TEARS OF JOY(TAGALOG)

PROLOGONaranasan mo na ba ang makakita ng hinaharap?Kung bibigyan ka ba ng pagkakataon na makakita ng hinaharap tatanggapin mo ba ito?bakit?Para makita ang iyong magandang kinabukasan?O para makita ang malagim na mangyayari sa iyo sa susunod na taon?Bihira lamang ang nakakakita ng hinaharap,hindi lahat nabibigyan ng ganitong kakayahan.Nagsimula lang naman ito nung gabing iyon.Ulang napakalakas na para bang humahampas,hanging kung maririnig mong umihip ay miski ika'y matatakot din.Ngunit ang tanging hangad ko lamang ng mga araw na iyon ay makatakas sa problemaProblemang galing sa aking sariling pamilya.Sugat at pagdurugo mula sa natutunaw kong puso.Minsan naiisip ko na lamang ang magpakamatay dahil sa mga masasakit na salita na binibitawan nila sa akin.Mga salitang nasambit na tumatak sa kaibuturan ng aking puso.Rinig-rinig ko sa mga taong nakapaligid sa akin na ang makakita ng hinaharap ay isa

-KABANATA DALAWA-Natapos na akong mag impake ng mga gamit bago sumapit ang dilim.Naglalakad na ako sa daan papuntang mansyon kung saan ako magtatrabaho.Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon kung ano nga ba ang trabaho ko sa malawak na tahanang'iyon.Bukod sa kaba nakakaramdam rin'ako ng matinding takot kapag naaalala ko ang mga pagmamalupit ni Ma'am Melinda sa kaniyang mga tauhan.Maya-maya pa ay nakarating na ako sa aking patutunguhan dala ang aking mga gamit ng pawisan dahil sa layo ng aking nilakad.“Joyang nakarating ka na pala halika na't hinihintay ka na ni Ma'am sa itaas"pagbati sa'kin ni Aling Melissa isa sa kasambahay rito'sa mansion.“Oh?Bakit ganyan ang kasuotan mo?"natatawang aniya sa akin matapos akong tingnan mula ulo hanggang paa.“Dito lang naman po ako magtatrabaho e"pagdadahilan ko habang ibinababang dahan-dahan ang aking mga kagamitan.“Sinong may sabi na dito ka magtatrabaho?"natatawang tanong ni

-KABANATA APATNakakatakot ang tinginan sa akin ng mga estudyante rito'sa Paaralan.Palibhasa'y mayayaman ang mga estudyante ay ganun-ganon na lamang sila kung tumingin sa'kin.Kung makatingin sila'y akala mo ako may dumi sa aking mukha at pangangatawan.Tinging nangingilatis,tinging nakapag dudulot sa akin ng kaba.Wala akong ibang nagawa kundi yumuko na lamang.Habang naglalakad ako papunta sa aking Class room ay samu't-saring tinginan ang mga natatanggap ko galing sa mga estudyanteng naririto.Dahil ba sa pangangatawan at kulay ko?O dahil sa pagkatao ko?“Goodmorning Miss Chavez!"bati sa akin ng babaeng may edad na na nakauniporme ng pangguro“Magandang umaga rin po!"tugon kong may respeto sa kaniya.Gayun'pa man alam kong may mga matang nakatingin sa akin ay naglakad na ako papunta sa aking papasukan sanang silid-aralan.Ngunit sa hindi kalayuan nakakita ako ng isa sa mga estudyanteng naglalakad kaya nilapi