Chapter 12

Chapter 12:

King Valencia's Point Of View...

Hindi ako nakatulog kagabi ng maayos dahil hindi ko maipaliwag ang dahilan. Pero ang alam ko palaging mukha ni Denise ang nakikita ko.

Nandito ako ngayon sa Dorm. Ayokong makasama si Kian sa bahay. Yes nando'n s'ya at mamalagi daw s'ya do'n ng isang linggo.

Paglabas ko mula sa kwarto ko'y ingay ang bumungad sa akin. 

Mag-isa lang ako dito sa dorm ko. Actually para lang talaga sa akin 'to. Nasa malapit lang ang kwarto nila Vince, Karlos at  Clark.

"Anong kaguluhan na naman toh?" tanong ko habang nakatingin sa kanilang Lima.

Bakit nandito si Fujiwara? Si Fujiwara ay isang japanese na classmate rin namin. Dinala pa n'ya si Cameron.

"We're planing to make fresh Calamansi Juice," wika ni Clark. Itinaas n'ya ang kalamansi at pinakita sa akin.

"Then, why the heck are you quarrelling?" tanong ko kay Clark. Siya lang naman ang pinakamaingay dito.

"Ayaw patulungin ni Karlos si Fuji," saad ni Clark.

"We're independent handsome Fuckers," tugon ni Karlos.

"Madali lang namang gawin," saad ni Cameron.

"Marunong naman pala si Cameron. Ang ingay mo," sabi ko kay Clark. Ang aga-aga umiinom na agad sila ng kalamansi juice. At bakit dito pa sa dorm ko?

"We still need Fuji's help," tugon ni Clark kay Cameron.

"Baka lason ang magawa natin," sambit ni Vince. 

Umupo ako sa tapat nila Karlos at Fujiwara. 

"May bayad kapag si Fujiwara 'yung gagawa so...No!" ani Cameron. Ang kuripot ng isang 'to.

"Kuripot ka talaga Viego," ani Karlos kay Cameron.

"Uutangin mo lang din naman 'yung bayad Karlos," tugon ni Cameron kay Karlos.

"Gumawa na lang tayo instead of talking shits," sabi ko. Tumayo ako at lumapit sa kanila. "I'm freakin' thirsty," sambit ko.

"Nakakatamad nang maghintay," ani Karlos.

"Kailan ka ba naging masipag?" tanong ni Clark kay Karlos.

"Too much for the quarrel," saad ni Fujiwara. 

"The Calamansi is ready!" ani Cameron.

"We need to separate the freaking seeds from the freaking Juice," wika ulit ni Cameron.

"Narinig n'yo si Besplen, kailangan niyong ihiwalay ang buto sa katas," ani Fujirawa. Tumayo s'ya at lumapit sa gawi naming apat.

"I hate my mind," karlos said.

"Katas kasi ng Calamsi hindi ng kung ano mang nasa isip n'yo," agad kung sabi. Mga green minded sila. Kung ano-ano ang nasa-isip.

"Nilalagnat ba si Fuji? Tama 'yung tagalog n'ya ngayon," ani Clark habang nakangisi.

"Pustahan tayo ngayon lang 'yan," saad naman ni Cameron. Hindi pa masyadong marunong managalog si Fujiwara kaya kung ano-ano ang nasasabi n'ya.

"Valencia, can you get the strainer and give it to me?" ani Cameron sa akin.

"Why me?" 

"Ikaw 'yung malapit," saad n'ya sa akin.

"But I don't want to. It's my dorm. I'm the boss," sagot ko.

"Potato head." ani Fuji.

"Lazy Motherf*cker!" sang-ayon naman ni Clark.

"Kunin mo na lang kasi para makapag salsal na tayo," ani Fujiwara. What the  fuck! Anong salsal ang pinagsasabi n'ya?

"Makapag— ano!?" gulat na tanong ni Karlos.

"Makapag salsal," tugon ni Fuji habang nakangiti.

"Anong sasalsalain mong hinayupak ka?" tanong ni Cameron. 

"Ano ba ang sinasalsal?" inosenteng tanong ni Vince.

"Ano ngaba?" ani Karlos. 

"Baka 'yung ano," sagot ko. Natatawa ako kay Fujiwara.

"'Yung kalamansi sasalsalin natin gamit ang salsalan para mahiwalay yung buto sa katas," wika ni Fujiwara. Tumawa ako ng malakas dahil sa pinagsasabi ni Fujiwara.

"Motherfucker!"

"Asshole!"

"Fucktard!"

"YOU MOTHERFUCKING JAPANESE It's salain not salsalin!" sigaw ni Cameron sa galit na boses. 

"Kasalanan mo 'to Valencia ayaw mo kasing kunin 'yung salaan," ani Cameron sa akin. 

"Naging salsalan tuloy," tugon ni Karlos. 

"Wag ka ng managalog tangina ka!" sabi ko. 

KINABUKASAN ay maaga akong gumising dahil may klase. Hindi ko alam kung bakit excite ako ngayong araw. 

Nandito na ako ngayon sa room namin. At nandito na rin si Denise. Iyong mukha n'ya ngayon malayo sa do'n sa mukha n'ya kahapon.

Napakatamlay at mukhang hindi pinakain ng masustansyang gulay. Tumingin s'ya bigla sa akin. Shit! 'yung puso ko muntik ng lumundag sa tuwa.

Tinaasan n'ya ako ng kilay n'ya. Para akong gago na hindi kayang labanan ang mga tingin n'ya. 

Saan 'yung bayag ko? Nahulog yata?

Hindi pa rin s'ya nakangiti ngayon. Sana ngumiti naman s'ya. Naaadik na yata ako do'n sa mga ngiti n'ya.

Ang bilis ng tibok ng pesteng puso ko. Pinagpapawisan ako ng malagkit. Shit! 

Ibinaling na n'ya ang mga paningin n'ya sa hawak niyang libro. Agad akong tumayo.

Mukhang hindi pa s'ya kumakain. Mukha kasing gutom.

Dumeretso ako sa cafeteria dahil plano ko siyang bilihan ng gulay nang maging maaliwalas naman ang mukha n'ya.

Nang makarating na ako sa cafeteria ay deretso na ako sa counter at hindi pinansin ang mga nakapilang studyante. 

"Pakbet nga po," sabi ko. 

"Kalabasa pampalinaw ng mata." 

Kumanta pa ang babae, kung totoo man 'yon sana luminaw ang mga mata n'ya sa akin. 

Ang gwapo ko tapos tawaging lang n'ya akong King akong, mukhang sapatos. Haist! 

"With kanin and water, pakibalot ng maganda," saad ko. Tumango ang babae sabay ngiti. 

Pagkatapos kung makuha ang order ay nagmadali na akong lumabas sa cafeteria at mabilis na nagtungo sa room namin. 

Pagkapasok ko'y nakaupo pa rin si Denise. Pumikit muna ako bago ako humakbang palapit sa kanya.

Bahala na nga. 

Agad kung hinawakan ang braso n'ya at napatayo naman s'ya sa ginawa ko. 

Hinatak ko s'ya habang hindi lumilingon.

"Sa'n mo ako dadalhin?" masungit niyang tanong. 

"Sa rooftop," sagot ko. Hindi ko pa rin binitawan ang braso n'ya. Paakyat na kami ngayon sa hagdan paakyat sa rooftop.

Pagkapasok namin ay pinakawalan ko na ang braso n'ya. Tiningnan n'ya ako ng masama.

"Ano ba ang problema mo!" sigaw n'ya sa akin. 

"Umupo ka nga," sagot ko sa kanya. Umupo ako habang nakatingala sa kanya.

"Ayoko!" pagmamatigas niyang sagot.

"Ano bang iniisip mo?" tanong ko.

"Anong ginagawa natin dito?" tanong n'ya.

Tumayo ako at tiningnan s'ya. "Pakakainin kita, mukha kang na bankcrupt." Tinaas ko ang bitbit kung selopin na naglalaman ng inorder ko sa kanya. 

"Kumain ka lagi ng masustansyang pagkain katulad ng gulay. Ka mukha mo kasi 'yong tao sa limang daan," saad ko. 

Sinamaan n'ya ako ng tingin. " Wala kang pake!" aniya.

"Wala nga akong pake, kakain ka ba o hindi?" 

"Hindi!" 

Tumunog ang tiyan n'ya. Namula s'ya bigla dahil do'n.

"Kumain kana," mahinahon kung sabi.

"Tch!"

"Ang sungit-sungit mo mukha ka namang tomboy," bulong ko.

"What?" 

"Wala, kumain ka na mahal na amazona." 

"I hate you," 

"Alam ko," 

"Tch!"

"Ahas ka ghurl?" 

"Baliw." 

"Sayo."

TO BE CONTINUE...