Chapter: Chapter 17CHAPTER 17Ang UlanKahit inaantok pa ay pinilit ni Russell na idilat ang mga mata dahil sa mga boses na naririnig niya. Para itong mga nagbubulungan.“Russell! Akala namin kung napano na kayo!” sabi ng isa sa mga officer na bumungad sa pagdilat ng mga mata ni Russell.Kumunot naman ang noo ni Russell sa mga kasamahan na nasa harapan na niya ngayon. Sunod ay nabaling ang tingin niya kay Jana na naalimpungatan na rin at inangat na ang ulo mula sa pagkakasandal sa balikat ni Russell.“Jana! Are you okay?” tanong ni Kiel bago masuyong hinawakan ang mga balikat ni Jana na halatang naguguluhan sa mga nangyayari.Bigla namang sumama ang mood ni Russell sa inaasta ni Kiel kay Jana. Naiinis siya na ganoon ito mag-alala para sa dalaga.
Last Updated: 2020-11-01
Chapter: Chapter 16Chapter 16Hindi ItinadhanaBagsak pareho ang mga balikat nila Jana at Russell na naupo muli sa ilalim ng puno kung saan natagpuan si Jana. Pareho silang hindi na alam ang susunod na gagawin upang makabalik sa bahay na tinutuluyan nila. The foot prints that Russell followed to find Jana suddenly disappear. Now, they have no idea what they have to do next.Sabay na napabuntong hininga ang dalawa. Nagkatinginan sila. 'Tapos ay sabay na natawa.“We’re really lost,” ika ni Russell.Tumango naman si Jana bilang pagsang-ayon. “I think, we need to stay here to pass the night. Saka nalang ulit natin hanapin ang daan pabalik. Mas pamilyar ang lugar kapag maliwanag kaysa ganitong sobrang dilim,” suhestyon ni Jana habang nakatingin siya sa kalangitan na ngayon ay kasing dilim ng buong paligid nila. Walang mga bitu
Last Updated: 2020-10-31
Chapter: Chapter 15Chapter 15HINDI NA ULIT KITA IIWANMasaya ang lahat na nagkukwentuhan tungkol sa naging activity nila. Everyone is telling their experiences together with the indigenous people. Na-enjoy nilang lahat ang mga bagong kultura at tradisyon na natutuhan sa mga katutubo na kahit kailan ay hindi nila malalaman sa siyudad. Lahat ay excited para sa susunod na araw na babalik sila sa village ng mga katutubong iyon.Pero sa kabila ng masasayang kuwento, hindi mapakali si Russell. Mabibilis ang bawat hakbang niya upang madaling makabalik sa bahay na tinutuluyan ng buong grupo. Ilang beses na ba niyang tiningnan ang relong pambisig. Mediyo natagalan sila sa activity at gustong-gusto na niyang makabalik dahil nag-aalala siya para kay Jana na naiwang mag-isa roon sa bahay.Habang nasa charity work, hindi nagawang makapagfocus ni Russell dahil binabagabag siya ng mga
Last Updated: 2020-10-30
Chapter: Chapter 14Chapter 14GUSTO MONG LUMAYO?Naiiritang bumangon si Jana sa pagkakahiga dahil sa walang tigil na pagtapik sa kan'ya ng kung sino man.Walang emosyon na tiningnan niya ang taong gumigising sa kan'ya at nawala ang pagkaantok nang makita ang mataray na expression sa mukha ni Marga.“Get up. Wala kaming extra na oras para hintayin kang magising.” at inirapan ni Marga si Jana bago lumabas ng silid.Jana made face before finally getting up. Akala niya matapos nilang magkasagutan ni Marga kahapon ay lalamig na ang ulo nito sa kan'ya. But she’s wrong. Mainit pa rin ang dugo nito sa kan'ya.“Pasalamat ka talaga, mabait ako,” she whispered before going to the bathroom to take a bath.Today, is the official start of their charity work. And as one of the volunteers, Jana felt guilty for not waking up early.
Last Updated: 2020-10-29
Chapter: Chapter 13Chapter 13MAWAWALA RIN AKO“So, hindi ka na badtrip?” tanong ni Jana kay Russell na ngayon ay kasabay niya nang naglalakad. Hindi katulad kanina ay pinapansin na siya nito.“Hindi naman ako nabadtrip,” tanggi ni Russell.Jana rolled her eyes because of Russell’s denial. Pero hindi niya na ulit ito kinulit pa dahil baka mabadtrip na naman ito sa kan'ya.At dahil okay na ulit sila ni Russell, umangkla ng kapit si Jana sa braso ng binata na ikinatigil naman nito. Natulos itong napatitig kay Jana.“What? What’s with that face?” naguguluhang tanong ni Jana.Kaagad inalis ni Russell ang pagkakaangkla ng kamay ni Jana sa braso niya at ikinasimangot naman ito ng dalaga.“Hindi pa tayo bati, Jana. B
Last Updated: 2020-10-28
Chapter: Chapter 12Chapter 12CHILD-LIKEInikot ni Jana ang paningin sa kabuuan ng bahay na pansamantalang titirhan nila habang ginagawa ang isang buong linggong charity work nila.Maayos naman ito. Simple at sapat lang ang laki para sa kanilang lahat.Nang mapagkasunduan na ang pagkakahati ng mga silid para sa lahat, kaagad lumapit si Jana kay Russell.“Do'n 'yong room ko Russell.” turo ni Jana sa isang silid na nasa bandang kaliwa ng kabuuan ng bahay.“Okay.” at iniwan na ni Russell ang mga gamit ni Jana na ikinataas ng kilay ng dalaga.Napailing siya sa pagiging moody ni Russell. Hindi siya makapaniwala. Dinaig pa nito ang babaeng may buwanang dalaw dahil sa kaartehan.Padabog na kinuha ni Jana ang dalawang maleta na basta nalang iniwan ni Russell. Nakasimangot na
Last Updated: 2020-08-13
LOGIN
