REVELATION #2

Lumapit bigla sakin si Mrs. Costillano, lumuhod sa harap ko habang humahagulgol at humihingi ng tawad. Tinuring kaya nilang masama si Mama kaya humihingi sila ng tawad ngayong patay na ito?

"R-Raine a-anak.. I-I'm sorry iha a-anak" hikbing sabi ni Mrs. Costillano

"A-Anak? Pasensya na po Mrs. Costillano p-pero nadala na po ba ako ni Mama dito noon? Hindi ko po kasi maalala" baka kasi dinala na ako ni Mama dito at anak na din ang turing nya sakin, siguro kaya napapanigipan ko ang bahay na 'to kasi galing na ako dito noon

"Nandito po ba si Scarlette?" Dugtong kong tanong na ikinagulat nila

"Naaalala mo si Scarlette?" tanong sakin ni Skai na namumula na ang mga mata

"Kilala mo si Scarlette?" tanong din sakin ng nagpipigil na luha na si Claude

"Hindi, pero kasi napapanaginipan ko ang bahay na 'to at may batang babae na ang pangalan ay Scarlette" paliwanag ko sa kanila

"Ma, Blue, Soft, uminom muna kayo ng tubig at kumalma ha?" kalmadong tugon naman ni Mr. Costillano sa kanila --weytt!

"B-Blue? S-Soft? K-Kayong dalawa yun ni S-Skai at -C-Claude?" nagigimbal ako, sandalii di ko maprocess

"Naaalala mo na ba Raine?" umaasang tanong ni Skai sakin

"Raine.. kami ang pamilya mo. Ikaw si Scarlette iha"

a-ako? Punyeta? Tangina? Secret camera ba 'to? Prank? Kasi tangina di nakakatuwa

Lalabas sana ako dahil hindi ko maintindihan ang mga sinasabi nila, a-ako? A-Anak nila? Palabas na ako ng biglang dumilim ang lahat at nabuwal na ako

"Baby Scarlette, come here baby dalii I have something for you" malambing na sabi ni Blue sakin

Dali dali akong tumakbo papalapit sa kanya at yinakap sya "What is it Kuya Blue?"

At nilabas nya ang dala dalang ice cream.

"It's choco flavor baby" imporma nya sakin, kaya naman nagtatalon na ako sa saya

"YEYYYYYYYY! Where's Softy nga pala Kuya? I miss him na" nakapout kong sabi

"He'll be here baby.. oh there he is" napalingon naman ako kung saan pumasok si Soft at sinalubong ko sya ng yakap

"I MISSED YOU SOFTYY!" At mas hinigpitan pa ang yakap sa kanya, natawa naman sya sa ikinilos ko. Pumasok na din si Mama at Papa, yinakap ko din sila.

"We missed you too baby" malambing na sabi ni Papa habang magkayakap kami

"You guys won't leave me here anymore?" Malungkot kong tanong, pano ba naman kasi lagi akong naiiwan mag isa dito sa bahay

"That's not how it works baby, you know Mama and I have work. Your Kuyas have Summer Classes that's why you're here alone for the whole vacation but hey baby I promise you on your birthday we'll go on a trip, okay? Wag na ikaw tampo, please? Babawi kami sa birthday mo" wala naman akong choice kundi tumango, never naman kasi nilang sinira ang promises nila

"Okay Papa, but I have a place where I want to celebrate my birthday. Can we go there instead of a party?" PLEASE PAPA

"Okay, okay where is it baby?"  YESS I KNEW IT!

"Jhennaline, paki nga muna si Scarlette saglit. Magbibihis lang kami" singit ni Mama

"Opo, ma'am. Lika dito Scarlette, pag isipan natin kung saan mo gusto para di ka na mahirapang magpaliwanag kina Mama mo pagkatapos nilang magbihis" nakumbinsi niya naman ako

Umakyat na sila para makapag palit. Ako naman ay pumunta sa dining kasama si ate Jhennaline. Ate Jhennaline is my personal yaya, she's been taking care of me since I was born. Minsan sya na din ang pumupunta sa school kapag may meeting or release of cards kasi busy sina Mama. She's like a mother to me kaya magaan ang loob ko sa kanya.

Pagkababa nila ay pinag usapan na namin kung saan ko gustong mag celebrate ng birthday ko

"Ma, Pa, I'd like to go to Baguio for my Birthday" yun talaga ang gusto ko, I'd like to taste their Strawberry Taho and go to their Tourist Spots

"Okay baby, we'll be there for like 3 to 4 days to enjoy your birthday and to enjoy Baguio" walang paligoy ligoy na sagot ni Papa

"We'll bring two vehicle, okay? Sa sasakyan na namin ang mga gamit and as for you my little princess sa ibang sasakyan ka to enjoy your little freedom being the birthday girl, okay?" Sambit ni Papa sakin

"Okay po Papa but can i have ate Jhennaline in the car with me?" di kasi ako sanay na wala si ate sa tabi ko

"Okay baby if that's what you want just call us when you want something, alright?" Tumango naman ako kay Papa

On our way to Baguio for my 12 birthday ay biglang kumulimlim, gumagabi na din kasi we've stopped over earlier kaya deretso byahe na ulit kami. It's already 7 in the evening, we're 5 hours in the road when it rain. Sumusunod lang ang sasakyang gamit namin ni ate Jhennaline kina Papa. Dala nina Papa ang isang 6 sitter na sasakyan namin pero puno na din yun dahil sa mga gamit namin kaya pumayag na din ako na sa ibang sasakyan ako.

Dumulas na din ang daan dahil sa malakas na ulan at madilim na din dahil gabi na. Medyo malayo na kami kina Papa dahil nag iingat yung Driver namin. Bigla namang may nag overtake na sasakyan mula sa kabilang lane, sinalubong kami at bumangga samin. Nahulog ang sinasakyan namin sa isang bangin. Duguan si Manong Driver ganun din kami ni ate Jhennaline, dali dali akong nilabas ni ate mula sa sasakyan, biglang itong nag apoy sa gitna ng ulan at nawalan ako ng malay.

Nagising akong nasa ospital na, ni hindi ko matandaan ang nangyari. Bakit ako nandito? Sandali. Anong pangalan ko? Naiiyak na ako.

Biglang may pumasok na babae sa kuwarto kung nasan ako.

"Gising ka na pala" nakangiti ngunit malangkot ang kayang mga mata

"S-Sino ka? Sino a-ako? Bakit nandito ako?" tanong ko sa babae na ikinagulat nya

"R-Raine iha di mo ba ako naaalala?" Raine? Yun ang pangalan ko?

"I-Ikaw si Majentha R-Raine Velazco, ako ang Mama mo anak. Jhennaline Velazco" sagot nya sa tanong ko

"R-Raine ang p-pangalan ko? Ikaw ang Mama ko?" tumango ito habang umiiyak

"N-Nasan si P-Papa kung g-ganon?" tanong kong mula, kung may Mama ako dapat nandito din ang Papa ko

"S-Sumama sya sa k-kabit nya a-anak" Ibig sabihin wala na akong Papa, iniwan nya ako, kami ni Mama?

"Magpahinga ka na anak ha? Babantayan ka ni Mama"

Pagkalabas ko sa Ospital ay umuwi kami sa bahay, bago yun ay sinabi sakin ni Doc ang kalagayan ko. Nakakaiyak ang sinapit ko. Nawala ang mga alaala ko dahil sa aksidente, ako kasi ang pinaka napuruhan. Sabi din ni Doc na baka hindi na talaga bumalik ang mga alaala ko kaya hindi na din ako umasa, gagawa na lang ako ng bagong alaala kasama si Mama kahit na wala na si Papa

"Ito ang bahay natin anak" maaliwalas ang bahay. Lumabas ang isang babae na kahawig ni Mama

"Oh nandyan ka na pala Ate Jhennaline at ang p-pamangkin ko, pasok na sa loob para makapag pahinga kayong pareho. Ako nga pala si Tita Jheraldhine, T-Tita Jhe ang itawag mo sakin"

Nakabalik din ako sa pag aaral matapos kong makapagpahinga at gumaling, tinuruan din ako nina Mama at Tita bago tuluyang pumasok sa School.  Di naman ako nahirapang makapag adjust at makapag aral. Nagsumikap akong makapag tapos ng High School ko at nasa kalagitnaan ng huling taon ko sa High School.

"Di natin kakayanin pag aralin yan si Raine sa magandang paaralan ate! Lubog na nga tayo eh! Kahit pa sabihin mong makakakuha ng scholarship yang si Raine, pano ang ibang gastusin nyan?! May sakit ka pa hindi ba?! Bakit hindi mo sabihin yun kay Raine ha?!" Galit na galit si Tita kay Mama. May sakit si Mama?

Lumabas ako sa pinagtataguan ko at hinarap sila

"M-Ma, may s-sakit ka?" nanghihina ako. Lumapit si Mama sakin hirap na hirap syang sabihin ang totoo sakin.

Tumango sya dahil buking ko na sya at wala na syang takas sakin.

"Oo anak, may sakit si Mama. Pero wag kang mag alala ha? Ipaapasok kita sa magandang paaralan matapos ang High School mo ha, mag aaral ka dun"

"Ma, pwede naman akong tumigil muna eh" bibigay na ako sa sobrang panghihina ko

"Wag kang mag alala may naipundar na negosyo si Mama, si Tita mo ang hahawak nun at mag aaral ka sa magandang paaralan " pilit ni Mama

"Maa.." at umiyak na nga ako, may sakit si Mama pero ayaw nyang ipaalam sakin yun, baka pwede pang maagapan at di na lumala

"A-Anong sakit mo M-Ma?"  PLEASE MA SABIHIN MO SAKIN!

"May cancer sa dibdib ang Mama mo Raine" sagot ni tita sa tanong ko para kay Mama. Natumba ako sa kinatatayuan ko sa sobrang panghihina. Ilang taong nakakaraan naaksidente kami nung umalis kami ni Mama sa puder ni Papa dahil sa pambababae nya, iniwan kami ni Papa para sa babae nya ngayon naman may sakit si Mama. Cancer pa, nakakamatay yun eh

"A-Anong stage na nyan M-Ma?" di ako makatingin kay Mama, nanatili ang mga mata ko sa sahig

"3 a-anak" para akong pinagsakluban ng langit at lupa sa sagot ni Mama

"Pagamot ka Ma, please?" umiling sya sa suwestiyon ko

"Hindi na anak, mag aaksaya lang tayo ng pera para dun pwede mo pang pang aral yun at puhunan ni tita mo sa negosyo" TANGINA NAMAN

Nakapagtapos ako ng High School ko, ngayon naman ay bakasyon. Todo ang bantay at alaga namin ni tita kay Mama. Next week ang birthday ko na pero ayoko munang mag celebrate mas gusto kong bantayan si Mama.

Ilang araw bago ang birthday ko ay mas nanghina si Mama, siguro di na ito stage 3 lang, malala na 'to. Tuwing magigising si Mama mula sa pagkakatulog nya kahit papano'y gumagaan ang pakiramdam ko dahil ibig sabihin lumalaban pa sya at buhay pa sya, pero sa tuwing humihingi sya ng tawad ay naninikip ang dibdib ko. Bakit sya humihingi ng tawad sakin? May kasalanan ba si Mama sakin? Kung meron man ay pinapatawad ko na si Mama, lumaban lang sya.

Birthday ko ngayong araw, kahit papano ay masaya ako dahil lumalaban pa si Mama, may mga gamot din kasi syang iniinom pero mukhang walang epekto kay Mama, malala na yung sakit nya. Pero binawi sakin ang munting saya ko.

Namatay si Mama ng mismong Birthday ko habang pinibigkas ang mga salitang

"Patawarin mo ako"

Sa lahat ng alalang bumalik sakin yung mga yun ang tumatak. Kaya ba wala akong baby pirtures kasama ni Mama? O ni Papa man lang? Kasi di nya talaga ako anak?

Umiiyak akong nagmulat ng mata, sumalubong ang mukha ni Skai at Claude sa kanan ko habang mukha naman nina Mr. And Mrs. Costillano sa kaliwa ko. Dahan dahan akong bumangon, inalalayan ako ni Skai.

"Okay ka lang ba Raine? Bigla kang nawalan ng malay at natumba" nag aalalang tanong ni Skai sakin. Kuya ko si Skai? Pati si Claude? Mga magulang ko sina Mr. And Mrs. Costillano? A-Ako si S-Scarlette?

Bigla akong napaiyak sa naisip ko, yung mga panaginip ko, mga alaala ko yun?

"A-Anak please? Answer your kuya, okay ka lang ba?" Napunta ang diwa ko kay Mrs. Costillano.

"M-Mama? P-Papa? B-Blue? S-Softy?" mas lalo akong umiyak habang tinatawag ko sila, bigla naman nila akong niyakap ng mahigpit. S-Sila ang pamilya ko.

"I-I'm sorry baby, kung sana dun ka na lang samin sumakay noon di sana nangyari 'to, I'm sorry baby, patawarin mo si Papa" umiiyak na ngayon si P-Papa

Umalis ako mula sa kama na ikinagulat nila. At wala akong imik na lumabas mula sa kuwarto maging sa bahay. Gusto kong kausapin si Tita, may alam ba sya dito? Mga Costillano ba talaga ang pamilya ko? Di yun basta panaginip lang, alaala ko yun sa mga kuya ko?

Habang naglalakad ako ay may tumabi saking sasakyan laman nun si Skai.

"Sumakay ka na baby, ihahatid kita, please?" nagsusumamong alok nya sakin, sumakay na ako dahil di ko alam ang lugar na 'to

"U-Uuwi na ako S-Skai" buntong hininga ang ginawa nya at tumango.

Ilang minuto pa'y nakarating na kami sa bahay. Sandali. Pano nya nalaman kung san ako nakatira? Si Claude ang naghatid sakin nun.

"Pano mo nalaman kung san ako nakatira?" mahinahong tanong ko sa kanya

Natigilan naman sya at nagulat sa tanong ngunit bigla din nalungkot

"Nung hinatid ka ni Claude dito ay nakasunod ako sa inyo, alam na kasi namin nun na ikaw si Scarlette kaya ingat na ingat kami sayo. Simula nun lagi na akong pumupunta dito after class mo para tignan kung anong ginagawa mo kahit sa malayo lang" paliwanag nya sakin, tumango na lang ako at lumabas mula sa sasakyan nya.

"Baby, pag isipan mong mabuti 'to please? Dun ka na lang sa bahay baby, miss na miss na kita. Gusto na kitang makasama ulit, ilang taon kang nawalay sakin baby. Pero bibigyan kita ng oras para pag isipan 'to baby, miss na miss ka na ni Mama. Sana wag kang umiwas sa Campus" malambing ngunit naiiyak sa sambit ni Skai.

Pero nakapagdesisyon na ako.