Chapter 3

Rey POV's
“Tara basketball tayo!”Pag-aaya ni Stephen.
“Kayo na lang masakit ang ulo ko.” Wala sa mood kung sambit sa kanila.
“Bawi ka next time bro!” Nakapamulsang sambit ni Kyle at tinanguan ko lang siya.
Pinapanood ko lang silang naglalari ng maramdaman kong umupo si Sandra sa kabilang upuan. Seryoso siyang nagbabasanng hawak niyang aklat at nakataas ang dalawang paa. Hindi ko maiwasang hindi siya masdan. Tama lang ang puti niya at may matangos na ilong isabay mo pa ang buhok niyang maiksi na kinulayan ng brown.
“Sir may tumatawag po sa telepono at kayo po ang hinahanap.”
“Sino raw?” Nakakunot-noong tanong ko.
“Hindi po niya sinasabi ang pangalan niya.”
“Sige salamat na lang.” Agad naman akong tumayo at pumunta sa gawi ni yaya at kinuha ang hawak niyang Telepono. “Hello sino ‘to?”Seryoso kong tanong sa kabilang linya. Nang marinig ko ang boses ni Jordan ay agad ding nawala ang kaba ko. “Napatawag ka bro?”tanong ko sakanya. “Ipapasundo na lang kita kay Stephen at dito ka na tumuloy sa mansyon may bakante pang kwarto dito kaysa naman mag-hotel ka ng mag-isa.”Sambit ko. “Sige ingat ka, ako ng bahala magsabi kay Stephen mamaya.”
Naupo ako sa inupuan ko kanina at pinagmasdan ang mapupungaw niyang mata. Napaiwas naman ako ng tingin ng bigla siyang gumalaw dahilan para mahulog ang aklat at may iilang buhok ang tumakip sa mga mata niya. Nilapitan ko ang gawi niya at pinulot ang nahulog na aklat sabay lapag sa table. Naisipan kong ilipat siya sa kabilang upuan para naman hindi siya mangalay nang mailapag ko na siya ay inayos ko ang mga paa niya at nakatayong pinagmasdan ulit bago ko naisipang puntahan si Alice sa room niya. Sakto namang papalabas ata ng kwarto si Alice kaya agad ko din siyang tinawag at nilingon naman niya ako.
“kuya! Teka bakit parang ang tamlay mo?”
“Masakit kasi ang ulo ko.”
“You see ate shine?” She asked.
“May pupuntahan daw siya pero babalik din daw siya kaagad. Parati ka na lang atang nasa room mo , may pinagkakaabalahan ka ba?”Tanong ko. Kung sa baba may sala mayroon din dito sa taas. Naupo kmaing pareho at hinihintay ko ang sagot n'ya sa tanong ko.
“Wala naman akong pinagkakaabalahan kuya. Nagbabasa lang ako sa Dreame minsan inaayos ko iyong ng File ng Anthology ko.” Matamlay din niyang sambit kaya alam ko sa sarilu ko na may dinadala na naman siyang problema. Kilala na namin ni Shine at Sandra ang ugali ni Alice kahit na sabihin niyang wala siyang problema.
“Alice I know you.”Deretso kong sambit na ikinalingon niya.
“W-what are you trying to say?”Sabay iwas ng tingin.
“I know that you're lying. I know you have a problem.” Sinusuri ko ang mata niya kahit nakatingin siya sa sahig ay kitang-kita ko pa rin iyong lungkot. “Silence means Yes?” Hindi niya pa rin ako sinasagot at nananatili pa rin siyang walang imik. Natigilan ako ng makita kong nangilid ang mga luha niya at parang humihikbi siya.
“Kuya,I miss my mom and I really miss my father too. Sana hindi na lang namatay ang mommy para sana kasama pa namin siya at sana buo ang pamikya nmain. Why I have no chance to see her kahit man lang sa panaginip ko.” Sabay pahid sa luhang tumulo mula sa mga mata niya. “Feeling ko pinagkait saakin ang kompletong pamilya.” Sabay ngiti ng mapait at pinahiran ang luha sa mga mata.
“Alice don't say that.”Suway ko sa kanya. 
“Tell me kuya kaiwan-iwan ba akong Anak? Lahat na lang ata ng mga taong mahal ko nawawala. Hindi lang si mommy pati na rin si daddy iniwan na kami simula nong mawala si mommy lagi na lang siyang bisy at nasa japan. Ang lola't lolo ang nag-alaga saamin ni ate Shine pero si lolo wala na rin.”Pilit niyang pinipigilan ang sarili niya para hindi mapaluha.
“I know na masakit ang mga nangyari pero Alice may mga taong paiiyakin ka, iiwan ka at sasaktan ka. Epro huwag mong kakalimutan na bukas ang pinto may darating na bago, pasasayahin ka at hindi ka nila sasaktan, you know what you need to do? All you need to do is to be strong and always remember that god is always with you he loves all of us. Nangyari ang mga bagay na yan Because God has a better plan for your future, I know this is one of your probations that you need to fight more.”Payo ko sa kanya.
“Ang sakit eh. Di ko kayang gawin ang sinasabi niyong maging matatag ako dahil su mommy ang dahilan para maging malakas ako. Ngayong wala na sya sino na lang ang taong laging nandyan sa tabi ko tuwing wala kayo dito?”
“Don't you ever say that! So all of these time hindi na rin kami ng mga kaibigan mo at ang ate Shine mo ang naging source mo para masabi mong malakas ka? Hindi mo ba kami nakikita? I hate to say this kasi alam kong hanggang ngayon nasasaktan ka pa rin, but please open your eyes! Nandito pa kami, ano kami statue? Isang walang buhay na tao na pang display lang? Andito pa kami, we can be your shoulder.” Naiinis kong sambit sa kanya. I hug her dahil nararamdaman kong gusto niya ng kayakap at karamay ngayon.
“Kuya, I'm sorry. Alam kong matatanggap ko rin to balang-araw.”
“Basta! Always remember we are here for you and we don't want to see you sad. Gindi matutuwa si Shine at si Tiro kapag nalaman nilang ganito ka. If you think tito forget you, you're wrong. Ginagawa niya to para sa pamilya niyo at sa kinabukasan niyong dalawa ng ate Shine mo.” Paliwanag ko sakanya at kinalas ang yakap.
“Isa lang ang gusto ko ngayon ang umuwi si daddy at makapag-bonding ulit kami.”
“Bakit hindi mo subukang kausapin si tito.”
“Ayoko!”
“Why?”
“Baka makaisturbo lang ako sa ginagawa niya.” 
“Hindi yan subukan mo mamayang kausapin sya. Wala namang masama kong susubukan mong kausapin ang daddy mo.”
“I try my best. Wala ka bang gagawin ngayon?”
“Wala naman. Sa susunod na sabado may bago akong bisita siya iyong tinutukoy namin sayo nong gabi na kararating lang nmain.”Paalala ko sa kanya.
“Ah. So, dito din ba sya tutuloy?”
“Oo ayos lang ba sayo na dito ko na lang siya patuluyin?”Nagaalinl­angan kong tanong.
“Of course! Ano nga ulit ang name niya?”
“Jordan, Jordan lim ang pangalan niya sis.”Gulat niya akong nilingon ng marinig nya ang pangalan ni Jordan. “Why?” takang tanong ko.
“Jordan lim? I thinj his my long lost Childhood boy bestfriend simula nong nasa ohio pa kami nakatira pero two years lang ang itinagal namin at bumalik din kaagad kami dito sa pinas.”
“Bago lang sya sa grupo namin kaya hindi pa namin masyadong alam ang tungkol sa kanya at sa Friendship niyo.”
“I see. Tara baba tayo baka nandyan na si ate Shine.”
“Lets go.”
Pababa na kani ng hagdan ni Laice at nakita kong naglalaro pa rin yong tatlo. Tanging sila manang fe at ang iba pang katulong na abalang naglilinis sa bawat gilid ng mansyon. Nagkatinginan naman kaming dalawa ni Alice dahil s amga ikinikilos ng katulong. Sa pagkakaalam kasi namin, maglilinis lang ang lahat ng katulong sa buong mansyon kapag mayroong nalalapit na okasyon kasi isa iyon sa mga pamahiin ng pamolyang Villaforte at Monteza.
“Manang ano pong mayro'n?”Takang tanong ni Alice ng hindi pa kami masyadong nakakababa ng hagdan.
“Ipinaguutos ito nb ate Shine mo ganoon rin ang iyong lola. Tinatanong ko rin silang pareho kong may magaganap bang okasyon? Ang sabi nila ay wala naman daw sadyang gusto lang daw nilang ibahin ang style ng mansyon. “ Ani manang fe habang nasa likod ang dalawang kamay.
“Nakapagtataka at nakakapanibago lang, alice.”Sabay kunot-noo.
“Me too hindi naman ako mag-pa-party sa birthday ko dahil yon ang sinabi ko kay daddy last year lalo pa't hindi naman siya uuwi.”
“Yon naman pala! Ano kaya ang hindi natin alam?”Curious kong tanong ganon din ang mga tingin ni Alice saakin.
“I don't think so kuya. Manang pwede po bang papuntahin niyo ulit si baby Mia? Namimiss ko na kasi sya. Ipapasundo ko na lang po sila kay kuya Albert.”
“Who is she?”I asked.
“Apo ni manang fe sa tuhod. Ang kyut niya kuya at ang bait pa kulang na nga lang ampunin ko, charot lang.”Napangiti naman kami ni manang sa naging kilos ni Alice.
“Tama si Princess Alice. Oo naman walang problema! Hayaan mo sasabihan ko ang Apo ko na pumarito mona apra naman makasama mo ulit ang apo ko.” Nakangiting sambit ni manang.
“Thank you manang! Sana pumayag si Ate na matulog si baby mia sa kwarto ko.”
“Hayaab mo mapapa-payag ko yang apo ko lalo na malakas ka rin naman sa kanya.”
“Soge maiwan ko mona kayong dalawa pupuntahan ko lang yong tatlo sa labas.” Hindi ko na hinintay ang sagot nila at dali-dali akong lumabas para pumunta doon sa tatlo na hindi pa ata napapagod sa kakalaro.
“Nawala ka ata kanina?”Salubong saakin ni kyle kasunod si Stephen at Troy na parehong pawisan.

~End~