Novels by ElenaPanorama

CHENANIAH XYRAHʼS POV“Ano ba naman 'to, Niah. Naghihirap na nga tayo, nagdala ka pa rito ng isang batang kalye. Ipaaalala ko lang sa 'yo, Niah, hindi ito bahay-ampunan,” pagsesermon ng aking nanay sa akin.“Nay, hʼwag muna ngayon. Please lang.”“Mga salot talaga kayo sa pamamahay,” hiyaw nito.Hindi na ako muling sumagot sa debate namin ni nanay bagkus ay dire-diretso lang kami pumasok ng kuwarto. Binaba ko naman siya sa kama dahil karga-karga ko sʼya at mataman na sinulyapan ang kaniyang mga mata.“Pagpasensiyahan mo na ang nanay ko. Huwag mong pakinggan ang mga sinabi niya. Hindi ka salot,” ani ko.“Opo, naintindihan ko po, ate.”“Pumunta muna tayo sa palikuran, papaliguan kita dahil medyo may amoy ka na,”

ZYCKIEL RAZEʼS POV“If thereʼs love, thereʼs also revenge,” pagwiwika niya.“What do you mean?” naguguluhan akong napatanong sa kaniyang minungkahi.Narito kami ngayon sa loob ng opisina ko na kung saan ay nasa harapan ko ang katamtamang sukat ng isang rektanggulong puting pisara habang si Crystal naman ay nasa gilid nito.“Isang Zyckiel Raze Villaruel na matipuno, mabikas na tao, at makisig pero... ugok naman sa paggiliw,” panglalait nʼyang aniya sa harapan ko habang nilalaro ang hawak-hawak niyang panulat.“Hindi `yan ang ibig kong sabihin, Crystal, what I mean is, get straight to the point. Ano ba `yong pinapahiwatig mo?” pagyayamot kong paglilinaw sa kaniya.Ganyan talaga ang mga taong may matalas ang isip, kapag hindi mo makuha ang mga winiwika rito ay ti

“Ano ba, Niah! Ganito lang ba ang maibibigay mo sa 'kin?” bulalas ng nanay ko habang hawak-hawak ang dalawang daang pera mula sa aking pitaka. Palagi na lang ako nasisigawan kapag kulang ang perang naibibigay ko sa kaniya.Naghanap ako ng iba't ibang trabaho para lang matustusan ang pangagailangan niya pero kailanman'y hindi ito naging sapat.“Sorry po, nay. 'Yan lang po kasi ang natirang pera mula sa trabaho ko. Kinuha mo na po kahapon 'yong iba.” Ang lakas nang kabog ng puso ko sa tuwing nakakausap ko siya na galit. Ayokong nakikitang nagagalit si nanay dahil nag-iiba siya ng anyo. Nakayuko lang ako dahil hindi ko magawang salubungin ang kanyang nanlilisik na titig. Mas lalo n'yang hinigpitan ang pagkakapit sa braso ko kaya namilipit ako sa sakit.“Talagang sinasagot-sagot mo pa akong bata ka.” Hinila n'ya ako sa may gilid ng sofa at kinuha ang isang puting bakal na

Nagmamadali akong maglakad dahil may mahalaga kaming pag-uusapan ng aking katagpo. Ilang metro ang aking tinakbo bago makarating sa kinaroroonan n'ya. May inasikaso pa akong trabaho kaya medyo nahuli ako ng dating. Lahat ng aking pagod ay napawi at napalitan ng ngiti nang makita s'yang nakatayo sa gilid ng puno habang masuyo na hinihintay ako.Naramdaman yata n'ya ang presensya ko 'pagkat napalinga siya sa direksiyon ko. I smiled widely nang makita ang isang mala-anghel na nagpapatibok ng puso ko. 'Di na akong nag-atubiling lapitan siya agad at salubungin ng yakap, ngunit aking ipinagtataka kung bakit hindi n'ya ako niyakap pabalik? I feel a bit strange and I thought, there's something wrong with her, so I asked her directly without any hesitations.“Baby—” hindi ko na natuloy ang aking sasabihin dahil pinutol n'ya na agad ito.“Maghiwalay na tayo.

We're humbly dedicated this book novel to all the people who gave us vigor and vitality; our Mom Helen and Dad Francisco; our youngest sister; our loyal friends.To our valued and deary fellows who were heartily confided our vitality as an authors and writers, from our midst bosom's heart, we're humbly express our profound gratitude to all mankind who helped us published this book by self-publishing. We're grateful and deeply appreciated what you've done to us. We wanna to let you discern and comprehend that we're so auspicious and providential that God gave you with us.Yes, you inspired us. You are the main reason why we are here showing and expressing our thoughts and true emotions why we visualized and planned this book. A single word is feasible to construct a nice and comely scenes on how the plot and twists flow, but because of the people who believed in us until now, we stand firmly and straightly with a confident smile

A prose of tale written inside this novel is solely fictional by the two authors. Appellations, locations, venues or locality, motifs or themes, manner of speaking, style of writing, and other elements of a novel are purely spurious by vastly hallucinations and illusions.Avoid copying any disclaimer, words, phrases, sentences, and paragraphs in our stories, poems, and quotes or citations.“Plagiarism is criminality and delinquency that could lead into gory life.” - ElenaPanorama.Facebook:Helen Grace Vasquez PanoyFrancis Ann Vasquez PanoyEmail:panoyhelengrace@gmail.comfrancisannpanoy487@gmail.comInstagram:helengracepanoyYouTube channel:Helen Grace and Jimmylle in royalties realmWattpad:ElenaPanorama

Naniel Xyraze's POVHindi pa rin mapuksa sa paglingap ko ang mga kahihiyan na naganap nang nagkaroon ako ng mabalasik na alerdye. Kahit huli na siya sa kaniyang pinapasukan, dinala pa rin niya ako sa bahay-pagamutan at mainam na binantayan tulad ng isang sanggol na hinding-hindi kayang iwan ng isang mamay.Nagsalin ako ng kanin sa bandehado na gawa lamang sa plastik at kulay-kapeng asukal. Hindi naman ako maarte sa kumida dahil nakasanayan ko ang pamumuhay ng isang maralita.Ilang araw na ang nakalilipas bago nagsimula si mommy magtrabaho sa magarang kompanya na binanggit niya kagabi, pero bakit pakiramdam ko nabo-bored ako sa loob ng tahanan ni mommy? Dahil ba'y wala akong libangan? Dahil ba'y wala akong trabaho na puwede sana makatulong sa panggastos sa tahanang `to?Napabuntonghininga na lamang ako sa tutok ng kisame, saka naisipang lumabas ng bahay para magpahangin at maglakad-lakad. 

Napailing na lamang ako sa tuwing maaalala ko ang pangyayaring iyon. Hindi pa rin naglalaho sa isipan ko ang karumal-dumal at dungong eksena kagabi.“Hoy, Niah!” bulong na pagtatawag sa akin ni Nica habang nasa kaniya-kaniya kaming mga pupitre.“Ba't ang isipan mo'y ka'y lalim ng karagatang pasipiko? Mayroon bang bumabagabag sa 'king kaibigan?” pagdadrama nitong pagwiwika, sabay kapit sa kaliwang braso ko.“Katatapos pa lang natin kumain ng longganisa, chicken fillet, at kanin sa labas... ganyan na itsura nang maamo mong mukha. Hindi ba kinaya ng sikmura mo ang mga pagkain na kinain natin sa restawran... for free?” dagdag na pagsasalaysay niya.“Wala lang ito, Nica,” tipid kong katwiran. “May naaalala lang akong pangyayari.”“Ang mga pangyayari ba na binabanggit mo ay tulad kagabi? `Yong muntik ka nang ma-hospital

Nang nilisan ni Xyrah ang aking opisina ay biglang bumungad sa akin ang imahen ni Martin, ang pinakabatang empleyado ko rito. Inatasan ko sʼyang magtrabaho sa task support team dahil malinis at organisado siyang nagtatrabaho sa loob ng aking kompanya kaya kampante ako.“Martin, howʼs your day?” unang katanungan ko sa kaniya nang umupo siya sa visitorʼs chair.Tinabi ko muna ang mga papeles na binabasa at sinusuri ko dahil may mahalaga kaming pag-uusapan. Napahawak na lang ako sa aking sihang dahil sa kaniyang kinikilos at pakikitungo.“Mr. Villaruel, Iʼm extremely sorry. I canʼt take it anymore,” kulang sa tapang at walang sigla nʼyang paglalahad.“What do you mean, Mr. Mercedes?” lamak at malamig na tono ang lumabas sa aking bibig.Lihim kong ikinuyom ang aking mga kamao dahil ang isa kong pinagkakatiwalaang empleyado ay nauto at nilason ang i

ZYCKIEL RAZEʼS POVTutok na tutok si Xyrah sa kanyang de-keypad na selpon habang naglalakad patungo sa kanyang ekstritoryo dala-dala ang isang polder na kulay puti. Ang polder na iyon ay naglalaman ng mga ulat at komento patungkol sa larong iimbentuhin namin. Medyo may kabigatan ang 'yon dahil sa papel na ginamit.Muntik nang malaglag ang kanyang panga at selpon nang mabangga niya si Mr. Mercedes na may dala-dalang dyus na gawa sa dalanghita o sintunes. Natapon lahat ng dyus na iniinom ni Mr. Mercedes sa polder na hawak-hawak ni Xyrah. Isa talaga siyang malaking ulol.“Pasensiya na, Mr. Mercedes. Hindi ko intensyon o layunin na mabangga ka, saka ang dalanghitang dyus mo.” Inalok niya ng panyo si Mr. Mercedes dahil medyo nabasa ang pormal niyang kasuotan.“Ayos lang, Ms. Ricafrente. Hindi naman ito kamahalan tulad ng mga pribadong restawran. An

CHENANIAH XYRAHʼS POVNapalunok ako ng ilang beses bago kumatok sa pinto ng aking boss. Nangangamba ako sa posibleng mangyari pagkatapos kong kumatok dito.“Oh, Ms. Ricafrente. Hindi ka pa ba papasok? Baka abutan ka nang gabi bago makapasok sa opisina ni Mr. Villaruel,” pang-aasar ni Crystal na kakarating lang.May dala-dala siyang mga papeles at mahahalagang mga dokumento. Siguro, kailangan pirmahan ni Raze ang mga 'yon.“K... k-kararating ko lang,” utal kong pagwiwika sa kaniya.Ngumisi naman ito at agad pumasok sa opisina ni Raze pero bago pa man niya isara ang pinto ay muli sʼyang nang-asar.“Ms. Ricafrente, why are you so timid with him? The Ms. Ricafrente I knew was a gold-digger, and she never hesitate of something. She habitually achieves all the possible opportunities ahead.

CHENANIAH XYRAHʼS POV“Ang sweet nilang dalawa, 'di ba?”“Oo nga, kahit masungit ang boss natin, pero sa nakikita ko naman ay may gusto si Mr. Villaruel sa kaniyang sekretarya na si Ms. Fernandez.“Tama ka, siguro naman balang araw ay hindi na malamig ang pagta-trato ni Mr. Villaruel sa atin.“Sana dumating ang araw na magiging masaya rin ang boss natin kay Ms. Fernandez kumpara sa naging jowa niya noon na walang ginawa kundi perahan siya.”Hindi ko maiwasan maisip ang mga salitang narinig ko kahapon noʼng paglabas ko ng opisina ni Raze. Nakita ko ang mga palad ni Crystal, itoʼy nakakapit sa mga balikat ni Raze habang yakap-yakap siya mula sa likuran.Hindi na ako magda-dalawang isip na silaʼy nagkatuluyan dahil nandiyan si Crystal sa tabi ni Raze