HIDDEN

ITS a rainy and cold saturday night. I'm here at the middle of nowhere. Nakayakap sa sarili, habang nakayukong umiiyak."I'm so sorry Cece, I- i don't know what to say .."Parang naririnig ko pa din ang mga salitang iyon na kanina lang ay sinagot nya sa akin. Masakit. Para nya akong sinaksak at tumagos iyon hanggang puso. Pain .. Shame for myself .. Humiliation .. Rejection .. Iyon ang nararamdaman ko ngayon. I felt my phone vibrated in my pocket. Nangininig ang mga kamay na kinuha ko iyon."Where are you Cece?" The caller ask.Alam kong sya yun. How can i forget his voice? Pero bakit ganon? Dati naman, everytime maririnig ko ang boses nya sumasaya ang puso ko. But now, all i can feel is pain. "Please .. tell me where are you?" I can sense that he is nervous

NAGISING syang mabigat ang loob. Of course, she won't forget what happened and be okay overnight. Nagbihis sya. She needs to work. She has to. Marami syang nakatenggang gawain sa opisina. She's the Head Architect of SCHMIDT. A world wide company. She don't want to say who's the owner. Nasa hagdan pa lang ay rinig na nya ang ingay ng mga kubyertos. "I want to wring his neck!" Sabi ng galit na boses. Hindi nya alam kung paano mag rereact sa harap ng mga ito. She wants to be okay infront of her family kaya naman .."Goodmorning everyone!" Bati nya s pinasayang boses. Napatigil ang mga ito sa pagsubo at tiningnan sya. Hindi nya pinansin ang paninitig ng mga ito. "Morning Mom, Dad. Kuya Yoyo you're here pala" Umupo ako sa paborito kong pwesto at kumuha ng kanina at itlog. "Papasok ka?" Kuya yoyo ask.

MATULIN na lumipas ang mga isang bwan. After that conversation they had ay hindi na nya ito nakausap o nakita pa. Nasa isang kompanya nga sila pero palagi itong busy and so is she. Tanggap sya ng tanggap ng mga kliyente kaya kahit papaano ay naabala nya ang sarili sa trabaho. Pinupush pa din sya ng pamilya nya lalo na ang kuya yoyo nya na mag resign sa trabaho nya. Well, she's actually thinking about it. "Ang kapal talaga ng mukha ng lalaking yan! Nakakapang gigil!" Malakas na itinapon ni bella ang newspaper sa table nya. Kunot noong tiningnyan na ito. Kasunod na pumasok ay si Nina. "What is it?" She ask. "See for yourself sweetiepie" Tiningnan ko ito. When i saw it, agad kong pinag sisihan na binuklat ko iyon para tingnan. Napapikit ako. Kuha iyon ng lalaki na may kasamang ibang babae. They look like in a bar. Magkayakap or

CECE POV: AFTER i put my brother to bed, naabutan ko si mommy and daddy na nag uusap sa salas. Hindi pa siguro nila nararamdaman ang presensya ko. "Alam na kaya nya honey?" Mom ask, worried. Nakita nya kung pano hindi ito mapakali sa kinauupuan. "Hindi ko alam. Pero hindi bobo ang anak mo. Malalaman nya din yun." Sagot naman ni daddy. Sobrang seryoso nito. At ngayon lang nya nakitang ganon ang ama. She hid herself. Gusto nyang malaman kung ano ang itinatago ng mga ito. Siguro ay may kinalaman iyon sa paglalasing ng Kuya Yoyo nya. Hindi nya ugali iyon, but her curiosity is tormenting her. "Should we tell her? I am so worried para sa mga anak natin. Lalo na kay Cece .." mom burst out crying. Nilapitan ito ng daddy upang aluin at patigilin."Hush now honey. We'll tell her. Sh .." pang aalo ni daddy. And its her time to co

A/N: Hindi ko na lalagyan ng Point of view ha? Alam nyo naman na ang pattern. Every chapter, si Cece muna ang una tapos sunod naman si John. Okay? Baka kasi may malito. I recieved a PM saying na naguguluhan daw sya sa story ko. Question: MAGULO PO BA STORY KO? MAY NAGUGULUUHAN BA SA INYO? Comments down below please. C H A P T E R : N I N E AFTER what we had in the parking lot, hindi na kami nag usap pa. He's calling and texting me nonstop but i chose not to answer and ignore him. I don't know. The pain that he caused is still there. Its deep. Hindi madaling kalimutan dahil lang sa salitang I love you na sinabi nya. Don't get me wrong, I do love John. Most of my life, he's there. Hindi madaling kalimutan lahat ng ala alang pinagsamahan namin lalo na yung mga masasaya. I am dependent on him. Hindi ko ata nakikita ang sarili kong hindi sya kasama. But i need to let go and move on from the pain.