Chapter 26

"Ivo slow down!" halos ipaharurot ni Ivo ang kanyang sports bike at wala akong magawa kundi ang kumapit ng mahigpit sa kanya. Nakapikit ako buong byahe. Pakiramdam ko ay aatakihin ako sa puso dahil sa pagmamaneho nya. 

"There's no fun in slowing down!" sigaw naman nya sabay tawa. Kinurot ko ang tagiliran nya, "Ouch, don't do that. I'm sensitive there," sabay hagalpak nya ng tawa. I rolled my eyes at his statement pero hindi naman nawala ang pag-init ng pisnge ko. 

"Where are we going?" tanong kulit sa kanya. 

"Are you hungry,?" pabalik nyang tanong sa akin. 

"Yeah,?" patanong kong sagot. 

"I hope you like seafoods." sabay paharurot ulit ng sports bike nya. Napapikit ako sa sobrang bilis ng takbo nito at wala akong magawa kundi ang kumapit ng mahigipit sa kanya.

"Fuck, I can feel your bo---." 

"What?" hindi ko narinig ang sinabi ni Ivo dahil may dumaang ambulansya. 

"Nothing," he shouted back at bahagyang natawa. I pouted, hindi ko naman kasi talaga narinig. Ang lakas kasi ng ingay nung ambulansya.

Natapos rin ang aking kalbaryo, halos ihagis ko ang helmet kay IVo. "Are you crazy? How can you drive like that?" 

"Why are you mad?," natawa sya sa akin, "it was fun." he grinned at me. Humalukipkip ako sa kanya but seeing him smiling like that at me makes my knees weak. 

"Whatever, Ivo." ani ko pero hindi ko mapigilan ang mga ngite sa labi ko. 

"Come on. Let's eat," true to his words. Nasa isang sea food restaurant kami ni Ivo. "I hope you're not allergic like your s---," he stopped himself before he can finish. 

"Huh? Nope. I'm not allergic. Why,?" tanong ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit hindi tinapos ni Ivo ang sasabihin nya pero his face grew serious for a matter of seconds. 

He only smiled in return, "That's good to hear. Polina's allergic to seafood, specifially shrimps, so, we don't eat some when she's around."

At the mention of Polina's name, an image of her suddenly popped on my mind. Her red hair is really stunning and she has a body to die for, but I know that beneath those is a woman with no mercy.

"Ahh, how long have you been friends?," tanong ko. The hostess guided as to our table We chose the window table sa loob ng restaurant. 

"Since we were kids," ani ni Ivo, "our families are pretty close." dagdag nya pa.

Akala ko ay may sasabihin pa sya pero hanggang doon lang ang sinabi niya, and I'm not stupid. Alam kong yun lang nais nyang ibahagi sa akin. Marami akong tanong sa kanya pero ayoko naman masira ang atmosphere na meron kami ngayon ni Ivo. My questions can wait. 

I smiled genuinely at him, "Wow, matagal na rin pala." he nodded at me and called the waiter. Ivo eyes the menu as I stare at him. I know that some mysteries should be left as it is, but whatever mystery that Ivo has makes me wanna unlock it.

"Have you decided?" Ivo asked at bumalik ako sa realidad. Tumango ako sa kanya. 

"Yeah, I'll have Southwestern-Style Shrimp Taco Salad, please." ani ko sa waiter. 

"How about for you, sir?" 

"I'll have Bourbon-Glazed Salmon," tumango ang waiter at sinulat ang aming order. I don't know if they have any matcha here. I'm craving for some, so I decided to ask. 

"Hi, may matcha kayo?" I asked cheerfully. 

"Matcha,?" patanong na sagot ng waiter. 

"Yeah, powdered green tea." kumunot ang noo ng waiter sa sinabi ko. Napatingin ako kay Ivo at ganoon din sya, kunot ang noo. They don't know what matcha is? Seriously?

I smiled at the waiter, "Never mind." and the waiter left. Tumingin ako kay Ivo, "You don't know what matcha is?" he shooked his head to me. "It's better if I show it to you, and I have the right place. Can we go there after we eat,?" I asked hopefully. 

"Sure, anywhere you want to." I smiled at him.

"About my nu--" hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil biglang nag-ring ang cellphone ni Ivo. He fished his phone out of his left pocket and checked who it is. He had a hard expression on his face ng makita kung sino ito. 

"I'm sorry. Excuse me for a minute," sabi nya. Agad syang tumayo para sagutin ang tawag. Pinagmasdan ko sya when he stood near the door of the restaurant. He looked back at me, faintly smiled and answered his call.

Hindi ko alam kung sino ang tumawag sa kanya kahit gusto ko man malaman ay natatakot akong magtanong. Should I be asking questions? Should I allow myself to be curious kahit kakakilala ko lang sa kanya? Am I allowed to be curious?

Napatingin ako sa kabilang table at may ilang babae na walang ginawa kundi ang magnakaw nang tingin kay Ivo. "Wow," ani ko sa sarili. Nahawakan ko ang tinidor and I have this feeling na gusto ko silang batuhin ng tinidor.

Isang minuto ang lumipas ay natapos rin sya, agad syang bumalik sa aming table at ang mga babaeng nasa kabilang table ay nakatingin pa rin sa kanya. Kahit naiinis ako ay hindi nakalagpas sa akin ang pagbabago sa kilos ni Ivo.

Mas lalong naging seryoso ang expression sa kanyang mukha, and for a brief second, he looked scared. Parang bumagal ang oras sa di ko malaman na dahilan.

"Skyla, we have to leave." napalakas ang pagkasabi ni Ivo kaya napatingin ang ilang customer sa amin. 

"Why,?" tanong ko sa kanya pero kinakabahan ako sa mga kinikilos nya. His posture looks tense and alert for some reason.

Hindi man lang namin namalayan na nandito na ang waiter at ang mga inorder naming pagkain. Sayang naman. Hindi ko ba pwedeng i-take out nalang? He stood next to me to my chair kung saan ako nakaupo. Wow, he's so tall. Tumingala ako sa kanya. Nangungusap ang aking mata mata.

Hindi ko man masabi mula sa aking bibig ay sana nakikita nya ang mga tanong sa mata ko. Ivo didn't say anything, but sighed. He avoided my gaze. "Okay," I muttered to myself.

Nilalagay na ng waiter ang mga pagkain sa table namin. I bit my lower lip and looked at the waiter, "We would like to take it ou---."

It was too fast. Way too fast, a bullet was pierced to the waiter's neck, causing a gaping hole. Walang awat ang pagtulo ng dugo mula sa kanyang leeg, he collapsed on the floor with the pool of his blood.

Sa sobrang gulat ko, hindi ako makapagsalita. I heard people screaming around me. Everything happened so fast. Walang kahit anong warning. Gunshots rang throughout the restaurant, Ivo gripped my hand so tightly, pakiramdam ko mapuputol ito.

Tumingin ako sa labas ng restaurant only to see 2 men in a black suit with a clown mask, covering their faces. Memories of the Charity Ball came rushing to me, who are these people? Why are they doing this? Sino ang pakay nila? 

Hinila ako patayo ni Ivo. "Ivo, what's happening?" takot na takot ako ngayon. Seryoso ang mukha ni Ivo. He looks scary and angry, it seems like he's ready to hurt someone.

He's back again. The dangerous Ivo. I shivered as I watch him, hindi nya ako tinignan at patuloy ang paglalakad namin. Halos kaladkarin na ako ni Ivo palabas ng restaurant pero hindi ko mapigilan ang pangangatog ng mga tuhod ko. 

He fished out his phone using his free hand and dialed a number, "Severin, back door." yun lang ang sinabi nya at patuloy kami sa paglalakad habang nagkakagulo ang lahat sa loob ng restaurant.

It was pure chaos. Halos nagpapanic ang lahat sa loob. I saw a woman collapsed when a bullet hit her on the knee. I gasped at the sight, she was in pain. Gusto ko syang tulungan, but Ivo dragged me again. "No." 

"We have to call the police, Ivo!" sigaw ko sa kanya. Walang hinto ang putok ng mga baril. Hindi ko mapigilan ang paghikbi. Ilang tao na naman ba ang mawawalan ng buhay?

"We don't have time for that. I need you to be safe." walang amor nyang sabi na parang wala syang pakelam kung anong mangyari sa ibang tao na nasa loob ng restaurant. Kinuha nya ang baril na nasa loob ng leather jacket nya and kicked the back door.

Someone was waiting for us outside, but it's not one of Ivo's friends. Napasinghap ako ng itutok nya sa amin ang baril nya pero mabilis si Ivo. He pulled the trigger fast enough and shot the guy right on his forehead. He died instantly after Ivo shot him. 

Ito ang unang beses na nakita ko si Ivo na pumatay ng tao. He didn't even blink when he shot the guy. Hindi sya nagalinlangan. Parang normal lang sa kanya ang barilin ang isang tao sa noo.

Sel warnings came back to me, I stared at Ivo. I couldn't breathe. I feel like I'm going to lose my head.

"You probably didn't want to see that, but I have no choice. Your safety comes first, Skyla." malakas ang kabog ng dibdib ko, hindi ko alam kung dahil ba ito sa mga nangyayari o dahil sa mga sinabi ni Ivo. 

"Are they after me,?" bumalik sa alalaala ko ang mga napag-usapan namin ni Alexavia at ang mga pahayag ni Detective Michaels.

Ivo's expression is solemn para bang iniisip nya pa kung anong dapat sabihin nya sa akin. "We're not yet sure about that, Skyla." 

Gusto ko pa sana syang tanungin pero biglang may isang puting van na dumating sa takot ko napaatras ako ng kaunti. Hindi ko kakayanin kung pati ang mga tao sa loob ng sasakyan na ito ay mga kaaway din. "Relax. It's them," napakunot ang noo ko sa sinabi ni Ivo. 

Biglang bumukas ang pinto ng sasakyan at ang pamilyar na mukha ni Severin ang bumungad sa amin, "What are you guys doing just standing there? Let's go!" dali dali naman kaming sumakay ni Ivo sa sasakyan. 

The guy who is driving is the same guy who kept on staring at me noong nasa kusina ako nila Ivo. How did they get here so fast? "Hello princess." bati nya sa akin. Napaawang ang bibig ko tila hindi ko mahanap ang boses ko kaya tumago lamang ako sa kanya. 

"She seems in shock. Is she okay?," concerned na tanong ni Severin kay Ivo habang tinitignan ako. I really don't know how I look right now. Kung sa normal na pagkakataon ay maco-conscious ako pero ngayon ay hindi. Sa dami ng mga nangyari ay wala akong karapatan pa para ma-conscious. 

Ivo squeezed my hand at tipid lang ako na ngumite sa kanya. "I'm okay," ani ko kay Severin ng mahanap ko na ang boses ko. Tumango lamang sya ang ibinalik sa harap. 

"Nikolai, go back to front," napatingin ako sa shotgun seat at nakita kong andoon si Polina. She's wearing a black tube, a red leather jacket at itim na shorts. She's also chewing bubble gum. Mula sa loob ng sasakyan ay rinig pa rin namin ang mga putok ng baril. 

"Alright, babe," narinig ko kasa ng baril. Polina is holding a Nambu Type A, I know that gun because my Uncle has one. Pinaharurot ni Nikolai ang sasakyan, binuksan ni Polina ang bintana mula sa kanyang kinauupuan. 

Halos paliparin ni Nikolai ang sasakyan pabalik sa entrance ng restaurant and when we got there, walang patumpik-tumpik na binaril ni Polina ang mga lalakeng naka-clown mask. Tinamaan agad ang isa sa braso. 

"Leave one alive, Polina." simpleng sabi ni Ivo. Napatingin ako sa kanya, kasalukuyang nakasandal ang ulo ni Ivo sa bintana at nakapikit ang kanyang mga mata. Halata sa mukha nya ang pagod.

"Tsskk," ang sagot naman ni Polina. 

"Ayaw na ayaw ni Polina na may natitirang buhay," ani ni Severin na nakaupo sa tabi ko. Napakunot ang noo ko sa sinabi nya pero ngumite lamang si Severin.

Polina kept on shooting hanggang sa bumagsak ang isa. "I really love it when you shoot people, babe. It's a fucking turn on. Wooo!" hiyaw ni Nikolai habang tumatawa. 

"Shut up, asshat!" sigaw ni Polina habang nagpapaputok pa rin ng baril. She aimed her gun to the other guy's leg at agad itong bumagsak. "Severin, now!" sigaw ni Polina.

Agad naman binuksan ni Severin ang pinto ng sasakyan para buhatin ang lalakeng nakahandusay sa sahig na tinamaan sa hita. Binuhat nya ang lalake na parang nagbubuhat lang sya ng isang sakong bigas.

He opened the door at the back and tossed the guy inside, but not before he hit his neck. Severin went back to his seat beside me and frowned at himself.

"Kakabili ko lang ng shirt na ito, the smell and sight of blood really irritates me." he muttered to himself. I looked at his shirt and saw na may mga dugo na ito. 

"For someone who kills for a living. You sure know how to whine." walang emosyong sabi ni Polina. Nikolai laughed at what she said and shook his head. "Just buy another one." dagdag pa ni nya. 

"This is a limited edition shirt, Polina." pagalit na sabi ni Severin. Polina looked at Severin from the rearview mirror and rolled her eyes. 

"Ano naman? May sampu ka pang natitira sa closet mo." iritadang sabi ni Polina. Nikolai drove quietly as Severin and Polina bickered at each other, but his face tells me that he's enjoying it.

"You know that I don't wear my limited edition shirts on missions!" whined Severin.

"I don't give a shit, Sev. I literally have to drag your ass to the van! Sino bang nagsabi sayong mag-date ka ngayong araw?" 

"You didn't have to scare her tho! Fuck, she's going to break up with me." pagmamaktol ni Severin. Polina rolled her eyes again at halatang nagtitimpi sya kay Severin. 

"Good. We don't need people that will slow you down." seryosong sabi ni Polina. 

"You're such a bully!"

Hindi ko akalain na ganito pala ang asal ni Severin. He looks like a calm and collected type of guy pero pagkatapos ng mga pagmamaktol nya na parang bata kay Polina ay nagbago ang pananaw ko sa kanya. 

"Settle down children." ani ni Nikolai sabay halakhak. Polina glared at her and Severin pouted like a child with his arms crossed on his chest. "Ivo is asleep. Let's not wake him up. You guys know that he hasn't slept a wink." seryosong dagdag ni Nikolai. 

Naging maluwag na ang hawak ni Ivo sa ang kamay at napagtanto kong tulog nga sya. He looks so peaceful, walang wala sa Ivo na nakita ko kanina. I wonder what are his dreams about. I wanna know more about him. I wanna learn more, but at the same time it scares me.

It scares me how Ivo can affect me. Walang ibang lalake ang nagparamdam sa akin ng ganito. Sya lang, at ito ang kinakatakutan ko. Hindi ko sya masyadong kilala pero kung kausapin nya ako at ang mga kilos na pinapakita nya sa akin para bang matagal na kaming magkakilala.

I stared at his hand at bahagya itong hinimas. "Drop me at Odysse Suites, please." Napagisipan kong hindi sumama sa kanila dahil may ibang bagay akong gagawin. Gusto kong makausap si Detective Michaels sa lalong madaling panahon. 

I can feel their eyes on me, so I raised my head and looked at Nikolai, "Please." Hindi nagsalita si Polina at Severin tila hihintay lamang ang desisyon ni Nikolai. Finally, Nikolai nodded and the drive became silent again. I'm just so tired at wala akong lakas para magtanong sa kanila.

               It didn't take long for us to arrive at Odysse Suites, I glanced back at Ivo before leaving the car. "Thank you," ani ko sa kanila. Ngumite si Severin sa akin, nanatiling tahimik si Polina. Lumabas ako ng sasakyan pero narinig ko ang sigaw ni Nikolai.

"Bye, princess!" Nikolai says pero may halong pang aasar ang tono ng boses nya and I watched as they drove away.

Kung titignan ay mukha naman silang mga normal na tao na may normal na buhay pero pagkatapos ng mga nasaksihan ko sa ikatlong pagkakataon ay napagtanto kong their lifestyle is too dangerous. Should I really be associated with these people? Especially Ivo?

Umiling iling ako sa sarili at kinuha ang calling card ni Detective Michaels mula sa bag ko. Tinitigan ko muna ang mga numero na nasa papel bago ako tumawag. Inabot muna ng mga tatlong ring bago sya sumagot.

"Hello?," ani ni Detective Michaels sa kabilang linya. 

"Hello, Detective. I want to see you." seryoso kong sabi sa kanya. Niyakap ko ng bahagya ang sarili ko dahil sa lamig ng hangin. "I'm at Oddysse Suites." dagdag ko pa.

"Okay, see you in an hr." ani naman nya. Bakas sa boses ni Detective Michaels ang kagalakan na tumawag ako. Tumango lang ako at tinapos ang tawag and I went inside the hotel. 

=================

   C O N T A C T 

   hanaemiwp 

     facebook  ∘  twitter  ∘  instagram 

  @liefdesverdriet 

  wattpad