LOGINDouji Uehara's POV "WHAT ARE YOU WEARING?!" We spoke simultaneously as we point our finger in each other's faces. Look what we have here. A woman trapped in my body wearing sports shirt and jogging pants. Aware ba 'to sa dress code ng school? "Alam mo ba kung anong araw ngayon?" pagalit kong tanong kay Miss Elle. Still, 'di pa rin ako sanay na boses niya ang naririnig ko sa tuwing nagsasalita ako. Tinitigasan ko na nga para hindi magtunong-maarte dahil masakit sa tenga. "Today is Friday. So what?" masungit niyang sabi. Sa mga curious kung anong hitsura ko kung naging bakla ako, the answer is like a spoon, feeding you with exact amount of food. "I don't know how you managed to enter the premises pero sa lahat ng estudyante ng Sierra Vista Academy, ikaw lang ang nakasuot ng PE uniform! You're only allowed to wear that during PE class! Hubarin mo 'yan!" Nilapitan ko siya at akmang aalisin ang pang-itaa
Elle Rosewood's POV Sumusobra na ang lalaking 'yon! Pinahiya niya ako sa harap ng mga estudyante ko at umalis ng walang pakundangan! Sino ba siya sa akala niya? Sobra pa sa pamumuna ang ginawa niya sa 'kin! Below the belt kung makapanlait, wala namang maisagot sa quiz! Puro pangongopya ang inaatupag! Hampasin ko kaya siya ng shoulder bag sa ulo? Malay niyo, naalog lang ang ulo ng walanghiya! Hmmmm! Hindi ko na mahihintay ang midterm at finals! Dapat siyang maturuan ng leksyon ora mismo! Kaka-dismiss ko lang ng klase at ang plano ko'y didiretso ako sa OSA para ireklamo si Mr. Uehara. 'Di ko ginustong umabot kami sa ganito pero sagad-sagaran na ang pasensyang binigay ko sa kanya!
Douji Uehara's POV Madali kong nalusutan ang gulong kinasangkutan ko noong first day of school pero hindi ako nakatakas sa tsismis. Ang topic? Isang freshmen, pinatulan ang kanyang music teacher. Pinagbubulungan ako ng mga tao simula sa gate hanggang sa classroom. Sino ba kasing mag-aakalang magagawa kong pagsalitaan ng gano'n ang isang guro? Huh, that's what they'd think. For me, that woman isn't just my instructor in this campus. Siya ang pinaka-nakakairitang epal na bumago ng buhay ko for the past twelve months after she stick her nose into my business. 'Di ko naman intensyong patulan ang babaeng 'yon, e. Pero sa tuwing nakikita ko ang pagmumukha niya, naaalala ko lang lalo 'yong nangyari one year ago. Alam mo 'yong desidido ka nang ga
Elle Rosewood's POV Nagmamadali akong nagkulong sa loob ng women's comfort room pagkadating ko sa campus. Nilabas ko mula sa bag ang make-up kit na naglalaman ng iba't ibang klase ng pampaganda. Tinanghali na ako ng gising sa sobrang pag-iisip kagabi kung anong magiging outcome ng first day of teaching ko sa isang pribadong paaralan. I spent my college days here at alam ko ang nasa kaibuturan ng mga estudyante rito. Merong bossy, matataas ang tingin sa sarili, nambu-bully ng teacher, etc. Natatakot ako na matulad sa mga former teachers na napilitang mag-resign dahil hindi nila nakayanan ang pambabastos sa kanila. I hope not. Gagamitan ko na lang ng charms ko siguro. Nagkukumahog man ay siniguro kong maayos ang pagkaka-apply ko ng make-up sa mukh
Douji Uehara's POVUnang araw ko as first year college student at Sierra Vista Academy, taking up Bachelor of Secondary Education major in MAPEH. Nothing seems new at wala pa ring nagbabago, aside from the fact na sinabihan ako ng parents kong mag-aral ulit after wasting another twelve months of my worthless life.Graduate student ako at ito na ang pangalawang kursong kinuha ko sa kolehiyo. I was allowed to finish my music course due to my desire in becoming a famous musician someday but it didn't happen.I lost my most cherished possession and I don't have enough strength to get away with it. Hindi ko matanggap ang naging kapalaran ko hanggang humantong ako sa puntong tinry kong magpakamatay. Nangyari 'yon noong isang taon. Bagama't niligtas ako ng isang pakialamera na kung maka-asta'y akala mo alam ang buong pagkatao ko, hindi nangangahulugang thankful ako sa
Mahirap mabuhay kung may kulang sa 'yo, lalo na kung ito ang puhunan mo. Asset. The only talent I am very proud of. Ang kasama ko sa pag-abot ng mga pangarap ko.I used to love music and I really like my voice. Maraming naiinggit at naghahangad na magkaroon sila ng boses na kasing ganda ng akin. Kaya kong abutin ang matataas na tono and I can even do opera. It really soothes everyone's heart as soon as I start singing. Pero lahat ng 'yon ay nagbago sa isang iglap. I was suffering from a voice disorder in which I lose my ability to make my voice louder. My vocal chords are severely affected to the point that I can no longer sing high notes.Hindi ko matanggap na ganito ang kahahantungan ko. I just want to sing. Gusto kong makilala ako ng buong mundo bilang isang magaling na singer. Ngunit paano mangyayari 'yon kung wala na akong capability na