Novels by ZaharaDeAsis

"Zenaida wake up and eat. Hindi ka pa raw kumakain kanina pa. Bakit hindi ka kumakain?"Kinusot ko ang mga mata ko at unti-unting dumilat. Sumalubong sa'kin ang kidnapper ko na may hawak na tray ng pagkain at alalang nakatingin sa'kin. Naupo ako sa kama at sinaaman siya ng tingin."Eat this," aniya saka bahagyang itinaas ang tray."Ayokong kumain." Kumunot ang kaniyang noo sa sagot ko."No Zenaida. You are going to eat weather you like it or not."Nagtaasan ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig siyang sambitin ang aking pangalan. Para itong musika sa aking pandinig. Kinilabutan naman ako sa aking naisip."Hindi nga ako kakain. Ayoko!""Tell me what do you want baby?""Ang gusto ko, umuwi! Gusto ko nang umuwi! Ayoko na dito."Yumuko siya saka nagsalita, "Eat first then I'll take you home."Nanlaki ang mga mata

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at gayon na lamang ang gulat ko nang mapagtantuang hindi ito ang kwarto ko. Sigurado din akong wala ako sa aming bahay. Kung gayon, nasaan ako? Iginala ko ang aking pangin sa kabuuan ng silid. The room is uncomfortably large. It's like a perfect magazine cover. The red curtains are linen. The couch is black but inlaid with gold. A few shelves were pushed against the walls filled with books. Tumayo ako at lumapit sa isang salamin. I am still wearing my dress. Nakahinga ako ng maluwag.Sinubukan kong alalahanin ang nangyari kagabi. Pero ang tangi ko lang naaalala ay hinahanap ko si Daddy at may nakasalubong akong kalalakihan na purong itim ang suot. Kinabahan ako ng matindi. Tumakbo ako papunta sa malaking pinto pero hindi ko iyon mabuksan. Paulit-ulit ko itong hinampas pero walang nangyari. Hinanap ko sa paligid ang aking pouch at halos atakihin ako sa puso nang biglang bumukas ang pinto at iniluwa no'n ang isang lalaki. Napa

"You look stunning, Zenaida. No wonder you are my daughter," my mom said. I just smiled at her.Tonight is our junior senior prom. I am wearing a silky lava red cocktail dress that were naturally exposing my lucious legs, I'm all set with a v-neck top that was showing half of my cleavage too. My arms were covered with the long sleeves that raffled it's way and ended to close tight. I was wearing an elegant bracelet and necklace too.I looked at myself in the mirror for the last time. After that, kinuha ko ang pouch ko at lumapit kay mommy para magpaalam."I'm going Mom," I said then gave her a kiss."Remember what I've told you?" She asked."Yes Mom."She smiled at me again, pagkatapos ay hinatid na niya ako sa sasakyan namin. My Dad opened the car door for me. When I got in, he closed it again and went to the driver's seat. My parents were

Brianna's P.O.V."Sampung araw na lang, tapos na ang pustahan. Sa tingin mo? Mananalo ka ba?" Taas kilay na tanong ko sa kaniya."Oo naman. Madali naman pala siyang paikutin," nagmamalaki niyang sagot."Are you sure?" Paninigurado ko pa. Hindi ako makapaniwala sa mga naririnig ko ngayon. I thought.."Yes I am."Uminom ako ng wine saka muling nagsalita, "Dapat na ba akong magpa-party?" Biro ko pa."We're not yet sure Brianna.""I thought sure na 'yon?""It's just that.." Bumuntong-hininga siya. Tumaas ang isa kong kilay."Don't tell me.. nahuhulog ka na sa kaniya?""Of course not! You know my type!""Ang tanong dito ay kung nahuhulog ka na sa kaniya.""Hindi!""Siguraduhin mong mananalo ka. Kailangan mo pa akong bayaran.""Sure! I will make sure na m

Bigla ko siyang niyakap. Hindi ko alam kung bakit. Parang may sariling utak ang katawan ko. Pero hinayaan ko ang sarili ko na umiyak habang yakap siya. Niyakap niya ako pabalik, habang ang isang kamay naman niya ay nakahawak sa payong."Sorry." Kusa iyong lumabas sa bibig ko."Ayos lang, Abby."Humiwalay ako sa yakap niya."Walang problema Bryce. It's just that.. ako ang problema! I-i mean--""Shh. Naiintindihan kita."Shit! Shit!"Come here. Paano ka na 'pag wala na ako?"Muli ko siyang niyakap. Hindi ko alam Bryce. Hindi ko alam kung paano na ako kapag nawala ka.Inabutan niya ako ng towel nang makarating na kami sa sasakyan niya. Siya na raw ang magahahatid sa'kin. Balikan na lang daw bukas ang sasakyan ko. Pinabantayan na lang niya ito sa guard."Paano mo nalamang nandito ako?" Taka

"Tara, ihahatid na kita pauwi.""Hindi na Bryce, may pupuntahan pa ako.""Then I'll go with you.""Hindi pwede.""Abby--" Hindi ko na siya pinatapos. Kaagad akong umalis. Talagang binilisan ko ang paglakad para hindi niya na ako masundan pa. Nag-text ako kay Manang na hindi muna ako uuwi dahil may gagawin akong importante. Dumiretso ako sa condo ko. Medyo matagal na rin no'ng huli akong nagpunta dito. Junior high pa ata ako no'n. Narinig kong kumalam ang tiyan ko. Hindi pa pala ako kumakain. Kinuha ko ang phone ko at saka umorder. Ibinaba ko ang bag ko at saka pumasok sa kwarto. Naghanda ako ng damit at kinuha ang robe saka tumuloy sa banyo. I still have 30 minutes to take a bath.Binuksan ko ang shower. I sighed in relief nang maramdaman ko ang malamig na tubig na pumapatak sa katawan ko.Naisip ko si Bryce. Malamang ay nakakahalata

"Hindi mo ba ako nakikilala?""Nakikilala.""I'm sorry, Abbygail.""Ayos lang. Kaya kung pwede, kung pwede lang naman, padaanin mo na ako.""Miss na kita, anak." Shit!Parang nanlambot ang tuhod ko sa sinabi niya. Anak. So this is how it feels to be called anak by her. Pero hindi dapat ako magpadala sa emosiyon ko. Hindi pwede."Anak? Pagkatapos ng ginawa mo sa'min, lalong-lalo na sa akin, Anak? Ang kapal naman ng mukha mong tawagin akong anak. Ni hindi mo nga pinanindigan ang pagiging ina ko." hindi ko maitatanggi ang pait na nararamdaman ko habang sinasabi ang mga katagang iyon.Totoo naman, eh! Anong karapatan niyang tawagin akong anak kung hindi naman siya kailanman nagpaka ina sa akin."Patawarin mo ako, Abby. Miss na miss na kita." Shit! Don't cry, Abby! Alalahanin mong ginawa niya lahat 'yon para sa pera.She's he

Masaya kong sinimulan ang araw ko ngayon. Nakangiti kong binati ang lahat ng katulong dito sa mansiyon. Nagtataka nga 'tong mga tao dito. Dahil noon, babatiin ko lang sila kapag binati nila ako."Good Morning, Manang!" Nakangiting bati ko kay Manang Cecile."Ang hyper mo naman, ija. Ang aga-aga, eh!""Wala lang po. Masaya lang po ako ngayon.""Dahil ba kay Bryce?"Inirapan ko si Manang. "Manang, minsan hindi na nakakatuwa ang mga biro mo, ah?"Natigilan si Manang. "Pasensiya kana, ija.""Hindi na nakakatuwa kase nakakakilig na!" Humalakhak ako at nasapo nalang ni Manang ang noo."Kakaiba ang trip mo ngayon, Abby.""Haha! Hindi ko nga po alam kung bakit,eh!""Kunyari pang hindi alam! Sus Abbygail mga paduday mo!""Enebe Meneng.""Ewan ko sa'yo! Magluluto na ako ng a

Nang makarating kami sa plaza, bumili muna kami ng pagkain saka naupo sa isang bench.Napaka peaceful ng paligid. Nakakarelax! Actually, ito ang unang beses na nagpunta ako dito. Palagi kase akong nasa bahay. Pumupunta naman ako sa mall, pero bibihira. Paminsan-minsan naman ay napunta ako kay Daddy. Bukod do'n, wala na akong ibang lugar na napuntahan. Kaya nga ngayon lang ako naka punta dito, eh! Hindi ko alam na ganito pala kapayapa ang lugar na ito. Ang sarap sa feeling!"Ang ganda pala dito," wala sa sariling sabi ko habang nagmamasid sa paligid."Wow first time?" Natatawang tanong ni Bryce.Tumango ako sa kanya kaya tumigil siya sa pagtawa. Akala niya siguro ay nagbibiro ako."Really?" Hindi makapaniwalang tanong niya."Oo nga! Palagi lang akong nasa bahay.""Kunsabagay."Nang maubos ko ang