Prologue

 "And... done!" nakangiti kong ani matapos makapag ayos ng mga gamit sa opisina. 

I decided to do a general clean up inside and outside my office dahil simula ng lumipat ako ng opisina ay hindi pa ako naglilinis ng mabuti dito. I kept on thinking about cleaning up pero I always end up not being able to do so dahil sa punong puno palagi ang schedule ko. 

If I'm not attending my literature class, I am busy being a Psychologist. 

"Himala at naisipan mong mag linis dito. Halos pamahayan na ito ng mga insekto sa sobrang ka kalatan at ka alikabukan eh. Nakakahiya naman sa hygienic na may-ari." Umiismid na sabi ni Jeiel. 

Napa buntong hininga na lamang ako sa kaibigan ko. Hindi ko na mabilang sa dalawang kamay ko kung ilang beses na nyang pinuna ang paglilinis ko sa araw na ito. Pakiramdam ko talaga sinisisi nya ako kung bakit sya nadamay sa paglilinis ko eh. 

"Dami mong reklamo. Wala namang pumilit sayong mag linis kasama ako ah. Wala din namang nag yaya sayong pumunta dito. Wala ka din namang mental illness. Ginagawa mo dito?" Inirapan ko sya saka binuhat yung basura papunta sa labas. Kukunin naman ng taga linis mamaya yung mga basura kaya walang problema. 

"Chichika dapat ako ngayon dito. Eh kaso nakita kitang hirap na hirap na naglilinis mag isa dito. Nakakahiya naman sakin kung naka upo lang ako tas pinapanood kang mag linis diba? And fyi, dahil rin sa mabait akong kaibigan kaya ako tumulong." defensive na sagot nito sa akin bago naglakad papunta sa sofa at doon umupo. 

Napangiti ako. 

Jeiel has been my friend for almost twenty years now. Dalawampung taon na kaming magkaibigan and yet she still haven't changed. Among all my friends, sa kanya ako pinaka close at sa kanya din ako pinaka komportable. Maybe it's because of the time-span we've spent alongside each other and the trust we both built together. 

"Oh, eh, ano yung chika mo? You barely visit me this days kaya sobrang gulat ko kanina noong nakita kita sa pintuan ng office. You didn't even gave me a heads up na pupunta ka." binitawan ko na yung walis na hawak ko saka naghugas ng kamay sa malapit na lababo. 

Dumiretso ako sa mini kitchen at nag labas ng dalawang tasa para mag timpla ng kape. 

"Paanong gulat?" she made a face before chuckling. "Nakalimutan ko na yung chika ko. Balik nalang ako dito sa susunod. May dinaanan kasi ako sa BGC kanina kaya nag stop over na din ako dito hoping na sana makapag pahinga ako at makipag chikahan sayo. Eh kaso..." Pakinig kong sinadya nyang bitinin yung sasabihin nya para makonsensya ako. Bahala sya, patibayan kami. 

"Bakit parang kasalanan ko pa? Wala ka bang flight ngayon? Lupet ng buhay mo ah. Palipad lipad ka nalang ngayon." ngingisi ngisi kong sabi saka nag lakad papalapit sa kanya dala yung dalawang cup ng kape na tinimpla ko. 

Jeiel Mae is a flight attendant. I must say that I was impressed with how she achieved her dream. Mula noong high school kami ay ang pagiging flight attendant na ang bukambibig nya. And I am very much happy to say na isa ako sa mga saksi kung paano sya nag thrive at kung gaano sya ka passionate sa pangarap nyang iyon. I mean, I never once doubted her abilities. She has the looks, the physical features and the attitude and characteristics of a flight attendant. I couldn't be more proud the day she had her first actual flight. 

"Ginawa mo naman akong ibon. Mamayang gabi pa lipad ko sis. Isasama ko si Fatima. Sa Paris flight ko eh, nalaman ni gaga. Baka daw doon na nya makita ang prince charming nya. Kaya nagpumilit na sumama." natatawa at naiiling na ani nito. 

Maging ako ay napangiti ng maalala ang babaeng iyon. Fatima is also one of our friends since high school. Siguro sa aming lahat, sya ang pinaka hopeless romantic. Masyadong addicted sa fairy tales at na overdosed yata dahil halos lahat ng lalakeng pogi na gentleman na makaka interact nya, eh ginagawa na nyang prince charming.

"Ay taray, gabi ang flight. Nocturnal bird ka muna sis." Natatawa kong sabi sabay higop ng kape. Ngunit ng sandaling dumapo sa dila ko yung kape, nabigla ako sa init nito at nabitawan dahilan kung bakit nabasa ako at napatili dahil sa init na naramdaman. 

Napalingon ako sa tabi ko at nakita ko si Jeiel na patawa tawa lang imbes na tulungan ako. Sinamaan ko sya ng tingin at patakbong naglakad papunta sa restroom saka nag simulang mag tanggal ng damit. Buti nalang may bath robe ako dito na nakatago. 

Nang makapag punas na ako ng sarili at nakapag suot ng bathrobe, lumabas na ako ng restroom at hinanap si Jeiel sa buong office. Nang makita ay agad akong lumapit dito. 

"Jelly Mae, bili moko ng damit please? Wala akong dalang spare na damit and my session ako an hour from now. I can't face my client like this. Please, Ma-e?" nagpa pacute kong sabi dito. 

I know how she hates it when I bat my eyelashes at her. I find these eyelashes as an asset of mine pero laging naiirita si Jeiel sa eyelashes ko. She would always tell me na sagabal ang eyelashes ko para makita ng maayos ang mata ko. Masyado kasing mahaba kaya natatakpan na daw yung mata ko kapag nakatingin sya sa akin ng deretso. 

"Oo na, Oo na. For crying out loud, stop doing that. And wag kang magrereklamo sa bibilhin ko ha? Ikaw na nga ang magpapasuyo eh." tumayo na ito sa pagkakaupo sa sofa saka ako inirapan at naglakad na papalabas ng opisina ko. 

"Bilisan mo ha! Wag nang papatukso sa Watsons!" Natatawang pahabol ko sa kaniya saka nag flying kiss na sinuklian nya lang nang pagtaas nang middle finger nya na ikinatawa ko. 

Half an hour later ay wala parin si Jeiel. Thirty minutes nalang at nandito na yung kliyente ko. Nagsisimula na akong kabahan kaya naman ay dali dali kong pinulot yung cellphone ko para sana tawagan sya ng biglang mag ring yung doorbell ko kaya naman patakbo kong binuksan yon sa kaalamang si Jeiel lang iyon.

"What the hell took you-" nabitin ang sasabihin ko nang magtama ang mata namin ng taong nag ring ng door bell at naka tayo sa harapan ng opisina ko. "Oh crap." mahinang ani ko kasabay ng paglaki ng aking mga mata. 

Nimbus François Balthazar stood in front of my door, looking at me with an eye brow raised and a ghost of a smirk in his lips.

"Ms. Ferariza?" tanong nito sa akin, now smirking as he looked at me, clearly amused. 

"Uh...y-yes?" balik tanong ko dito, hindi mai aliis ang tingin sa kanya habang bahagyang naka awang ng bibig. 

First of all, what is the great Nimbus doing in front of my office? And how the hell does he know my name?

"I'm here instead of my father to give you something." tumigil ito sandali sa pagsasalita saka ako tinignan mula ulo hanggang paa. "But it seems as thouugh I came at the wrong time." mapanuyang ani nito, saka namulsa habang naka ngisi sa akin. 

Noong una ay hindi ko naintindihan ang sinabi hanggang sa naramdaman ko ang cotton fabric ng suot ko. Oh hell, I'm only wearing a robe. 

Pakiramdam ko ay unti unting nag iinit ang mukha. I cannot look at him and I cannot move. This is so embarrassing.

"Do you mind coming back some other time? I'm really srry, bye!" nagmamadaling ani ko saka isinara ang pintuan ng opisina ko sa harapan nya mismo. 

Impit akong napatili at ini untog ang ulo ko sa pintuan dahil sa kahihiyan. Out of all the times I'd get to meet him, why did it have to be in this state? I groaned in frustration as I continued to bang my head on the door. 

Natigil lamang ako sa pag mumura sa sarili ko ng makarinig ako ng nag door bell. This time though, I looked at the peep hole first before opening the door. 

Nang makitang si Jeiel iyon, I immediately opened the door and hastily pulled her inside, looking at both sides of the hall, looking for a sign of Nimbus. 

"Anak ng," malakas na sabi ni Jeiel ng kaladkarin ko sya hanggang sa sofa. "Ano bang problema mo, ha?" ma attitude na ani nito bago ibinato ang isang paperbag sa coffee table at sumalampak ng upo sa sofa. 

"Nakakahiy-" naputol ang sasabihin ko ng bigla nitong hinila ang buhok ko. "Nakita ko si Nimbus Balthazar sa elevator kanina!" patili tiling ani nito habang hila-hila ang buhok ko. Sinamaan ko ko sya ng tingin saka hinampas yung kamay nyang hawak hawak ang buhok ko. 

"Yun na nga eh!" frustrated na sabi ko dito. Nawala ang ngiti nya sa labi saka ako sinimangutan. "Anong yun na nga?" kunot noong tanong nito sa akin, her voice raised in high pitch. 

"Nakita nya akong naka bath robe lang!" pagmamaktol ko dito saka sya hinampas hampas ng mahina sa braso. 

Jeiel then bursed out into a fit of laughter after hearing what I said. Walang humpay ito sa pagtawa habang paulit ulit akong inaasar sa kamalasan ko. 

"Taragis, minsan ka na nga lang makakita ng artista, hindi pa presentable itsura mo! Paano nalang kung kliyente mo pala yung tao? Edi sagad sagaran ang kahihiyan mo?" ani nito sabay tawang muli ng walang tigil. 

Nakasimangot lamang ako habang pinagmamasdan syang halos gumulong na sa sahig dahil sa kakatawa. Kumuha ako ng isang throw pillow sa tabi ko at ibinato iyon sa kanya saka padabog na kinuha sa coffee table yung damit na binili nya at nagpalit. 

While changing, her words lingered in my mind. 

What could possibly be the reason for Nimbus to personally come to my office, ng walang kahit isang bodyguard? Kahit pa sabihin na pumunta lamang sya dito in place of his father, it's weird to see him alone, especially when I and everyone else only sees him either being flocked by thousands of his fans or when he's surrounded by his bodyguards. 

It's weird. He's weird. But I can't deny, I never knew he's that hella handsome in close proximity. I wish I could see more of that face up close.