All Chapters of ACD, The Revivify Memoir: In Another Life: [BXB] [Filipino]: Chapter 1 - Chapter 6

Nakakasuya ang trabahong mayroon ako, ngunit ano bang magagawa ko upang maisalba ko ang aking sarili sa mundong ito? Wala akong alam na madaling trabaho at mabilis na kumita ng pera – bukod sa trabahong mayroon ako. Kahit minsan na hindi ko na masikmura ito, tanging pagtitiis na lamang ang aking ginagawa upang malampasan ang hamon ng buhay sa akin. Gustuhin ko man na ayawan ito, ngunit saan naman ako kukuha ng pera upang ipangtustos sa mga pangangailangan ko sa araw-araw. Bukod sa pagiging callboy, wala na akong ibang maisip na puwede kong pagkakitaan ng mabilis bukod rito. Isa pa, nasanay na rin ako sa aking ginagawa. Pakiramdam ko nga, ay parang wala na lamang sa akin ang lahat. Habang tumatagal, mas lalo kong nagugustuhan ang aking ginagawa. Bukod sa pagbibigay ng kakaibang saya at aliw mula sa aking mga kliyente, napapasaya ko rin ang aking sarili sa mga ginagawa nilang pambababoy sa aking katawan, sa aking pagkatao. Sa tuwing gagawin ko ang traba

 ba itong nagawa ko sa sarili ko? Pakiramdam ko, ang rumi-rumi ko nang tao. Ang rumi na ng pagkatao at kaluluwa ko. Ako pa ba ito? Ako pa ba ang dating Arthur? ‘Yong dating hangad lamang ay kumita, kahit na maliit. Ako pa ba iyon? Hindi ko na nakikilala pa ang aking sarili. Pakiramdam ko, ay wala na akong karapatan sa sarili kong katawan. Ni hindi ko na magawang tumanggi sa mga taong patuloy na gumagamit sa akin. Sa mga taong laging sinasamantala ang kahinaan at kahirapan ko. Ngunit, kung gagawin ko naman ang tumanggi, paano ako mabubuhay? Paano na ang pangarap ko na muling makapag-aral sa kolehiyo? Napukaw na lamang ang aking pag-iisip ng bigla kong narinig na nagsalita si Ryan sa aking tabi. Napalingon naman ako sa kaniyang gawi, kasama niya pala si Rusell. “Arthur, wala ka pala kahapon? Ayos ka lamang ba?” Tanong nito sa akin. Maingat kong inilapag ang mga kurtina na aking hawak – na siyang dapat ilalagay ko sa m

Sa ikalawang pagkakataon, muli ko na namang naranasan ang maagawan ng pagkatao at dignidad. Sa ikalawang pagkakataon, muli ko na namang naramdaman na, ang katawan ko at kung bakit ako nabubuhay – ay  para lamang gamiting ng mga tulad nilang mapagsamantala. Halos wala na akong mukhang naihaharap sa aking mga kaibigan. Nakakahiya na nakikita nila akong ganito, kinaawaan nila. Ganito na lamang ba ang papel ko sa mundong ito? Ang magpagamit sa mga taong nangangailangan at uhaw sa tawag ng kanilang mga laman. Kung alam ko lamang na magiging ganito ang takbo ng aking buhay, sana lamang, ay nawala na rin ako. Sana, ako na lamang ang namatay at hindi na ang aking mga magulang. Sa tuwing kailangan ko ng masasandalan, makakausap at malalabasan ng mga problema ko. Wala akong ibang masabihan. Wala akong ibang mapaglabasan, kundi ang kimkimin at sarilihin ang lahat ng ito. Wala rin akong magulang na pupuwedeng mapagsabihan ng mga nararamdaman ko.