Novels by Mememel

Hinagod ko naman siya ng tingin mula sa kaniyang paa hanggang sa kaniyang mukha. Ganoon na lang ang pag-init ng mukha ko nang mapagtantong medyo kumikinis siya. What the fuck? Baka naninibago lang ako."A-ah... Hi!" Nauutal kong bati dahilan ng pag-ismid niya."Bye,"paalam niya at tumakbo na paalis. Anong meron?"Gosh! Mukhang mas gumwapo si fafa Xalent ateng!" Napairap naman ako sa sinabi ni Aisie at kumapit na muli sa kaniyang braso.Inayos ko naman ang hibla ng buhok kong nasa mukha na at saka pinunasan ang pawis sa noo. Tsk! Hindi naman mainit. Pero no'ng makita ko siya ay nag-umpisa na akong pagpawisan. The heck?Pagdating namin sa

"Bye, bro!" Nakangiti kong sabi kay Dienvel.Nandito ako sa airport para ihatid ang bestfriend ko. Hindi ko alam kung iiyak ba ako o matatawa dahil sa itsura niya. Mukha kasi siyang ewan suot ang binigay kong mint green na sunglass. Feel ko kasi nagmukha siyang bakla! Imagine ang matipunong tulad niya ay may gamit na light color. Hihi. Cute."Come on! Give me a hug,"nakabusangot niyang sabi.Niyakap ko naman siya at hinalikan sa pisnge at saka tuluyan ng umalis. Lumabas na rin ako ng airport at dumiretso na sa school. May pasok kasi ngayon, buti na nga lang at alas-sinko ng madaling araw ang flight ng baklang 'yon kundi ay baka hindi ko na siya naihatid.Naka-uniporme na rin ako dahil didiretso na ako sa s

Isang buwan na ang nakalipas at marami na ring nagbago. Isang buwan ko na rin siyang iniiwasang titigan at iniiwasang makabangga. Nakabalik na rin ang pinsan ko sa Manila at sa makalawa na ang alis ni Dienvel pabalik sa states para doon mag-christmas.After that day, I decided na kalimutan na ang lahat. Kalimutang nakilala ko ang Xalent na 'yon, walang magandang---"Fuc--" naputol ang balak kong pag-alma ng tuluyan na akong mahila ng kung sino man at hanggang sa madala niya ako sa isang bakanteng classroom.Nanginginig na ako. What the fuck? Nilingon ko ang nagdala sa'kin dito at gano'n na lang ang takot ko ng makilala kung sino ito."A-ano... Bakit mo a-ko dinala d-dito?" Nauutal kong tanong habang umaatras at unti-u

"What are you doing here?" Tanong ko. Naramdaman ko naman ang paglapit niya at pag-upo rin sa inuupuan ko."I'm sorry." Nangunot naman ang noo ko."About what?" Hindi ko na napigilang mapaharap sa kaniya na ngayon ay titig na titig sa'kin.He's handsome, talented, smart, kind, he's so perfect ang sabi nga ng iba. Pero ngayong nakikita ko siya dahil sa liwanag lang ng buwan ay masasabi kong he's so damn gorgeous in this setting. Parang bumagay siya sa lugar na 'to na tanging ang buwan lang ang nagpapakita ng napakaganda niyang mukha."Kanina... Uh."Tumawa naman ako, "Eh bakit ka naman mag-sosorry? Okay lang na ma

Kasalukuyan kong hinihintay ang dalawa kong kasama sa pagpunta sa meeting place. Ngayong Martes kasi napagpasyahan ni Aisie na aalis kami para doon sa camping for two days. At talagang naiinip na ako ng dahil sa dalawa. Sabi kasing mag-ayos na kahapon, eh hindi pa ginawa. Alas tres kasi ang kitaan doon para hindi kami abutin ng dilim sa daan."Ang tagal niyo!" Sigaw ko sa sala kahit alam ko namang hindi nila ako maririnig.Ilang minuto na lang at sa tingin ko ay kompleto na sila doon. Nasa tabi ko na nga ang malaki kong bag na pang-camping. Nandito na rin ang tent naming tatlo. Pambihira! Imbes na dapat sa bag 'to ni Dienvel nakalagay ay pinagkaisahan ako ng dalawa at sinuksok sa loob ng bag ko. Pero okay lang naman. Kaming tatlo kasi ang gagamit nitong isang tent."I'm here na!

I heard him chuckled, "Tinulugan mo ako," He accused me.Napaangat naman ako ng tingin "S-sorry.""Hmmm..." Napayuko na lang ako ulit. Hindi ko kayang titigan siya, pakiramdam ko sa bawat segundong tatama ang paningin ko sa kaniya ay bibigay na ako."Can you look at me." Napanganga naman ako sa sinabi niya at bigla na lang siyang tiningnan."Better,"sabi niya at ngumiti na talagang nagpakaba sa'kin ng bonggang-bongga.Nalilito na ako. Parang bago pa lang naman kaming nagkakilala pero pakiramdam ko ang lalim na ng ugnayan namin sa isa't isa. Parang may something between us. Nakakaramdam ako ng kaba, saya,

The hardest thing to do is to believe in unbelievable things that are happening in your life. But, just believe in everything you'll see and let yourself rewrite the stars to have a better ending that can save your future.I run back and forth and the thought of being in this place, gives me chills. This place... It can't be."Freyaile..." I looked back as I heard my name calling by anyone. But, I can't see anyone."Freyaile..." I got scared as I heard it again and continue to walk around to find that voice.All I can see in this forest are big trees that can almost reached the clouds and the birds flapping their wings. While hugging myself, I saw a gate that looks familiar to me. I walk closer and something was written o