All Chapters of Love Revenge Game : Chapter 1 - Chapter 6

We're humbly dedicated this book novel to all the people who gave us vigor and vitality; our Mom Helen and Dad Francisco; our youngest sister; our loyal friends. To our valued and deary fellows who were heartily confided our vitality as an authors and writers, from our midst bosom's heart, we're humbly express our profound gratitude to all mankind who helped us published this book by self-publishing. We're grateful and deeply appreciated what you've done to us. We wanna to let you discern and comprehend that we're so auspicious and providential that God gave you with us.  Yes, you inspired us. You are the main reason why we are here showing and expressing our thoughts and true emotions why we visualized and planned this book. A single word is feasible to construct a nice and comely scenes on how the plot and twists flow, but because of the people who believed in us until now, we stand firmly and straightly with a confident smile

“Ano ba, Niah! Ganito lang ba ang maibibigay mo sa 'kin?” bulalas ng nanay ko habang hawak-hawak ang dalawang daang pera mula sa aking pitaka. Palagi na lang ako nasisigawan kapag kulang ang perang naibibigay ko sa kaniya.  Naghanap ako ng iba't ibang trabaho para lang matustusan ang pangagailangan niya pero kailanman'y hindi ito naging sapat.  “Sorry po, nay. 'Yan lang po kasi ang natirang pera mula sa trabaho ko. Kinuha mo na po kahapon 'yong iba.” Ang lakas nang kabog ng puso ko sa tuwing nakakausap ko siya na galit. Ayokong nakikitang nagagalit si nanay dahil nag-iiba siya ng anyo. Nakayuko lang ako dahil hindi ko magawang salubungin ang kanyang nanlilisik na titig. Mas lalo n'yang hinigpitan ang pagkakapit sa braso ko kaya namilipit ako sa sakit.  “Talagang sinasagot-sagot mo pa akong bata ka.” Hinila n'ya ako sa may gilid ng sofa at kinuha ang isang puting bakal na

CHENANIAH XYRAHʼS POV  “Ano ba naman 'to, Niah. Naghihirap na nga tayo, nagdala ka pa rito ng isang batang kalye. Ipaaalala ko lang sa 'yo, Niah, hindi ito bahay-ampunan,” pagsesermon ng aking nanay sa akin.  “Nay, hʼwag muna ngayon. Please lang.”  “Mga salot talaga kayo sa pamamahay,” hiyaw nito.  Hindi na ako muling sumagot sa debate namin ni nanay bagkus ay dire-diretso lang kami pumasok ng kuwarto. Binaba ko naman siya sa kama dahil karga-karga ko sʼya at mataman na sinulyapan ang kaniyang mga mata.  “Pagpasensiyahan mo na ang nanay ko. Huwag mong pakinggan ang mga sinabi niya. Hindi ka salot,” ani ko.  “Opo, naintindihan ko po, ate.”  “Pumunta muna tayo sa palikuran, papaliguan kita dahil medyo may amoy ka na,”