Reincarnated Psycholove

Darkness and silence immediately opened up for the two of us. It is so quiet that you seem to be the only one living in the world.

The place is a bit creepy, but I'm used to it. I just don't know how my friend feels right now.

Napalunok ito ng laway. Fear was on her face.

We finally got inside the mansion. Ahead of us, it was dark.

Some items are scattered on the floor such as picture frames, pillows, statues. Looks like someone came in with us here first.

My name is Sejun, 25 years old, certified playboy and a journalist, but that was in my former life who died in a car accident. Fortunately, I reincarnated as a girl at the age of 18.

Exactly the owner's debut in this body.

So now, I am 23 years old Chaeyoung. A photographer, and a youtuber. The main topic of my channel is about abandoned areas. If you ask me if I will accept what happened to me? Well, its weird to say the least but, I was surprised that my brain just accepted what happened right away. Because maybe this brain is female so that's it. I guess.

The mansion of a well-known yakuza in japan way back 1887 is where Char and I went today.

Who would have thought that this yakuza has a hidden mansion here in the philippines! The mansion has four floors and thick dust cannot be hidden.

Ah! Let's also add the spider webs scattered around.

"Ouch."

Siya ang may hawak ng VideoCamera ko kanina pa habang naglalakad ako at ipinapaliwanag ang nasa loob, itinutuon niya sa akin ang camera. Straight to my face.

"What happened to you?"

"Kamuntikan na akong madapa dahil sa mga nagkalat sa sahig." Reklamo niya.

Maarte nitong inaayos ang kanyang damit.

Naihilamos ko ang aking kamay sa mukha.

Bakit ko pa kasi ito isinima?

"Okay ka lang?"

She rolled her eyes. "Ofcourse! Ano bang iniisip mo? Na mama-matay ako dahil sa mga ito? Kaya pa ng beauty ko noh."

Pero halata naman sa mukha niya na naiilang siya sa kanyang paligid.

Napailing nalang ako. "Halata sa mukha mo. Huwag mo ng itago,"

"I didn't expect it naman kasi, na what we were going to do was very creepy. Ack! I am terrified in this place because it seems like parang buhay? Yung parang huminga, alam mo yun? Do you plan to be paranormal? And look oh, you still have a flashlight because we can't see where we are going. It would have been nice if all the roofs were pierced so that light could enter inside. Kung hindi pa tayo malapit sa bintana't pinto, hindi pa tayo maaarawan."

Napatawa ako sa sinabi niya.

"Ang arte mo talagang babae ka. Nag eenjoy kasi ako sa ginagawa ko kaya pinagpatuloy ko parin hanggang ngayon."

"Seriously? In this place? Are you immune to that kind of danger? When you are alone? Baliw ka ata e, wala ka man lang kasama, while you are making the 25 videos you uploaded. what if, a ghost comes out and rapes you? Gosh!" Umakteng pa itong kinilabutan. May payakap yakap pa sa sarili nitong nalalaman.

Sabi ko na ngaba eh. Sermon ang abot ko sa kanya.

Rape? Nuh uh! Imposible!

"Seriously? Ang lalim ng imagination mo, you know that? Resulta na ata yan sa pagkahumaling mo sa mga horror e."

Nakarating kami sa 3rd floor. Walang silid ang lugar. Maliban sa isang chandelier sa taas at isang piano malapit sa glasswall. 

Puting piano ito na may nakapatong na pulang rosas. Nilapitan ko ito at hinimas ang keyboard. Maalikabok. Buti nalang naka gloves kami.

Napilig ko ang aking ulo, "Weird. Pakiramdam ko akin ang piano na ito."

Out of curiousity, I was about to press it when she suddenly grabbed my hand so that I could not make any noise.

"Why did you stop me?" Takang tanong ko sa kanya. Yung mukha niya ay parang kinusot. She's cute!

Ugh! Sejun. Huwag mong kalimutan na babae ka na ngayon!

"Ugh! But what if--."

Parang gusto ko tuloy matawa sa dahil sa hitsura niya.

"Ahem- Don't worry, they are afraid of me." Biro ko rito.

She crossed her arms and sighed, "Tch. Whatever," she said realizing that what she said just came out of my other ear.

This is the reality Char, what you are saying is absurd. Ghost? Then I will believe when I see one.

"Lets go the 4th floor." Sabi ko sa kanya.

Hindi pa man kami nangangalahating oras sa pag vi-video sa lugar ay tinawagan siya ng kanyang Mommy. Matapos niya itong makausap ay nagpakawala ito ng malalim na pagbuntunghininga.

"SIGURADO kaba na hindi ka pa uuwi? 2pm na. At alam kung maaga pa. Kaso kailangan ko na talagang umuwi. Alam mo namang pag tumawag si Mom at sinabing umuwi ako ay kailangan ko talagang sundin. May emergency daw kasi sa bahay eh," pagpapaliwanag nito sa akin habang hawak ang dalawa kong kamay.

Her face showed frustration at what had happened, at the same time saying, "I'm really sorry Chae," she added like a child at the age of 24.

Napailing nalang ako sinabi niya. Kilala ko si Tita. Sigurado naman na pag sinabi nitong emergency ay emergency talaga. Kailangan talagang umuwi.

"May magagawa pa ba ako?"

Napakamot ito sa ulo. "Hehehe wala eh," aniya.

She gave me my camera. "Bye. Kitakits nalang tayo bukas kung may time ako. Mukhang hindi rin ata kita mapipilit na ipagbukas nalang ang adventure mong ito eh," dagdag pa niya na inilibot ang paningin sa loob ng lugar.

Humalik muna ito sa aking pisngi bago umalis.

"Ingat sa pagmamaneho."

Hayun, at tuluyan na akong naiwang mag isa sa loob ng mansyon. Rinig ko mula sa aking pwesto ang pagbuhay sa engine ng makina niya at ang papalayong tunog ng kanyang sasakyan sa labas ng mansion.

Sa harap ng mansyong ito ay highway na. Pero bibihira lang ang dito dumadaan. Pa triangle kasi ang daan dito, kaya pwede silang mamili kung saan nila gustong iliko ang kotse nila.

Malayo layo rin ang kapitbahay ng mansyong ito.

Napahawak ako sa ilalim ng aking baba, "Hmmm. Gaya ng nakagawian mukhang tataposin ko ito ng mag isa."

Well, sanay naman na ako sa ganito. Minabuti kong bilisan ang aking ginagawa. Pagkatapos nito ay kailangan ko pang eedit.

Kahit pa sabihing may 3million subscriber na ako sa youtube ay mas gusto ko parin na ako ang mag edit.

Pagsapit ng 5pm saka ko pa natapos ang ginagawa ko. Iniunat ko ang aking katawan. "Mukhang ito na ang pinakamaagang oras ng pag uwi ko."

Usually kasi ay inaabotan ako ng 6 or 7pm pag ginagawa ito.

Lumipas ang 10 minutong paglalakad pababa sa unang palapag, may narinig akong kalabog sa leftside ko. Sa dingding iyon nanggaling.

"Baka dahil lang siguro ito sa pagod." Napilig ko ang aking ulo saka napahawak sa aking batok at napahilut doon.

Bukod sa hanggang apat na palapag ang mansyon ay sobrang lapad pa ng lugar.

Napaupo ako sa hagdan at napahilot sa aking tuhod ng maramdaman ang biglang pagsakit sa parteng iyon.

Muntik na akong matumba sa pagakaka upo ng kumalabog ulit ang dingding na nasa aking tabi. Mas malakas na parang ginigiba ang pader.

Napalunok ako ng sunod sunod habang sapo ang aking dibdib.

May halong kaba at takot ang nararamdaman ko sa mga oras na ito habang nakatitig ang mga mata dingding.

Lakas loob na dahan dahan kong nilapitan ang dingding. Isang malamig na hangin ang humaplos sa buo kong katawan bigla kung kayat napayakap ako sa aking sarili.

Sinasabi ng puso ko na wag akong lumapit, ngunit ang isip ko naman ay inuutusan ako.

Nasa tapat na ako ng dingding kung saan rinig na rinig ko ang kalabog. Idinikit ko ang aking kaliwang tenga sa dingding, pero biglang nawala ang tunog.

Mabilis kong inilabas ang aking camera at vinidyuhan ang dingding para may makuha akong ibidensya.

"Hi! This is Chaeyoung Jimenez. Hindi kayo maniniwala sa ipapakita ko sa inyo ngayon. Kasalukuyan akong nasa loob ng abandonadong mansion ng Yakuza way back 1887." Tinuro ko ang dingding. "Ang dingding na ito, ay may kababalagyan na nangyayari---ano yun?!"

"Himiko! Huwag mong gawin yan!"

"Sino ka para utusan ako sa gagawin ko!"

"Please, bumaba ka dyan! I'm begging you, Himikoooooo! Hindi ko kayang mawala ka sa akin!"

Hindi ko natapos ang aking sasabihin ng may marinig akong mga boses na galing sa taas na umecho sa loob ng mansion.

Mga boses na nagtatalo!

Please stop!

Bumundol ang takot sa aking dibdib. Kinuha ang camera at ipinasok sa loob ng aking bagpack. Hindi ko namalayang nailapag ko pala ito sa sahig. Mabilis akong napatayo.

Napamura tuloy ako ng wala sa oras at the same time naguguluhan narin.

Lakad takbo ang aking ginawa palabas ng mansion. Para na akong maiihi na ewan dahil kababalaghang ito. Only one thing I am sure of, this mansion is haunted.

Looks like I will never forget this place, dahil nangyari sa akin kanina.

Hindi na ako magtataka kung hindi nila ito mabenta kahit sa murang halaga.