When My Tears Have Started To Fall

Simula"Hoy, bakla!""Ano nanaman yon?! Makasigaw ka bakla. Parang nasa Mars ako ah," Masiglang sabi ko kay Jas. "Tungak ka nakita mo na ba ranking?" Sabi pa niya sabay hampas sa braso ko."Anong ranking? Tungak wala pang ranking sa bulletin board. Dumaan ako kanina doon eh. Wala pa naman.""Tungak maaga ka kasing pumasok kaya hindi mo nakita. Nakita ko nga eh. Tara bili puntahannatin!" Excited na sabi niya sabay hila sa braso ko.Si Jas nga pala ay isa sa mga kaibigan ko dito sa school. Ngayong taon ko lang siya naging kaibigan, pero naging close naman agad kami dahil mabait at masaya silang kasama. Ngayong taon ko lang sila naging kaibigan dahil naging iba na ang section ko. Dati kasi ay nasa pilot section ako. Pero ngayong taon ito ay hindi na dahil bumaba ang aking marka pagkaapak namin sa ika-walong baitang. At ngayong nasa ika-siyam na baitang na

Kasama "Maraine," Tawag sa akin ni ate. "Bakit ate?" Tanong ko sa kaniya. Parang kakaiba talaga kinikilos ng tao ko nung mga nakaraang araw pa. O baka hindi naman ako lang ata nag-iisip ng ganun eh."Nakausap mo ba si lola nung mga nakaraang araw?" Tanong niya sa akin habang naghahain siya ng pagkain. Nauna kasing umuwi si ate galing sa school. Pano hindi mauuna si ate sakin eh kanina nagyaya sila Kei na tumambay."Hindi ate, ilang araw na ngang hindi natawag si lola eh. Baka busy sa trabaho niya."Hindi naman na nakakapanibago yung hindi pagtawag ni lola sa amin kasi minsan talaga sinasagad niya ang pagta-trabaho. Kaya nga gusto ko nang makapag-tapos ng pag-aaral pera naman makapagpahinga na si lola sa pagta-trabaho."Ay oo nga baka busy, halika na kumain na tayo. Siguro gagabihin nanaman si lolo sa pag-uwi," Sabi pa niya.

Chow chowNang makapasok ako sa bahay ay agad na nakita ko ang aking ate na nag-aayos ng gamit sa may sala."Ate bakit mo inaayos yang mga damit mo sa bag? May pupuntahan ka ba?" Agad na napalingon si ate sa akin nang magasalita ako. Tumayo naman siya at kinuha pa ang ilang mga gamit sa lamesa."Meraine aalis muna ako ha? Mag-t-trabaho kasi si ate sa Manila, kaya huwag kang malulungkot dito." Iniwas niya ang tingin niya sa akin at nagpatuloy sa pag-aayos ng gamit."Pero ate bakit ka pa mag-t-trabaho doon? Di ba sabi ni lola siya na daw bahala sa atin kaya hindi na kailangan magtrabaho?""Napag-usapan na naman namin 'to nila lolo at lola. Kailangan ko na rin kasing magtrabaho kasi nalaki na ang gastusin dito sa bahay. Hindi na kaya nila lolo at lola ang gastusin. Sana maintindihan mo." Hindi siya natingin sa akin habang sinasabi niya iyon. Patuloy lang siya sa pag-aayos ng gamit.