Chapter Two

Chapter 2

Pinagmasdan ko ang mahimbing na pagtulg ni Eve sa tabi ko. Napakaamo ng mukha niya, walang bakas ng pangit na nakaraan. She looked so peaceful and at ease. Pinakawalan ko ang isang malalim na hininga. Parang kailan lang ay isa pa lang siyang bata, ngayon ay malapit na itong maging dalaga sa edad na sampu at habang lumalaki siya ay mas lalo akong nanatakot para sa kaniya. Hindi magtatagal ay kailangan na niyang harapin ang malupit at marahas na mundo sa labas, at hindi ko mapipigilan iyon. Napuno ng habag ang puso ko habang mahinang hinaplos ang noo niya. Napakaganda niya, kasing ganda ng kaniyang ina na kahit kailan ay hindi na niya masisilayan. Sa loob ng napaikling panahon na nakasama ko ang kaniyang ina ay hinding-hindi ko makakalimotan ang itsura nito. Habang buhay ko yata dadalhin sa konsensya ko ang mga pangyayaring iyon. Sa ngayon, ito lang alam kong paraan para makabawi man lang sa mga nangyari sa kanya, ang protektahan si Eve.

Namamasa ang mga mata ko nang maalala ang nakaraang pilit na binubura ng aking isipan. Isang bangugunot na kahit kailan ay ayaw ko ng maranasan at pilit na tinatakasan. Huminga ako ng malalim at pilit na nilabanan ang luhang nagbabadyang tumukas. Hindi ‘to oras para maging mahina ako. Sa aming dalawa ay ak ang dapat na nagpapakita ng katapangan at walang lugar ang kahinaan. Tatlong taon na ang kalipas at heto ako nagpapakatatag para sa kaligtasan naming dalawa at kahit kailan ay wala sa akong balak na maging mahina. Sa loob ng tatlong taon ay walang araw na hindi ako nagdasal na sana lahat ng pangit na nakaraan ay tuluyan na nami iyon na malimotan. At ito na nga iyong pinakahihintay namin na pagsisimula, dito sa maliit na bayang ito.

Nahinang umungol si Gel, naalimpungatan. Dahan-dahan nitong ibinuka ang mga mata at sumilay ang mahinang ngiti sa mga labi nito nang makita akong nasa tabi.

“Mama, ba’t gising ka pa po?“ mahinang tanong niya sa akin, pinikit-pikit pa nito ang mga tama. Inaanatok pa.

“May tinapos lang ako. Matutulog na ako ngayon,“  patuloy ako sa paghalpos ng ulo niya, para makabalik ito sa pagtulog.

Gumilid ito sa kabilang side ng kama, binigyan ako ng lugar para makahiga. Napangiti ako, napakalambing na bata. Tinabihan ko siya at agad naman itong yumakap sa beywang ko at siniksik ang sarili sa akin. Palagi niya itong ginagawa kapag natutulog kami at alam ko kung ano ang dahilan. Takot ito. Malaking bagay para sa akin ang hindi niya maalala ang lahat ng masasamang pangyayari noon. Pasalamat na lamang ako at nabawasan na ang mga bangugunot niya tuwing natutulog. The first year was the worst, she had this dreams every night and she can’t sleep alone without me beside her.

Pinikit ko ang mga mata at umusal ng munting dasal para sa proteksyon namin.. I’m not that religious but since that incident I never stopped praying and for years God has been hearing our prayers. Kahit na wala na akong nababalitaan tungkol sa kasong iyon ay hindi ko kayang magpakampante kahit pa ilang taon na ang lumapas. That guy knew who I was at sigurado akong humahanap lang iyon ng tiyempo para hanapin ako, lalo na’t alam niyang tinakas ko pati si Eve.

I just hoped that everything will be alright now. I wanted a good start after all the nightmares. Iyon lang ang tanging hiling ko, ang maging normal na ang lahat para sa amin ni Eve. Kung nasaan man ang demon na  iyon sa sana tumigil na siya.

Nakapikit na ako nang may narinig akong mahinang katok galing sa nakapinid na pinto ng inuupahan naming silid. Agad akong bumalikwas at naging alerto. Pati si Eve ay napabangon na rin. The door was closed from the inside, at mayroon din itong dalawa pang double lock na niligay ko noong nakaraang araw. Though I know the dor can’t be pened from the outside pero hindi ko maiwasang mangamba na baka mabuksan ito. Agad kong dinala si Eve sa likod ng pinto ang seninyasan na ‘wag gumawa ng kahit an mang ingay. Isa pang katok. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko at namamawis ako dahil sa matinding kaba. Sino ba kakatok sa ganitong oras ng gabi. Nilabas ko ang isang pocket knife, I had this knife ever since. I waited for another second, there’s no way I would open the damn door if the person outside won’t identify itself.

“ Trina, hija?” Tawag ni manang Ida mula sa labas. Ang akong land lady.

I released a long sigh of relief. Noon ko lang namalayan na pinipigal ko pala ang paghinga ko. Pilit ko pinapakalma ang sarili at binalingan si Eve, she smiled at me telling her that it’s okay. Relief was evident in her angelic face. Ningitian ko siya at tinanguan na puwede na siyang bumalik sa kama para mahiga. Huminga ako ng malalim bago binuksan ang pinto.

Pinihit ko ang door knob pero hindi pinakawalan ang pocket knife na nasa kanang kamay ko. I opened the door without releasing the double lock chain, pagkabukas ng pinto ay ang mukha ni manang ang bumungad sa akin, nakangit at maaliwalas ang mukha. sa edad na sitenta’y kuatro ay makikita mong Malakas pa siya.

A wave of relief total washed over me. Maybe I was just too paranoid. Ligtas kami sa lugar na ito. He can’t find us in this very isolated town. 

“May problema po ba, manang?“ ngumiti ako ng pilit kahit alam ko na pangit ang kinalabasan nu’n.

“Naku wala naman. Iyong kumare ko kasi nagpadala ng mga prutas galing sa taniman nila. Eh, hindi naman namin mauubos ni Lando itong lahat.  Sayang naman kung hindi ito makain. Sariwa pa ‘to, bagong pitas pa. “ TInaas nito ang isang basket na puno ng mga prutas. May mangga at saging.

“Welcome gift ko na iyan sa inyo. Madalang kasi ako magkaroon ng mga boarders. Si JD lang itong nag-tagal talaga dito. Kaya natutuwa ako na may bagong maninirahan dito.” Inabot nito ang isang basket na may mga iba’t-ibang klaseng prutsa.

“Salamat po, manang. Nakakahiya po sa inyo nag-abala pa po kayo,” nahihiya kong saad sa kanya. Ang bait-bait ni manang kahit na bago pa lang kami dito ay pinaramdam niyang hindi kami naiiba.

“Walang anuman, hija. Bibigyan ko nga din sana itong si JD, kaso mukhang hindi pa nakauwi, “ tukoy nito sa isa pang lalaki na nag-ukopa ng kabilang silid. Tumango lang ako sa kanya at tinanggap ang basket.. JD pala ang pangalan ng lalaki sa kabila. Tatlong araw ng kami dito pero hindi ko pa nakikita ng tinutukoy niya, sabi ni manang ay palagi daw gabi na kung umuwi.

“Kung may mga kailangan ka pa ‘wag kang mahihiyang magsabi sa akin.“ 

“Thank you po.“ ngumiti ako bago sinarado ang pinto.

Pinakita ko kay Eve ang binigay ni manang. Agad na nag-ningning ang mga mata niya at pumalakpak nang makita ang manga sa basket. Bumalikwas ito at agad na inamoy-amoy ang mangga. Hinaplos ng mainit na kamay ang puso ko sa nasaksihan. Napakainosente niya at nahahabag ang puso ko tuwing naaalala ko ang mga sinapit niya noon.

Kinuha ko ang ito mula sa kanya at nilagay iyon sa nag-iisang lamesa sa silid namin. Maliit lang itong silid na inupahan namin, iyong kama ay kasya lang para sa aming dalawa, cabinet para sa damit namin at isang lamesa na nagsilbing kainan.

Hinila ko siya para maupo sa kama at ginagap ang kamay niya.

“Ano po iyon, Ma?“ nagtaka sa kinikilos ko kahit pa parati akong ganito sa kanya. Alam niyang may mga bagay bumabagabag sa’kin kapag ganito ako. Sa tatlong taon na kasama ko siya lubos na niya akong kilala at ganun din ako sa kanya. 

“Bukas na magsisimula na si mama sa trabaho niya.“ Panimula ko sa kanya. Tinitigan ko ang maamong mukha niya at hinintay ko ang anumang reaksyon mula sa kanya. Kahit pa alam na niya na kailangan kong magtrabaho at siya ay dapat manatitli sa loob ng silid kapag wala ako ay hinahanap ko pa rin ang magiging reaksyon niya.

Labag man sa kalooban ko ay kailangan ko itong sabihin sa kanya. Nananantiya siyang nakatitig sa kamay niya bago nag-angat ng tingin sa akin at ngumiti. Parang may mabigat na bagay ang dumagan sa puso ko. Hinaplos ko ang kanyang ulo.

“Naiintidihan mo naman diba na kailangan ni mama na magtrabaho para may pera tayo panggastos at pambili ng pagkain,“ mas ako pa yata ang nahihirapan mag explain sa kanya.  Sa murang edad niya at lubos na niyang naiintindihan ang mga nangyayari sa paligid.

Tumango lang ito bilang tugon sa mga sinabi ko at hindi nagsalita. Kung puwede lang sana ay papayagan ko siyang lumabas pero hindi ako mapapanatag kapag ganoon. Mahirap para sa akin na itago siya pero iyon lang ang tanging paraan na alam ko para masiguro ko ang kaligtasan niya.

“ Natanggap ako bilang washer sa isang bar at sa gabi ako na-assign. “ patuloy ko.

Mabilis na kumalat ang pag-alala sa kanyang mukha. Nanginig bigla ang kanang kamay. Hinigpitan ko ang paggagap sa kanyang kamay.

“ Okay lang po ba ‘yon? ‘Di po ba delikado kapag gabi? “ inosente nitong tanong pero may bahid na pag-aalala sa kanyang boses.

Umiling ako. Pinapanatag siya. Patuloy kong hinhaplos ang kanyang ulo.

“ Okay lang si mama.  Sa’yo ako nag-alala. Maiiwan kang mag-isa dito at nag-alala ako na iwan ka dito lalo na’t gabi,” 

Mabilis siyang umiling sa sinabi ko. “ Okay lang po dito , Ma. Nandiyan naman po si manang Ida sa ibaba at hindi ko naman po bubuksan ang pinto kung hindi po ikaw ang nasa labas. “

‘Di ko napigilang maluha sa mga sinabi niya. Hinaplos ko ang kanyang pisngi. Ang bata pa niya para maranasan ang ganitong mga bagay. Naalala ko ang mga estudyante ko noon. Dapat nasa eskwelahan siya ngayon, nag-aaral, nakikipaglaro sa mga kaklase niya at ini-enjoy ang pagiging bata. Hindi siya dapat nandito nakakulong.

Pinunasan niya ang luha na lumandas sa pisngi ko. Sa nakalipas na tatlong taon, pilit kong tinaguyod kaming dalawa. Wala akong makuhang matinung trabaho dahil pinipili ko iyong hindi masyadong expose sa mga tao.

“ ‘Wag na po kayong umiyak. Hindi na po ako natatakot kasi malaki na po ako, “ pang-aalo niya sa akin. Mas lalo lamang akong naiyak sa sinabi niya.

Mahigpit ko siyang niyakap. She’s not my daughter but I intend to keep her safe no matter what. Hinding-hindi ako papayag na may mangyaring masama sa kanya, magkamatayan na.

That beast won’t touch even the tip of her hair. Kung kailangan kong pumatay para lang sa kaligtasan niya ay hindi ako magdadalawang-isip na gawin iyon.