Novels by GeminiGemini

Chapter 24"Oh yes I admit, it was also my fault," napapatawa na si Laarni sa pwersahang pagpapaamin sa kanya.Isinusumbat kasi ni Danish sa kanya ang hindi niya paglitaw ng maraming taon."I secretly tracked you down and the kids according to what Redsweigh has told me to do."Inaamin ni Laarni sa kaibigan kung bakit hindi siya nagparamdam."Sorry na kung hindi ako nagparamdam sa iyo, but I watched you over the time. And I saw my fearless friend Danish. You've changed a lot, that' s why I just stayed on the tract watching you. I trusted you and you did it."Oh see, that was unfair. You just watched me passing through that survival chapter of my life alone," nagtatampong sabi ni Danish.Nanggigil man siya sa nangyari nalagpasan naman niya ang pagsubok sa kanyang katatagan. Nakangiti at taas niya itong ipinagmalaki sa asawa."Okay, okay we

Chapter 23Balot sa kadiliman ang buong paligid. Pilit niyang inaaninag kahit wala na nga siyang makita."Oh darkness! Did I become blind again."Ito 'yong unang pumasok sa kanyang isip. Pakiramdam niya nasa isang lugar siya na walang maaring sumaklolo. Malamig ang simoy ng hangin. Buhangin ang kinaroroonan kaya nahuhulaan niyang siya ay nasa tabing-dagat. Naririnig niya ang mga alon na humahampas sa pampang. Matalas nga raw ang pakiramdam ng bulag. Naranasan din niya ang ganoong pakiramdam noong siya ay nawalan ng paningin. Ganoon uli ang kanyang pakiramdam kahit hindi naman talaga siya nabulag uli."Where I am?" Redford asked himself as he was suffering too much pain of his whole body.Unti-unti nagbalik ang alaala niya sa nangyari. Kinilabutan siya dahil inisip niyang swerte pa rin siya na nabuhay.Isang daang kawan ng ibon ang biglaang s

Chapter 22Matamis na ngiti ang iginawad sa kanya ng asawa. Kumaway pa siya bago ito tumalikod at tuluyang namaalam. Mga huling senaryong naalala ni Danish sa pag-alis ng asawa sa bansa.Matatag niyang pinanghahawakan ang pangakong babalik ito sa loob lang ng dalawang buwan."Don't cry baby, I'll back very soon."Tumango na lang si Danish at pinahid na lang ang mga luhang hindi niya sinasadyang mahulog sa kanyang mga mata."I'm so sorry for being so emotional. I remembered like what happened the first time you've left me," Danish explained."No, no that will n

Chapter 21Kahit sa pag-iimbak ng tubig para sa pang araw-araw na gagamitin ay mahirap. Malayo kasi sa maliit na batis ang bahay nila Danish. Buhay na rin na kinasanayan niya ang nararanasan ng asawa."I love to carry over this on my shoulder. What a happy life," Redford said it with his crazy laugh.Masaya ang maghapon ng mag-asawa. Napangiti siyang naalala nang naaalala ang itsura ni Redford. Hirap ito sa pag-angat ng iniigib na tubig. Buhay sa probinsya ang gawa nila sa araw-araw. Pinasan ang mahabang kawayan na may nakasabit na galon ng magkabilaang dulo. Mabigat ito at mahirap ibalanse. Kaya naman dumadausdos lang sa balikat ni Redford. Nangunguha ng panggatong sa may paanan ng burol. Nahihirapan man pero masaya sa maghapon ang asawa ni Danish. Nararan

Chapter 20Natulog siyang hindi iniimik ang asawa pagkatapos nakausap si Redsweigh. Sa ganoong paraan niya pinahihirapan si Redford. Hinayaan lang niya nitong yakapin at halikan siya sa noo. Pero ipinikit niya na rin ang mga kanyang mata. Gusto lang niyang maramdaman ang mga yakap sa magdamag. Gusto niyang pawalan mula sa sarili ang galit. Maagang nagising si Danish. Nakaligo na siya at humarap sa salamin upang magsuklay. Gigisingin sana niya ng halik ang asawa at yayaing magsimba. Ngunit naunahan na siya nito.Mahigpit ng nakalingkis ang mga braso nito sa kanyang beywang habang tinitigan siya sa salamin. "I am so lucky enough that I had crossed the darkest paths. Knowing that you are at the end, I've been so brave. If I could only give you the ability to see what's inside here in my heart, you will come to realize that you are my most love and everything. I'm

Chapter 19Lalong maging mahirap pa sa kanya ang magkasama sila ni Redford sa iisang kuwarto. Pero kailangang panindigan niya ang lahat. Sinubukan niyang sabihin sa ina na sa kabilang kuwarto na ito patulugin."Ay bakit mo naman naiisipan na sa magkahiwalay na kuwarto kayo matulog mag-asawa anak," nagtatakang tanong ng kanyang ina."Eh kasi po..!"Walang masabing paliwanag si Danish. Hindi niya maikwento sa mga magulang ang totoo. Ayaw niyang magalit ito sa kanyang asawa."Anak sa mag-asawa hindi magandang ipinagpabukas ang tampuhan. Pag-usapan niyo ang mga bagay bagay sa higaan na magkatabi. Hindi namin nabalitaan ang bigla mong pag-asawa. May edad ka na kaya natutuwa kami at naisipan mo na ring mag-asawa. Sa pagkakataong ito makinig ka anak sa payo ko," nakikiusap na sabi ni Aling Minerva."Sabi ko na nga ba eh, naku Briton siniswerte ka pa ring talaga," pabulong na sabi

FifteenDahil gusto ni Lyndon balikan ang nangyari noon sa kanila. Nakita nila pareho ni Faith ang buong pangyayari kung paano sila nasawi."Halika ka na."Nagmamadaling itong tumayo hila ang kanang kamay ni Faith palabas ng hotel. Si Hector at si Lyndon na nasa iisang diwa. Mahaba na ang kanilang biyahe. Nagtatakang nakasakay sa harapan ng kotse si Faith. Kung saan man sila pupunta iyon ay hindi niya alam. Wala kasing imik na nagmamaneho si Lyndon. Tinitigan niyang mabuti ang nobyo. Kailan pa ba ito natutong magmaneho? Pero nagmamaneho nga si Lyndon dahil nasa katawang buhay siya ni Hector.Hangga't sa nakarating sila sa nais puntahan. Malalim ang bangin madilim na kawalan ang nakikita sa abot tanaw ni Faith. Isang malakas ng pagsabog ng gulong ang kanyang narinig."Lyndooon." Mahigpit na pagkayakap sa nobyo ang kanyang ginawa."Faith." Mahinang pabulong na sa tainga niya ang nags

FifteenDahil gusto ni Lyndon balikan ang nangyari noon sa kanila. Nakita nila pareho ni Faith ang buong pangyayari kung paano sila nasawi."Halika ka na."Nagmamadaling itong tumayo hila ang kanang kamay ni Faith palabas ng hotel. Si Hector at si Lyndon na nasa iisang diwa. Mahaba na ang kanilang biyahe. Nagtatakang nakasakay sa harapan ng kotse si Faith. Kung saan man sila pupunta iyon ay hindi niya alam. Wala kasing imik na nagmamaneho si Lyndon. Tinitigan niyang mabuti ang nobyo. Kailan pa ba ito natutong magmaneho? Pero nagmamaneho nga si Lyndon dahil nasa katawang buhay siya ni Hector.Hangga't sa nakarating sila sa nais puntahan. Malalim ang bangin madilim na kawalan ang nakikita sa abot tanaw ni Faith. Isang malakas ng pagsabog ng gulong ang kanyang narinig."Lyndooon." Mahigpit na pagkayakap sa nobyo ang kanyang ginawa."Faith." Mahinang pabulong na sa tainga niya ang nags

Fourteen"That's final," matigas na boses ng amang si Henry.Hindi makalimutan ni Hector ang pamimilit ng ama. Ayaw na ayaw niya ang gusto nito. Ang pilitin siyang mag shift ng business course. Dahil siya na lang daw ang maaring pwedeng pagkatiwalaaan sa mga negosyo. Ngunit ang kursong wala naman sa kanyang bokabolaryo ang nais ng ama. Any business related courses ang utos sa kanya. Inaamin niya sa sarili na noong high school walang pumapasok sa utak niya tuwing papasok sa school. Naalala niya ang mga araw na napapahiya dahil laging zero tuwing may quizes at kahit sa mga exams. Sa pagbabasa hindi rin siya marunong hanggang sa umabot ng fourth year high school. Nakakapasa na lang siya taon taon dahil sa awa. Kaya walang pakialam sa kanyang pag-aaral noon ang kanyang daddy Henry dahil hindi siya nakikitaan ng pag-asa. Basta lang bayaran ng ama ang kanyang tuition at bigyan siya kahit magkanong pabaon sa school. Iba na ngayon gusto ng pakiala

Thirteen"Kailangan bang malaman mo pa ang tungkol sa ama ng ate Faith mo," nagtatakang tanong ni Lydia sa anak.Nagsisimula na naman kasi itong itanong ang tungkol sa kanyang ate."Ma, kailangan kung malaman ang mga bahagi ng buhay ni ate Faith sasabihin ko rin sa iyo ang dahilan sa mga darating na araw." pakiusap na sabi ni Miracle sa ina."Kasi anak wala naman na siya kaya kasama ko na sanang ibinaon sa limot ang kuwento tungkol sa kanya. Bumabalik ang lahat anak sa tuwing pinag-uuspaan siya ," maluha luha nitong sabi.Naantig naman si Miracle sa sinabi ng ina kaya ayaw niya na rin itong kulitin."Siguro nga hindi madaling pag-usapan pa.Sige ma, kung ayaw mo talaga hindi na kita pilitin pa."Umakyat na sa kanyang silid ang dalaga. Tamang-tama maraming missed calls na sa kanyang phone tumawag pala si Nicko. May ilang buwan na rin ito sa ibang bansa.

TwelveHanggang sa makilala na nila ang isa't isa. Pag-ibig ang kusang nagdala sa kanila mula sa noon pabalik sa kasalukuyang buhay.'Hector, sino ka bang talaga? Tinawag kitang Lyndon, sino ba talaga ako? Parating dumadalaw sa panaginip ko si Lyndon at ako si Faith sa tuwing kasama kita. Nangyayari din ba sa'yo ang mga nangyayari sa akin?" tanong niya sa binata.Tumango si Hector na ibig sabihin kasabay sila sa mga pagkakataong nanaginip sila sa isa't isa. Hanggang sa mga sandaling sila ay nagkatagpo. Ginigising ni Lyndon si Faith sa kanyang mahimbing na pagkakatulog. Siya si Lyndon at si Miracle si Faith."Halika, may dapat kang makita." nagyayang sabi nito kay Miracle.Sabay nilang natutuklasan ang tungkol kay Faith. Nagyayang pumasok na sa bahay si Hector. Basang basa silang pumasok sa loob. Doon siya hinila ni Hector sa loob ng lumang library. Halatang matagal na itong sarado. Maalikabok at mar

Eleven"Para sa group reporting ba kamo, anak?"Inulit pa ni Lydia ang tanong sa anak. Nagpapaalam kasi si Miracle na mag sleep over silang magkaklase para sa group reporting nila."O sige anak kung talagang kailangan ninyong gawin yon," alanganing payag ng ina.Wala rin naman siyang magawa kundi ang suportahan ang anak. Nag-aaral naman itong mabuti. Ang gusto lang naman ng anak na may kompletong gawang project. Kasali na doon ang project groupings nila."Beep beep"....bosena ng sasakyang huminto. Dumating na ang kotse nakasakay ang ibang kaklase ni Miracle."Hi tita!"Kumaway at bumati pa ang mga ito na dumungaw sa bintana kay Lydia."Si Miracle po ready na ba? Tanong ng isang bumaba.Tinulungan si Miracle dalhin ang mga papel at laptop."Nakapasok