LOGINShare
Chapter 18 - Stray
publish date:
2020-09-19 09:07:56"You know, you make me feel guilty." Gusto nang aminin ni Bea ang totoo kay Dawn.
"Ha? Bakit naman?" Pagtataka ni Dawn.
"My mom... hindi talaga sya patay eh."
"What?!"
Napayuko lang si Bea at nagkwento.
"Pero totoo yung part na wala na talaga akong tatay noon pa, parehas lang tayo."
"Bakit mo namang nasabi na patay na yung mama mo kung buhay pa sya? Alam mo bang may mga ibang tao na ninanais magkaron ng nanay, yung iba nga wala ng nanay at gagawin talaga ang lahat para makita sila ulit. Hindi ka ba thankful buhay pa ang nanay mo?" Medyo nagalit si Dawn sa nasabi ni Bea.
Napabuntong hininga si Bea. "It's just that... hindi lang kami magkasundo ng mama ko. I never really like her. And i think she feels the same. Alam mo ba ever since nung bata pa ako, i always see her drink and smoke. Tapos ako gutom na ko pero di nya ako iniintindi."
Natahimik si Dawn at nagpatuloy sa pagkukwento si Bea.
"Kinuha na lang ako ng tita ko mula kay mama, pero ginawa naman akong katulong. Nong maging second year high school ako, nagpart time job ako at ng maka-ipon ako, bumukod na ko. Napagsabihan pa nga ako ng walang utang na loob nong tita ko eh." Parang mapait ang pagkatawa ni Bea, pinipigilan nya din ma-iyak.
"I worked and studied hard ever since, and i was really desparate for scholarships para bumaba ang mga tuition fee na binabayaran ko. And i kinda feel proud of myself na kinaya kong buhayin ang sarili ko. I told myself, i didn't need parents. I didn't need a mother." Di nya din napigilan ang mga luha nya't nagsibagsakan ito.
"Kaya nasabi ko n-na walang akong nanay. Na patay na ang mama ko. She never did her role as my mother. She was never a mother to me." Napa-iwas na lang sya ng tingin kay Dawn at tahimik na na-iyak.
Naramdaman nya na lang ang pagyakap sa kanya ni Dawn. "I'm sorry... i'm sorry i asked..."
"N-Nah, it's okay. Patas lang tayo." Humihikbi pa si Bea ng sabihin nya 'yon kay Dawn.
"So... we're both strays huh?" Sabi ni Dawn, "Dami ding similarities buhay natin." Dagdag nya.
"But atleast naranasan mo kahit papano mahalin ng nanay mo. I envy you Dawn."
"Well don't be, darating ang araw na makakaranas ka din ng pagmamahal..." napangiti si Dawn, "...well, hindi man pagmamahal ng magulang pero pagmamahal ng isang taong makakasama mo habang buhay." Medyo kumirot puso ni Dawn dahil alam nyang malabong sya ang lalaking makakasama ni Bea habang buhay.
Nang magkatinginan ang dalawa, pinunasan ni Dawn ang mga luha ni Bea. "Kaya wag ka na malungkot ah?"
Ito na 'yung pangyayaring ayaw na ayaw ni Bea mangyari, ang mahulog kay Dawn. Alam nya sa sarili nya na kaya ganito si Dawn sa kanya ay mabait lang ito at naaawa sa kanya. Mapakla syang natawa. "Antagal naman dumating nung tao na yun." Umasa naman si Bea na babanat si Dawn sa kanya pero iba ang nasabi nito.
"Balang araw, wait ka lang daw, hahaha."
Nawala ang ngiti nya at napasandal na lang sa balikat ni Dawn. "Hays, pasandal lang ah? Gusto ko matulog."
"Sige, gisingin na lang kita pag nagstop over tayo."
Napatango na lang si Bea at sinubukang umidlip.
Latest chapter
Impossible Chapter 30 - Epilogue
Natulala lang si Bea nang mawala na si Dawn.She felt sad, but she had the urge to know something. Parang may kailangan syang imbestigahan. Kinuha nya ang kahon na binigay sa kanya ni Dawn at tinignan ang mga laman nito. Naalala nya din ang isang bagay na hindi nya nagawang itanong kay Dawn.Paano ako nahanap ni Dawn?Pagkakalkal nya sa kahon, wala na itong iba laman kung'di ang litrato at papel. Napahiga sya sa sahig nya at napa-isip. Parang may kakaiba syang nararamdaman eh. Tinignan nya yung kahon ulit pero wala na talaga itong laman.Napa-irap na lang sya at nabato ang kahon sa pader sa inis. Yun lang? Ba naman yan Audrey. Isip-isip nya, feeling nya talaga may kailangan pa syang malaman eh.Pagkatayo nya ay dinampot nya ulit ang kahon, pero nasira pala ito sa pagkakabato nya. Nanlaki mata nya ng makita nyang nabukas ang ilalim ng kahon, may laman pa itong ilang litrato at pap
Impossible Chapter 29 - Ring
Habang naglalakad kami ni Dawn, parang gun machine ratatat combat bibig nya kung makadaldal ng kung anu-ano. Pero di naman ako nagsawang makinig. Mayamaya ay napatingin sya sa kung ano at bigla na lang ako hinila sa isang shop."D-Dawn, ano ba yan. Muntikan na ko madapa.""Eheheh sorry." Aniya."Ano ba kasing bibilhin mo dito?""Singsing lang naman." Napanganga lang ako, then kinausap nya yung babae sa counter at pinakuha yung napili nyang singsing. After nya mabayaran yung singsing ay dinala nya ko sa may garden ng mall. "P-Para sa'kin yun Dawn?""Ay hindi, para sa akin yun." Pamimilosopo nya.Napa-irap lang ako.Nang tumigil kami sa isang magandang pwesto ay napaluhod sya sa harap ko at kinuha ang kamay ko. I began to feel emotional again, "Joke lang yung kanina, para sayo talaga 'to."Natawa ako. "Yeah, alam ko."
Impossible Chapter 28 - Goodbye
Nang matapos na ang date nila Bea, umuwi na sila sa apartment nila. Di maiwasang makaramdam ng lungkot ang dalawa. Ayaw ni Dawn, ganun din si Bea kaso sa ayaw at sa gusto nila ay babalik at babalik pa rin si Dawn sa panahon nya.Pagkapasok nila sa apartment ni Bea, halos natahimik lang ang dalawa. Nagsalita naman si Dawn para mawala ang lungkot nila. "Ambilis noh? Parang kelan lang tayo nagkakilala tapos ngayon patay na patay ka na sa kagwapuhan ko." Natatawang sambit ni Dawn.Pagkaharap nya kay Bea ay nakita nyang tahimik itong umiiyak. "B-Bea, wag ka namang ganyan. Stop crying..." pakiramdam naman ni Dawn ay maiiyak na din sya."Andaya lang Dawn," napahagulgol si Bea at pumunta sa sofa nya para maupo. "Sana pala, noong una palang... sana di ako nagkagusto sayo..."Mas nasaktan si Dawn sa nasabi ni Bea. Pero hindi nya ito masisi, hindi nya din namang ine-expect na magkakagustuhan sila. Umupo na lang
Impossible Chapter 27 - First And Last Date
BEATRIX POINT OF VIEW"Oy! Beaaaaa!""Mmm...""Bea gising naaaa!""5 more minutes, please...""Gigising ka? Or ako na lang magpapaligo sayo?" Nagising ako sa banta na 'yon. Pagka-upo ko ay nakita ko si Dawn na naka-ayos na at mukhang ready na ready na.Nagtaka pa ko kung bakit sya naka-ayos ng ganun. "Saan ka pupunta?"Napangisi siya, "May date tayo Bea, anu ba! Gisingin mo na nga diwa mo!"Naalala ko na magd-date nga pala kami ngayon, napamadali naman ako mag-ayos. Sinabi nya na sya na daw bahala gumawa ng almusal. Sana naman magaling sya magluto, at mas lalong sana di masunog ang apartment ko.Nang matapos ako maligo, namili naman ako ng susuotin ko. After a half hour later, napagdesisyunan kong mag-suot ng floral dress at kinulot ko din buhok ko para bongga. First da
Impossible Chapter 26 - Letter
"No... way..." napatitig si Bea kay Dawn.And he was serious. Really serious."H-How... why... did you..." madaming tanong si Bea para kay Dawn, pero di nya alam kung ano muna ang itatanong kay Dawn.Malungkot lang na napangiti sa kanya si Dawn at inabot ang letter na hawak nya kay Bea. "Tsaka ito nga pala yung letter ni mama na binigay nya sa'kin, kasama ng box na 'to. Hindi ko mabasa ng maayos sulat nya kasi hindi na maayos ang kalagayan nya nung 8 pa lang ako, parang nastroke sya, sinulat nya daw ito sa akin noong mag-t-ten na ako. At sinabi nya sa akin na basahin ko ito pag nag-eighteen na ko, pero nito ko lang nakita yung box eh.""Si Audrey, n-nastroke?""Yeah... sana mabasa mo, di ko kasi maintindihan eh."Nang basahin ni Bea ito, hindi nya din maintindihan ang sulat. Magulo ang pagkakacursive nito, pero sinubukan nya pa rin intindihin. She tried to ma
Impossible Chapter 25 - Going Back Home
Malungkot man ang dalawa. Pinilit pa rin nilang maging masaya, ayaw nilang maging malungkot ang natitira nilang oras. Habang pauwi na sila, nagkwentuhan lang ang dalawa para mawala sa isip nila na limitado na ang oras ng pagsasama nila.Kinuwento lang ni Dawn ang buhay nya noong bata pa lang sya kasama si Audrey, hanggang sa kaniyang paglaki at kung papaano sya nakapag-time travel. Sa panahon kasi ni Dawn, maraming imbensyong di inakalang ma-iimbento talaga pagdating ng panahon. Isa na doon ang time travelling watch na ginamit ni Dawn upang makapunta sa panahon na 'to.Na-amaze lang si Bea sa kaniyang mga kwento at parang na-e-excite na lang sa future."So... hanggang kelan ka na lang dito?" Tanong ni Bea."Hmm, i only have 1 week. Yun na ang pinaka-max na araw na mabibigay sa'kin eh.""So you still have one day with me?" Nalungkot si Bea.Niyakap ito kaagad
