Novels by Nekohime

GabrielNapakabilis ng kabog ng dibdib ko dahil sa kaba. Pakiramdam ko, ano mang oras ay lulundag na palabas ang puso ko. Ilang malalalim na buntong hininga na rin ang napakawalan ko. Halos mahilo na ang mga kasama ko sa loob ng simbahan dahil kanina pa ako palakad-lakad."Kalma lang pare, para ka namang natatae," sita sa akin ni Jules. Tinapik niya ang balikat ko bilang pagpapakalma sa akin."Ready na ba ang lahat?" tanong ko."Handang-handa na!" sabay-sabay namang tugon ng mga ka-banda ni Aiyah. Tinaas pa nila ang dalawang kamay nila sa ere.Malaki ang pasasalamat ko sa kanila dahil walang pag-aalinlangang pumayag sila sa pabor ko. Sila ang tutugtog sa church wedding namin ni Kelly. Ang kaibahan nga lang, ako ang bokalista nila ngayon."Parating na siya," nakangiting bati naman ni Danika sa akin. Hindi ko na napansin ang pagdating niya.

Isang buwan na mula nang bumalik ako sa ospital. Kailangan kong manatili rito hanggang sa manganak ako. Gaya ng sabi ng doctor ko, hindi biro ang pagbubuntis ko. It's too risky so I need to cooperate with them. Dalawang doctor ang nangangalaga sa akin. Minomonitor nila araw-araw ang kalagayan ko, walang mintis. Idagdag mo pa si Brix na laging puyat kahit hindi niya duty. Binabantayan rin niya ako.Hindi naman ako nalulungkot dito sa ospital dahil madalas nakatambay sa kwarto ko ang mga kaibigan ko. Gaya ngayon, malapit nang gumabi pero nandito pa rin sila."Tignan mo sila, parang mga bata." Natatawang bulong ni Gab sa tabi ko. Nakaupo kaming dalawa sa malaking kama at nakasandal ang mga likod sa headboard.Gamit-gamit ko ang pinakamalaking VIP room dito sa ospital nila Brix. There's a 75 inches tv on the wall kaya nakasalampak sa sahig sina Jules, Brix, Thao at ang mga kabanda ni Aiyah. Tutok ang mga mata nila

Nagising ako na sobrang sama at bigat ng pakiramdam. May nalalasahan rin akong mapait sa bibig ko kaya dali-dali akong bumangon at tumakbo papunta sa c.r ng kwarto namin. Gaya ng mga nagdaang araw, panay lang ang pagsuka ko sa tuwing umaga. Wala pa akong kinakain pero parang halos nailabas ko na ang lahat ng laman ng tiyan ko."Ayos ka lang?" nag-aalalang tanong ni Gabriel na agad akong nilapitan.Mukhang naalarma pa ito nang matagpuan niya akong nakasalampak lang sa malamig na sahig ng banyo, malapit sa toilet bowl."Nasusuka lang," nanghihinang tugon ko.Inalalayan niya ako patayo patungo sa lababo. Binuksan niya ang gripo at binasa ang mukha ko para mahimasmasan ako."Let's go and see the doctor. Baka kung ano na 'yan," he insisted but I just weakly shook my head."I'm fine. Wala lang 'to.""Please, mahal? Mas mapapanatag ako kung magpapacheck up ka na ngayon. Ilang araw ka ng ganyan. We need to make sure and be extra

Time flies so fast and before I know it, my wedding day finally arrived. Hindi pa rin ako makapaniwala na darating ang araw na 'to. Simpleng civil wedding lang ang napagpasyahan naming idaos ni Gabriel. Hindi na ako naghahangad ng magarbong kasal, ang gusto ko lang ay mabasbasan ang pagsasama naming dalawa."Ang ganda mo, Kels." komento ni Danika nang matapos siyang ayusan ako.Napangiti na lamang ako habang nakatitig sa salamin. Bigla namang bumukas ang pintuan ng kwarto ko at iniluwa nito si mommy. Lumapit siya sa akin, tears were already running down on her face while admiring me in my white v-neck, knee length dress."You're so beautiful, my baby. Ikakasal ka na talaga," she cried.I quickly raise my hands to wipe away her tears. "Mommy, wala namang iyakan. Mahahawa ako, eh." I said jokingly. Nakita ko siyang tumango-tango pero patuloy pa rin siya sa pagluha."Thank you, mommy. For everything." I mumbled as I pulled her into a war

GabrielNatagpuan ko ang sarili ko na nakaupo sa tahimik na sala ng bahay namin. Nasa harapan ko si mommy at kapwa kami walang imik. Naririnig ko ang bawat malalalim na buntong-hininga niya habang nakatitig lamang siya sa kawalan.Kahit anong mangyari, baligtarin man ang mundo, hindi nito maaalis ang katotohanan na nanay ko pa rin siya. Ibigay man niya sa akin ang blessings niya o hindi, gusto ko pa ring ipaalam sa kanya ang plano kong pakasalan si Kelly."You really love her," 'yon lamang ang tanging nasambit niya. Unti-unting tumitig siya sa akin. Nababakas ko ang kalungkutan sa mga mata niya.Muli kaming binalot ng nakakailang na katahimikan. Napayuko na lamang ako at naikuyom ang kamao ko na nakapatong sa hita ko, para pigilan ang sarili ko na maging emosyonal.My mom was my hero, silang dalawa ni dad. Sobra ko silang tinitingala at nirerespeto. Mahal na mahal ko silang dalawa. Kahit sa panaginip, hindi ko a

"Nasaan na ba si Gab? Kaninang umaga ko pa siya hindi nakikita," iritable kong tanong kay Danika habang inaayusan niya ako."Baka busy lang," sagot niya.Alas-singko na ng hapon pero ni anino ni Gab, hindi ko pa nasisilayan. Wala talaga siyang paramdam sa akin ngayong araw. Nakakapagtaka. Hindi niya ako dinalaw, samantalang halos araw-araw na nga siyang tambay dito sa bahay. Kulang na lang, dito na siya tumira.Hindi man lang siya magtext o tumawag para alam ko kung ano bang nangyayari sa kanya."Smile ka naman diyan, Kels." utos pa ni Danika.Paano naman ako ngingiti kung badtrip na badtrip ako? Humanda ka talaga sa akin, Gab!Hindi ko alam kung ano bang okasyon ngayon. Kung bakit kailangan pang bihis na bihis ako. They forced me to wear a stunning chiffon and knee length light blue dress that my mom bought yesterday. Suot-suot ko rin ang isang brown na wig na hanggang balikat ko ang haba. Nakakamiss tuloy ang totoong buhok ko

CK:So, you're avoiding me now?Clio:I'm not.CK:Yes, you are.Hindi mo ko pinapansin kapag nagkakasalubong tayo sa university. Ilang araw mo nang ginagawa sa akin 'to.Ayaw mo na ring magpahatid.Bihira ka na lang din magreply.Clio:Busy lang.CK:Alam mo ba kung anong araw ngayon?Clio:It's Saturday.CK:Hahahahaha Ang cute mo talaga.Clio:I know.Talk to you later! May gagawin pa kasi ako.Binalik ko na sa bag ko 'yung phone ko nang huminto ang grab na sinasakyan ko sa tapat ng mall. Belle and I have plan to meet today. Magsho-shopping kami ng pang-regalo, then attend ng birthday party mamayang gabi."Tagal mo, ha."Nadatnan ko si Belle na nakaupo sa labas ng isang coffee shop

"What's wrong anak? Ayaw mo ba ng niluto kong ulam?" alalang tanong ni mommy nang makita niyang hindi ko pa nagagalaw ang pagkain ko. Samantalang si CK nakakadalawang round na, halatang sarap na sarap siya sa nilutong chicken pastel ni mommy. Well, masarap talaga magluto ang mommy ko and that's one of her specialty."No, mom. It's the best." Nginitian ko na lang si mommy. Ayaw ko namang mag-alala pa siya kaya pinilit kong kumain kahit pa windang pa ang mundo ko. Aminado ako, nawindang talaga ako sa mga sinabi ni CK.Pasimple akong sumulyap sa kanya, feel at home talaga siya. Halatang tuwang tuwa si mommy kanya dahil ang gana niya kumain. Then she paused for awhile, she wanted to say something but she seems hesitant. Ano na naman kaya ang natakbo sa isip nito?"Tita, pwede po ba akong magtake out? Ang sarap po kasi ng luto niyo. Kung ayos lang naman po," nahihiyang sambit niya.Saglit kaming nagkatinginan ni mommy. Parehas kaming napangiti lalo na n

"CK already book a grab for you, are you sure kaya mo nang umuwi mag-isa?""Oo naman. Bahay ko naman yun, hindi ako maliligaw," I said jokingly. Imbes na tumawa ay mahinang binatukan lang ako ni Belle."Pasalamat ka talaga, hindi ka nabalian. Kundi baka maging best friend mo ng ilang linggo ang saklay. Sabi ko naman kasi sa'yo huwag ka na lang sumali. Tignan mo tuloy ang nangyari sa'yo," sermon niya, nakapamewang pa talaga siya.Minsan talaga daig pa nitong best friend ko ang nanay ko sa pagtalak.Bumangon na lang ako sa kama at dahan dahang itinapak ang mga paa ko sa malamig na sahig ng clinic. Sinubukan kong tumayo pero napaupo ulit ako dahil may kaunting kirot pa akong naramdaman sa kanang paa ko.I already applied a cold pack and it really helped limit the swelling, kaya lang masakit pa din talaga siya itapak. Gusto ko pa sana mag-stay para tapusin yung program pero pinapauwi na ako ng nurse para daw makapagpahinga na ako nang maa

"Sigurado ka na ba dito, Clionna Agnes Velez? Pwede ka pa namang umatras.""Kung kailan intramurals na, aatras pa? At kailangan talagang tawagin ako sa buo kong pangalan?" reklamo ko mula sa cubicle na kinaroroonan ko.Nasa tapat lang ng pinto si Belle at hinihintay ako. Matapos magpalit ng damit ay lumabas na ako para manalamin."You look good on that. Mukha kang professional athlete."Hindi ko alam kung pinupuri ba ako ng bestfriend kong ito o nanglalait lang. Alam ko namang lampa ako, hindi ako mahilig sa kahit anong sports.I'm wearing a blue tracksuit, tatakbo kasi ako mamaya. I joined the 60 meter dash on women's division later in the afternoon. Nakatali naman ang itim at mahaba kong buhok para walang sagabal sa mukha ko ka

"Bakit?""Nothing. I just like staring at you."Deja vu."***ClioPanay ang buntong-hininga ko habang nakaharap sa laptop. Mahigit tatlong buwan na pala mula nang i-deactivate ko ang lahat ng social media accounts ko kaya heto, gumawa ako ng panibagong facebook account dahil hindi ko na ito ma-recover. Kahapon ko lang ito ginawa, pero halos sumabog na ang notification ko sa dami ba naman ng nagse-send sa akin ng friend request.And what was the reason I deactivated my account? It was because of my ex. We broke up 3 months ago. Bakit? Loko eh, tatlo ba naman kaming pinagsabay-sabay niya. Feeling pogi si tanga.Nakakabwisit 'di ba? Hindi marunong makuntento sa isa. Kung hindi pa siya na-wrong send sa akin sa chat, hindi ko pa malalaman ang mga kagaguhan niya.Masakit. Sobrang sakit. Kaya mas pinili ko na lang ang tahimik na buhay. Iyong malayo sa social media, 'yong wala na akong maririnig o makiki

She's like a star, I love her from afar.She's out of my reach, I was not on her league.I was loved by everybody, all I want is for her to notice me.But everything change, when I finally took a step.'Coz this girl that I love is really worth the chase.*****She's like a storm, disrupting my orderly existence.She came into my life, unannounced and unexpected.She was loved by everybody, I am just a nobody.But everything change, when I accepted her request.Little did I know, she's that special girl who will change me.

"Chianna! Anong oras na? Late ka na naman!"Napaigtad ako dahil sa malakas na sigaw ng may-ari ng restaurant kung saan ako nagpapart-time job. Minsan talaga nagkakaroon ng conflict ang oras ng pasok ko dito sa schedule ng klase ko. Alam naman niyang working student ako, pero ayaw niya akong bigyan ng consideration minsan. O, baka dahil sadyang mainit talaga ang dugo niya sa akin kaya ayaw niya akong intindihin."Pasensya na po ma'am, marami lang po talaga kaming tinapos na activities sa school. Hindi ako makaalis hanggang hindi po natatapos 'yon," paliwanag ko. "Kung gusto niyo po, i-extend niyo na lang po ang shift ko. Kahit wala na pong bayad ang overtime ma'am.""8 p.m ang start ng shift mo! 30 minutes kang late! Aba! Napaka-swerte mo naman, ako pa ang mag-aadjust?" pagbubunganga pa nito kasabay ng pagduro-duro niya sa akin.Napayuko na lamang ako habang magkasiklop ang dalawa kong kamay sa likuran. Kung wala lang talaga akong respeto sa

"What will you do, if the person who completes you is the same person who will break you?"***Meet Chianna Jimenez, a hardworking orphan who always believe in the goodness of people.The girl who always follow her heart.The girl who's not afraid to take the risk.The girl who always stand on her ground.And when she fell in love, she gave her heart and all but in return, it will tore her apart.Can she learn how to trust and love again when her wounded heart is filled with doubt and fear? Will she forgive the man who breaks her heart?