagagaling lamang niya sa bahay ng mga kapatid nito dahil dinalaw nila si BrieIlang minuto lang ay nagpasiya na silang pumasok sa loob. Bumungad sa kanila ang bagong gising na si Brie. Kita niya mga mata nito na nahihirapan ang dalaga. Hinawakan niya ang kamay ni Brie habang nakatingin it

Lumipas pa ang maraming araw. Marahan niyang inalalayan si Brie na makaupo sa wheelchair. Gusto nito makalanghap ng hangin mula sa garden. Kaya naman ay pinayagan siya ng doctor para ilabas sa garden. Nakarating naman sila doon. Wala gaanong tao at karamihan rin ay pasyente. Huminto sila sa ilalim ng puno. Maganda ang panahon kaya naman maaliwalas ang kalangitan."Kaya magpagaling ka na para maigala kita " nakangiting sabi ni Lanche.Hindi alam ni Brie kung ano ang irereact niya sa sinabi nito. Dahil batid niya ang katotohanan. Batid niya na ilang sandali na lang siya magtatagal dito. Ayaw niyang paasahin ito na may himala na gagaling pa siya.Ngumiti na lamang siya. Naawa siya sa lalaki. Ayaw niyang dumating ang araw na maiiwan niya ito.Bumalik na sila sa kwarto. Ilang araw na niyang napa

Weeks passed...Habang tumatagal, palala ng palala ang kaniyang karamdaman. Pinili pa rin niyang itago kay Lanche ang tungkol dito. Kaya walang kaalam-alam ang lalaki tungkol sa kaniyang sakit.Nakaupo siya habang nakatanaw sa bintana ng kwarto. Hindi niya namalayan na unti-unting pumapatak ang mga luha niya galing sa kaniyang mata. Marahan niya itong pinunasan.Matagal na niyang pinaghandaan ang bagay na ito. Kaya naman masaya siya ng malaman mula kay Lauren na malapit na silang ikasal. Masakit man, pero mas pinili niyang suportahan at maging masaya na lamang para sa kanila."Anak, kumain ka muna." aya sa kaniya ng kaniyang ama. Hindi niya ito sinagot bagkus ay patuloy niya pa ring pinupunasan ang luha sa kaniyang mga mata.

Muli siyang binalot ng lungkot ng bumalik siya sa apartment. Hawak niya pa rin ang folder na puti habang may luhang natulo sa pisngi niya galing sa mga mata niya."Mesothelioma"Napapikit na lamang siya ng mabasa niya ito. Naka-third opinion na siya sa iba't-ibang mga doctor. Subalit iisa lang ang mga resulta nila.Muling sumakit ang kaniyang dibdib. Sobrang sakit niyon na para bang mamamatay na siya sa sobrang sakit. Nahihirapan na din siyang huiminga kaya kinuha niya ang pain reliever na mesa. Hindi pa rin nawala ang sakit sa dibdib niya at patuloy pa rin itong sumasakit pa. Napahawak na lamang siya habang namimilipit sa sakit. May luhang tumulo sa mga mata niya."A-ahhh! P-please..." hawak-hawak niya parin ang kaniyang dibdib habang hinahaplos-haplos iyon para mawala ang pananakit. Tumagal ang pananakit ng dibdib niya ng ilang minuto bago ito nawala. Nakahinga na rin siya ng maluwag ng humup

Tahimik na nakadungaw sa bintana ng apartment niya si Brie. Habang nilalasap ang simoy ng hangin. Hindi pa rin maalis sa isip niya ang nangyari. Tinatanaw niya ang mga building sa kalayuan habang naisisinagan ito ng palubog na araw.Mabuti na ang ganito. Ang tuluyang siyang kalimutan ng lalaki. Ilang araw na ang lumipas mula ng makausap niya si Lauren. At inaamin niya na hanggang ngayon ay sobrang sakit ng lahat. Sapilitin niyang binitawan ang unang lalaking minahal niya dahil kailangan.Muli siyang nakaramdam ng sakit at paghirap huminga. Madalas na rin siyang sumpungin ng pagpapalpitate niya. Bahagya siyang humiga sa kama niya habang hawak-hawak ang parte ng dibdib niya. Hindi pa rin humuhupa ang sakit ng dibdih niya.Para bang ilang beses ito tinutusok-tusok."A-ahh!"

REIN'S POV"Welcome to Philippines Ma'am and Sir." a flight attendant said, she walk towards the plane.I walk forward on the stairs when the sun appears on my skin. I miss this place. The air, the views and the people who great me, I smile to them as I respond.Habang naglalakad ako papasok ng airport, bumungad sa akin napakaraming tao. As I expected. Kasabay ko nga pala ang ilang celebrities na galing France. That's why ganiyan sila ka-supportive sa mga foreign artist."Madame Rein?" Napahinto ako sa paglalakad ng may marinig akong boses. Lumingon naman ako at nakita ko ang isang guy na nakasuot ng isang t-shirt na white."Ma'am Aira is waiting on car," nakangiting sabi nito. Binuhat naman niya ang mga dala ko at sinundan siya. Well, hindi ko alam kung asan nga ba si Ate kaya naman ako na lang ang sumunod kahit na ako dapat ako sinusundan.Nakalaba

"P-please, mahal na mahal kita Hades, I can't live without you..." mangiyak-ngiyak na sambit ni Rein sa kasintahan na si Hades."Heather, stop please. Nag-usap na tayo, and that's all. That's my decision!" tila ba nagagalit pa ito ng sabihin ang mga katagang iyon."Hades naman, I can give whatever you want. Please, don't do this," hindi pa rin tumitigil si Rein na nagmamakaawa kay Hades."Even the baby that I want?" tanong ni Hades sa kaniya na ikinagulat niya."H-hades--""Well that's all. If you can't give yourself to me, let's end this relationship Heather." sabi ni Hades at nagsimula nang maglakad papunta sa kotse nito."Hades please, alam mo namang hindi pa ako handa. Hindi pa pwede, konting tiis na lang Hades, matatapos na ako sa college." sabi ni Re