All Chapters of My Lifetime Photographer [Filipino]: Chapter 1 - Chapter 10

Mahilig ako sa mga close-up shots. Nagfofocus lang ako sa mukha ng isang tao lalong-lalo na sa mata. Because eyes shows their feelings. That's why,sa mata ng tao ako nag-fofocus."Bakit po ang hilig niyo sa mga close-up shots?" tanong sa akin ng isang reporter."Because close-up shots shows what type of emotion is being conveyed" nakangiti kong sagot dito."Bakit naman po kayo nagfofocus sa mukha ng tao lalong-lalo na po sa mata?" tanong naman nung isang reporter."Many of us,hiding our feelings in our fake smile. But,eyes tell your emotion. Sa mata ng character ako nagfofocus kasi it's have a many meaning,many story and many emotions" Natapos ang interview ng maayos. Pumunta ako sa office ko sa sarili kong museum. Oo,i have my own museum. Not just a museum,famous museum sa buong pilipinas. Highchool pa lang ako pangarap

"Ang cute mo habang suot tong helmet ko..." may kung anong kiliti akong naramdaman ng marinig ang mga salitang yan sa bibig ni Levi. Hindi ko namalayang nakaalis na pala siya. Pumasok na ako sa loob ng resto para tumulong sa paglilinis sa loob. Mag-sasara na kami kaya kakaunti na lang ang tao. Pumunta ako sa kitchen para tingnan ang mga tauhan namin don. Isa-isa na silang naglilinis kong saang unit sila naka-aasign. May ilang bumabati sa akin kaya binabati ko rin sila. Lumabas na ako sa kitchen ng makitang maayos naman doon. Nakita ko naman si mama na nakatayo sa counter habang kausap yung service crew para sa event na gaganapin dito sa resto namin bukas. Nang matapos na silang mag-usap ay lumapit na ako kay mama. "Nasaan na yung nobyo mo?" nakangiting tanong ni mama sa akin. Nagulat naman ako sa inaasta ni M

"Ang laki naman niyan Levi..." "Kasya naman yan sa bibig mo eh..." "Masarap ba yan?" "Sobrang saraaaap!" "Kakadiri..." "Hindi yan isubo mo na, choosy ka pa eh!" Isinubo ko na ang syrup na para daw sa postural hypertension ko. Kulay green siya na nakakadiring tignan. Halos idura ko na ang gamot sa sobrang pait, samahan mo pa ng napakalaking kutsara. "Masarap diba?" nakangiting tanong niya sa akin. "Tikman mo para malaman mo kung masarap. Tubig nga!" sabi ko sa kanya at tinawanan lang ako. "Sige tawanan mo lang ako, wala

 Umupo ako sa upuan ko at nagscroll muna sa facebook. Hindi pa naseseen ni Levi yung message ko kaya minabuti ko na lang na idelete ang convo namin. Nagpalit siya ng profile 35 minutes ago kaya tiningnan ko yun. Picture nila ni Felice habang kumakain sa canteen. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko. Agad ko yung pinunasan para walang makapansin na iba. In the second time umiyak ako ng dahil sa kanya. Ang tanga ko lang kasi umasa ako na magkakaroon kami ng label. Sana hindi na lang ako nagkagusto sa kanya. Wag kayong gagaya sa akin. Wag kayong mafafall sa taong alam niyong hinding-hinding magiging kayo. Inayos ko ang sarili ko at inihanda ng makitang papalapit na rito sina Felice at Levi na magkaholding hands. Hindi ko na lang sila pinansin at nakinig na sa sinasabi ni Professor Lee. Ngayon ay sinasagutan ko na ang part two. Katulad ko kanina natapos ko agad sa wa

Ilang araw na lang at malapit ng magsimula ang theatre play. Panibagong araw panibagong task na naman. Kaylangang matapos na namin ang mga props na gagamitin namin para makapaghanda na kami. Yung iba naggagawa ng props at eto naman kaming mga gaganap ay nagprapractice na naman. Hindi na nga ako minsan nakakapagsuklay makarating lang ng maaga sa practice. Masyado na akong nagiging haggard. Sa hinaba-haba ng pagprapractice namin ay nagkaroon rin kami ng break. Pumunta ako sa canteen para bumili ng tubig dahil uhaw na uhaw na ako sa kakasalita ng mga linya ko. Madami ring bumabati sa akin at nagpapapicture kaya hindi ako kaagad nakarating sa canteen. Ang sarap ngang sigawan na, pwedeng mamaya na kayo magpapicture pag balik ko? Uhaw na talaga ako eh. Jusme, ang init-init pa naman ng panahon ngayon. Binilisan ko na lamang ang paglalakad para makarating agad sa canteen. Ka