Novels by ValencianaYsabela

LevenPangalawang araw na simula ng makabalik kami dito sa University. Masasabi ko na maayos na nagawan ng paraan nila Ciara at Cresia na makabalik kami dito ng hindi nahahalata na nawala kami ng ilang linggo.Wala naman kakaibang nangyayari sa paligid maliban na lang sa pagiging sobrang tahimik nito. Hindi mo alam kung may mangyayaring hindi maganda dahil sa sobrang katahimikan na namamayani sa paligid. Parang normal lang, ngunit alam mo na nasa paligid lang ang mga kalaban."Nandito ka lang pala. Kanina pa kita hinahanap." napalingon ako sa pinanggalingan ng boses at nakita ko si Tristan na nakahawak sa mga tuhod niya at hinahabol ang paghinga niya."Sinong humabol sa'yo? Kailangan mo pa ata ng ensayo, ang bilis mong hingalin." sabi ko at binalik ang tingin ko sa kapaligiran."Sino ba kasing nagsabi sa'yo na dito ka magpalipas ng oras?" nakalapit na siya ngayon sa akin.

Charles“Stop looking at them like that.” napabalik ako sa reyalidad dahil sa pagsasalita ni Ciara sa tabi ko.Isang linggo na ang nakakalipas simula ng lumabas ang buong kapangyarihan ng mga kapatid ko. Malapit na rin silang bumalik sa pag-aaral, at ngayon nandito na kami sa bahay namin.Ngunit, paano sila babalik ng hindi napapansin ang pagkawala nila ng ilang linggo?“Kung iniisip mo kung paano hindi mapapansin ang pagkawala ng mga kambal, nagawan na namin ng paraan ni Cresia ang bagay na iyon.” sabi sa akin ni Ciara na para bang nabasa niya kung ano ang naiisip ko.Hindi m

DevenHindi ko alam kung bakit pero hindi ko na talaga mapigilan."Hahaha. Oh my ghad!""What's funny?" biglang tanong ni Deenz sa bigla kong pagtawa.Kinalma ko muna ang sarili ko bago ko siya sagutin."Isinabit lang naman ng kakambal ko ang kapatid mo sa puno. Hindi ko lang alam kung makawala ang kapatid mo doon." nakangisi kong sabi sa kanya.Napailing na lang siya dahil sa narinig niya.Naglalakad kami ngayon papunta sa ilog. Simula ng umalis sila Leven ay naiwan kaming dalawa ni Deenz. Kahit sila Mama at Charles iniwan kami.Iniisip ko nga minsan, parang ibinebenta kami ng kapatid at ina namin. Gustong gusto talaga nilang iniiwan kami ng biglaan lalo na sa mga ganitong sitwasyon.Bigla akong napatingin kay Deenz, hindi mawala ang ngiti sa mukha niya dahil sa kanyang nakikita.Gaya kan

Leven"Happy birthday, my Ligthness."Wala akong masabi. I'm speechless. At alam kong ganito rin ang nararamdaman ni Deven sa mga oras na ito.This is unexpected!Akala namin matatagalan pa bago namin sila makita pero ngayon? Nandito sila ngayon sa harapan namin at hindi mo mababakas sa kanila ang hirap na pinagdaanan nila sa loob ng ilang linggo.My guardian is here with me."Walk with me?" tanong niya habang hinihimas ang kanyang batok.Mukhang hindi niya rin inaasahan ito. Maging ako rin naman, maayos na kaya talaga sila?Kahit hindi ako sumagot, nagsimula na kaming maglakad papalayo sa mga kasama namin. Tahimik lang kami at hindi nagsasalita. Dinala kami ng mga paa namin sa lugar kung saan tumubo ang isang halaman mula sa dugo namin."Kumusta ka?" sabay namin tanong. Natawa k

DevenTahimik naming pinagmamasdan si Charles habang mahimbing itong natutulog. Pinipigilan naming tumawa ni Leven dahil sa itsura ng pagtulog ni Charles."Grabe pala siya matulog, maingay." natatawang sabi ni Leven sa isip ko."May naisip ka na ba kung paano natin gigisingin ang isang ito?" tanong ko sa kanya.Bigla siyang tumingin sa akin para ipahiwatig na wala pa siyang naiisip. Panigurado na magigising siya kapag gumamit kami ng kapangyarihan. May naisip na ako!Sinabi ko kay Leven ang plano at bigla itong nagpigil ng tawa.Maingat naming hinanda ang plano namin para hindi mapansin ng Charles na nandito kami sa kwarto niya.We shift in our nine tailed form and prepared ourselves for his counter attack. At ilang sandali lang ay bigla siyang tumayo."Aw! Twins!" sigaw nito ng matamaan ng dalawang nyebe

DevenNagmadali sila Ciara at Cresia sa pag-aayos ng mga kagamitan nila para sa ritwal. Tinawag na rin nila ang mga matatandang diwata at mga dwende. Kasama rin dito ang mga munting diwata na kasama namin kanina ni Leven.Habang nag-aayos sila, napagpasyahan namin ng kambal ko na pumunta sa tabing ilog. Ang ilog dito sa Pandora ay hindi nagyeyelo, patuloy lamang ito sa pag-agos. Hindi namin alam kung saan papunta ang tubig nito.Pinili naming ilubog ang mga paa namin sa tubig. Hindi ito malamig kagaya ng klima dito sa Pandora. Sapat para maibsan ang lamig na nararamdaman ng mga nilalang dito. Binalik namin ang sarili namin sa dati namin anyo. Nakatago ang buntot, hindi mahaba ang mga kuko at kulay abo ang mga mata. Maging ang kasuotan namin ay bumalik sa dati, pero ang kulay ng buhok namin ay nanatili."Deven, look! I can make thousands of mini water ball." napangiti ako ng makita ang mga