The Superstar's Baby

Gwen's POV"ANG malas naman natin. Hindi na nga tayo nakabili ng VIP ticket nagsisikan pa tayo dito na parang sardinas.Tsk!" inis na reklamo ni Bell.Tiningnan ko naman siya."Huwag ka ng mainis diyan, parang hindi ka pa nasanay! Alam mo, talagang expected na maraming tao ngayon sa Araneta dahilconcert ngayon ni-" Naputol ang sasabihin ko ng dumagundong ang sigaw na may kasamang tili ng mga babaeng nasa tabi namin ni Bell."LUWRENCE!""Waah! Oh my gash!""Shiz! Papa Luwrence!""I'm gonna die, I'm gonna die, I'm gonna die,Waah! Luwrence!""I love you Luwrence! Forever and ever, ever, ever!"Parang may napunit ata na ugat sa tenga ko. Ang lalakas daw ba namang tumili! Kainis jusko! Akala mo naman maririnig niLuwrence ang mga sigaw nila, ang layo-layo kaya ng pwesto namin sa stage."Iba talaga ang Luwrence fever! Halos mabaliw na ang mga fans. Sayang at hindi tayo malapit sa stage. L*cheng VIP ticket na 'yan!

Gwen's PovKUSANG LUMAPIT ang katawan ko para yakapin siya. I can feel the pain digging in his whole system right now. Looking at his devastated face, I can say that he has a heart. Hindi lang naman kasi ang babae ang may kakayahang magpakita na ganitong emosyon. Hindi naman kasi robot ang mga lalaki.Kung umiiyak ang babae, umiiyak din ang lalaki. Kapag nasasaktan ang babae, nasasaktan din ang lalaki.We are all both humans. We have a real heart and mind. Walang remote na kumokontrol sa atin, instead we are manipulating ourselves.At kapag umiyak ang lalaki sa harap mo it means they're comfortable to show their emotions to you."Luwrence." Malumanay kong sabi habang mahigpit ang yakap ko sa kaniya. I know he needs me right now. At ramdam kong kailangan niya ng karamay."Ano ba talagang nangyari?" Parang bulong ko ng sabi. Ayoko magmukhang agresibong malaman ang totoo lalo na't sa sitwasyon ngayon.He was breathig hard. Pi

NAGISING ako na mabigat ang pakiramdam. Ilang beses kong inunat ang mga braso ko. Pinilit ko namang bumangon pero sadyang masakit talaga ang ulo ko. Kaya ang resulta nakahiga parin ako sa kama kahit tanghali na."Gwen? Gising ka na?" rinig kong sabi ni Mama sa labas ng kwarto ko."Opo," sagot ko kahit masakit ang ulo ko. Aish! Bakit kaya ganito? Para akong naglasing. Nagpuyat lang naman ako. Madaling araw na kasi akong natulog dahil hindi agad ako nakasakay. Siguro sumasakit ang ulo ko dahil sa puyat. Oo baka yun nga."Bumaba ka na at kumain. Baka hindi mo na makasabay ang Kuya Ben mo. Bilisan mo." Tapos naramdaman ko nalang ang mga yabag niya paalis ng kwarto ko.Pinilit ko namang bumangon.Parang may nakadagan na kung anong matigas na bagay sa ulo ko at halos masuka ako sa sobrang sakit. Nang makabangon na ako ay agad akong napahawak sa ulo ko.

Gwen's PovHINDI ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko. Para akong nakalutang sa ulap. Lahat na ata ng problema ko nakalimutan ko na. Pinaghalong saya at kaba ang nararamdaman ko ngayon. Ewan ko feeling ko talaga sasabog na ako sa sobrang tuwa. Now I know kung bakit breathtaking ang mga reaksyon ng mga babae kapag nalaalaman nilang buntis sila. Kasi sa totoo lang, napakagaan sa kalooban na dalhin sa tiyan mo ang isang buhay na regalo ng panginoon sayo. Sobra-sobrang blessing ang magkaroon ng anak. Parang wala ka ng hihilinging iba pa.Ng makauwi ako galing sa Hospital ay agad kong sinabi kay Mama ang resulta. It was the second time seeing Mama's tears. Kitang-kita sa mga mata niya ang labis na tuwa. That time, niyakap agad ako ni Mama na mahigpit. It was like she was trying to ease the nervous in my system. Naramdaman niya siguro na kinakabahan ako."Gusto ko na makita ang apo ko," sabi ni Mama

Gwen's PovMARIONS RESTAURANT?I know that place.Minsan na akong isinama ni Luwrence doon.Ano kayang gagawin namin doon?Di kaya? Iso-sorpresa niya ako? Waaah! Baka nga, kasi 'di ba ilang araw siyang hindi nagparamdam? Tapos babawi siya ngayon?Wahh! Na-e-excite tuloy ako!Pagkatapos kong matanggap ang tawag ay agad akong naghanda. Tinanong pa nga ni Bell kung anong meron at bakit ang saya-saya ko raw? Sabi ko may date kami ni Luwrence, hehe.Hindi na siya nagtanong at hinayaan akong magprepare.-NANG MATAPOS ay agad akong bumaba ng kwarto. Tumingin ako sa cp ko at tiningnan ang oras. Six-fourthy five na pala. Mabilis ang bawat hakbang ko papunta sa baba.At dahil wala si Mama at Kuya, hindi ko na kailangang magpaalam pa. Dumeretso na ako sa labas ng bahay at nadatnan ko si Bel