CHAPTER 10

Ilang araw na rin ang nakakalipas ng mangyare lahat. Natapos na din namin ang preparation sa basement at hanggang ngayon wala pa ring nagpapakitang mokong sa akin. Nasaan na kaya siya?



Namimi---NO!!! HINDI MO SIYA NAMIMISS!



Hindi mo na siya iisipin Leigh, Okay!



*KRINGGGGG*



Si mama baka uuwe na ito. Mahigit 8 days na rin itong nandoon sa probinsya. Ano na kaya nangyare dun?



" Hello ma "



" Leigh kamusta ka dyan? Kumakain kaba sa oras? nakakatulog kaba ng maayos huh? "



Haysss kahit kailan talaga napaka maalalahanin nito. Hindi na naman ako bata para mag alala siya eh.



" Ma ok lang ako, kumakain sa oras, nakakatulog ng maayos. Pati hindi na ako bata para alalahanin mo, yang sarili mo ang alalahanin mo "



" Ehh kailan ka ba kase magpapakasal huh, kakasabi mo nga lang hindi kana bata Leigh "



Kahit kailan naman talaga eh. Bakit ba laging pagpapakasal, pag aasawa ang laging bukang bibig ni mama.



" Ma may tamang panahon para dyan at hindi pa ngayon yun "



Sagot ko dito. Bakit kase napaka atat na magkaroon ako ng asawa eh. Sabing hindi pa nga ako ready para dun eh.



" Tamang panahon ka dyan! Ngayon na ang tamang panahon para mag asawa kana dahil tumatanda kana! " 



" Ang harsh mo sa akin mama huh! "



Maiyak iyak kong sagot dito. Bakit kaya ang emotional ko ngayon? Haysss baka miss ko lang si mama.



" Maypa iyak iyak kapa diyan! magtigil ka nga! ohh siya ibababa ko na ito at may kailangan pa akong gawin. Mag ingat ka diyan at humanap na nang mapapangasawa mo "



*TOTOOTOOOTTT*



Ayyy ang bastos ni mother earth pinapatayan ako. may sasabihin pa ako eh.



*DINGDONGGG*

Sino na naman kaya yun? Baka sila Axellish at Crystal pero wala naman kaming usapan na magkikita kita kami ngayon. Sambit ko sa aking sarili habang naglalakad para buksan ang pinto.

" Good morning po ma'am delivery po "



Bungad sa akin ng gawapong delivery boy at inabot sa akin ang boquet of red rosses at Dairy milk at chukieee. 



Hindi naman ako nagpapa deliver ahhh



" pero kuya wala hindi naman ako nagpa deliver, baka nagkakamali ka lang po "



Tanong ko dito ng may pagtataka. Kaya tumingin siya sa text sa kanya at tumingn sa akin.



" ahmm ito po ba yung bahay ni Doc. Leigh Emerald Imperial? "



Waitt ako yun ahhh! Pero hindi ako nagpapa deliver.



" yes, ako yun "



" edi ma'am para talaga sayo ito "



Sambit nito at abot sa aking ng kanyang mga dala. 



" sino po nagpapabigay "



Tanong ko dito na hindi nito sinagot at nagpaalam na. Kaya pumasok na ako sa loob.



Pagkapasok ko ay tinignan ko ang bulaklak at may sulat na nakalagay dito.



" My lady, i hope na nagustuhan mo ang mga ito. Mahal na mahal kita Leigh lagi mo yang tatandaan."



Sino na naman kaya ang nagpapabigay nito. Parang araw araw nalang atang may ganto tapos laging may gantong sulat. Mapupuno na nga ng chocolate ang Ref namin eh tapos yung garden mapupuna na din ng mga bulaklak. Tinatanim ko kase eh para incase na hindi para para sakin eh maibabalik ko.



Pero para ba talaga sa akin ito?



Pero wala naman wala naman akong manliligaw, actually marami kaso walang tumatagal. Hayss hayaan na nga lang kung hindi man ito para sa akin edi ibalik nalang.





Demon POV



Kasalukuyan akong nakatanaw kay Leigh ngayon na nakikipag usap sa delivery boy na inutusan ko para ibigay kay Leigh ang boquet ng red rosses at ang favorite niya.



Palagi ko siyang pinadadalhan dahil gusto kong lagi siyang masaya.



llang araw na rin ang nakakalipas simula ng mangyare ang lahat at hinding hindi ko parin ito nakakalimutan.



At ilang araw na rin akong hindi sa kanya nagpapakita dahil gusto kong hindi masira ang araw niya. Pero lagi akong nakatanaw sa malayo binabantayan siya. 



Pero sa ngayon masaya na akong nakikita siya kahit sa malayo. Tumataba na rin siya kain kase ng kain ng chocolate eh. 



" Alam mo kuya tama na ang pagtatago mo sa kanya, kailangan mo nang magpakita sa kanya as soon as possible bago kapa maunahan kapa "



Alam ko yun pero hindi pa ngayon ang oras para mangyare yun.



Bibigyan kopa siya ng panahon.



And i hope kapag dumating yung oras na yun ay mapatawad na niya ako.



" hindi muna ngayon Dianne "



"per---"



" no but's Dianne i have my reason "



Hindi na alis ang aking paningin sa kanya hanggang ito ay pumasok na sa loob. Kaya napag desisyonan ko nang umalis at bumalik sa ospital. 



Dianne POV



Mahal talaga nang kuya si ate Leigh.

I know hindi siya yung tipo ng tao na kilala pero i really like her for my brother.

Simula nang dumating si ate Leigh sa buhay ni kuya madalas ko siyang nakikitang nakangiti hindi yung ngiting fake dahil totoo ang nakikita kong ngiti sa mga labi niya sa tuwing nandyan si ate Leigh.

Lagi ko si kuyang kinukulit, gumagawa ng mga bagay na alam kong hindi niya magugustuhan na ikinagagalit niya pero kay ate Leigh wala akong nakikitang inis dahil Kasiyahan ang nakikita ko sa mga mata niya. 

I hope mapatawad siya ni ate Leigh dahil alam ko na kung hindi yun mangyayare babalik siya sa dating ugali niya nung iniwan siya nang first love niya.



" Kuya hahatid moko sa airport after Christmas huh! "

Basag ko sa katahimikan.

Baka kase kung ano anno na ang naiisip nito.

" you have your own car, so why would i? "

Sagot nito na ikinagiti ko. Hindi na niya ako pinagtataasan ng bosesat hindi na rin siya nagagalit sa akin. 

At ang ibig sabihin lang non si ate Leigh ang gamot na nakatulong sa kanya na magbago.



"At ano namng nginingiti ngiti mo diyan huh! "



" Wala lang masaya lang ako, bakit bawal ba? "



sagot ko dito at nag pout.



"wag ka ngang ngumuso mukha kang Pato! "



Haysss ansama niya talaga pagdating sa akin eh. 



" Ansama mo pato agad! sa ganda kong ito! "



Sambit ko dito na ikinatawa niya. 



" Bakit totoo naman ahhhh! Ikaw nga eh parang aso habol ng habol! "



Sambit ko dito pero sinadya ko talagang hinaan yung dulo baka magalit eh



" What!!!? "



" Hehe wala lang yun mag drive kana "



whoooh muntikan na yun!



" Tsk! "



Tanging salitang nasambit nito habang nakatuon parin ang mga mata sa daan.