Womanizer Property

ANDREA's POV"That's all for today. See you on monday."Inunahan ko na sa paglabas ang last subject teacher ko. Patakbo akong lumabas ng campus dahil akala ko naghihintay ang lalaking ubod ng sama sa akin sa labas ng gate pero ni-anino niya wala akong makita."Andrea, sinong hinihintay mo?"Napatingin ako sa likod ko ng marinig ang boses ng isa sa kaklase ko sa isang subject. Naka ngiti ang kanyang labi."Uy Aaron, ikaw pala, hinihintay ko ang sundo ko.""Sino, boyfriend mo?" kunot noong tanong niya.Nanlaki ang mata ko.Sabay iling."H-ha! H-hindi. Ano, ang kapatid ko. Oo, ang kapatid ko ang sundo ko," hindi komportable kong saad.Humagalpak nama

Wala akong magawa sa araw na iyon kun'di ang tumanganga sa harapan niya. Pinoproseso pa ng utak ko ang lahat,  para sa akin ang desisyong ito. Gayong, wala pa akung kasiguradohan sa mangyayari sa akin.Oo nga't follow all his order lang ang sinabi niya at bayad na ako, bayad na ang magulang ko sa kasalanang nagawa nila. Paano kung mahirap ang iuutos niya? Makakaya ko bang sundin. Paano kung ginagago lang niya ako.Malaki ang naging kasalanan ng pamilya ko sa kanya. Una isang billion ang ninakaw sa kanya. And I'm sure. Si kuya ang maygawa nun, dahil siya ang secretary nito. pangalawa ni rape, ang kanyang girlfriend sa ama ko, pangatlo pinatay pa ito .Doble-doble na ang kasalanan ng pamilya ko sa kanya. At ang kapalit ng lahat ay ipapatay niya ang magulang ko sa kulongan. Mahirap para sa akin kung mawala ang ama ko at ina, kaya kahit labag sa loob ang desisyon kong ito, wala akong maga

Andrea POVGulat na gulat ako sa pag biglaang hila ni Giovann Mercedez sa strap ng sleeveless ko. Hindi nga ako makagalaw habang titig na titig siya sa mata ko. Todo pigil ako sa sarili para lang hindi ko siya masampal. Nakalantad sa kanyang harapan ang dibdib. Gusto kong maiyak, gusto kong sumigaw sa sobrang pagkagalit. Ngunit sa mga titig palang niya sa akin. Parang mas nag-aalab pa siya sa galit kaysa sa akin, at may isa pang tingin niya na, hindi ko mawari kung ano. Kakaiba kasi ito, kinikilabutan ako."Mag bihis ka, 'yong natatakpan ang balat mo. Wala ka sa club para magsuot ng ganyan!" pagalit niyang sindak.Kinagat ko muna ang pang ibabang labi ko bago tumango. Nawalan na ako ng kibo. Labis na 'yong panginginig ko sa takot sa kanya.Mabilis akong nagtatakbo papasok sa loob ng kwarto para mag bihis.Habang nag bibihis hindi ko maiwasang suminghot ng

Dahil sa sobrang pagka-womanizer niya, mukhang sa loob ng kotse na talaga naglaplapan ang dalawa. Dahil pagsilip ko ulit sakanila, sa labas ng malaking gate, wala ng nakatayong dalawang pigura roon.Inaamin ko na nandidiri ako kay Vann dahil sa paiba-iba niyang babae. Mas lalo lang akong naturn-off sa kanya. Akala ko masama lang ang ugali ng lalaking 'yon, pati din pala physical na anyo niya....Ilang babae na ba ang naikama niya? Siya siguro mismo hindi na kayang bilangin lahat.Nitong umaga, ilang beses ko na siyang iniiwasan. Pagkagising niya sakto namang natapos na ako sa pagluto at naayos ko na rin ang kakainin niya kaya nakaalis agad ako sa kusina.Ramdam ko pa nga na sinusundan niya ako ng tingin papalabas ng bahay. Umikot lang ako sa likuran kahit may pinto namang slidding glass door papuntang swiming pool.Gaya ng sabi ko, malaki talaga ang bahay ni Mercedez. Merong malaking pool sa likod ng bahay. Nag

Kahit ilang ulit mong pag sabihan ang sarili na kayanin mo ang lahat ng pag  dadating talaga sa puntong mapupuno kana. Hindi mo na kayang pigilan ang sakit at pait ng naramdaman. Alam kung may kokonting kabaitan si Giovann. Pero ngayon , dahil sa nabasa kung text niya mukhang malabong isipin ko pa na maging mabait at may concern siya sakin.Mukhang malabong mangyaring mag iba ang tungo niya sa akin. Ganon na ba talaga ang tingin niya sakin? Ang maging isa sa mga magulang ko? Ang mag nakaw ng pera? Oh god! I think I'm going to breakdown one's na tatayo ako sa upuan ko. Pilit kung inubos ang pagkain na binili ni Aaron para sakin. Kahit nawalan ako nang gana dahil sa natanggap na text kailangan ko paring kumain at ubusin ang pagkain. Maraming nag hirap na mga kabataan ngayon. Walang halos makain. Iyan ang parating sinasabi nang utak ko habang pilit nginuya and pagkain bibig ko.