Novels by Jessica Adams(Queen of Sexy Romance)

"ANOka ba naman Louis, daig mo pa ang ikakasal sa ginagawa mong iyan!" puna sa kaniya ni Pauline.Nasa loob na sila noon ng auditorium kung saan gaganapin ang ball at wala parin si Jade."Malapit ng mag-umpisa ang program wala parin siya. Kanina ko pa siya tinatawagan pero hindi naman niya sinasagot ang mga calls ko" nag-aalala niyang paliwanag saka muling nagdayal sa kaniyang telepono para tawagan ang dalaga."Oh hayan na pala si Jade eh!" si Rhea na sa may entrance ng auditorium nakatingin.Agad na lumipad ang mga mata ni Louis sa narinig para lang matulala sa kaniyang nakita.Jade stands in the crowd with her simple yet sophisticated and elegant red dress.Lalong lumutang ang angkin nitong kaputian dahil sa kulay ng suot nitong bestida. Lalo na ang magagandang binti ng dalaga.Hindi niya magawang alisin ang pagkakatitig sa mukha nito nang makalapit ito sa kanila. Ang itim na itim nitong buhok ay simpleng nakalugay l

"JADE."Nakita niyang nakatayo sa may pintuan mismo ng waiting room si Cindy. Nangunot ang noo niya nang mapunang hindi ito naka-uniform.Mabilis na bumangon ang matinding galit sa dibdib niya sa pagkakakita dito. Anong ginagawa ng babaing ito dito? Aawayin nanaman siya? Nang mula sa likuran ni Cindy ay lumitaw si Louis agad na napanatag kalooban niya."May sasabihin yata si Cindy sayo" sabi ni Louis saka ito lumapit sa kaniya.Tiningnan niya ang binata at nang ngitian siya nito parang nakita niya sa mga mata nito ang sinabi nito sa kaniya noong mapasukan siya nito sa CR noong isang araw."Tahan na, I'm here. Wala ng pwedeng manakit sayo."Noon nabuhay sa dibdib niya ang lakas ng loob na salubungin ng tingin ng kaharap."What?""I-I just want to say sorry sa lahat ng nagawa ko, personally. Alam ko masyado akong naging salbahe sayo, at hindi biro ang ginawa ko lately." simula ni Cindy.Hindi siya kumibo k

"JADEare you there?!"Iyon ang narinig niyang sigaw mula sa labas."Louis?""Jade!" tawag muli nito."Louis tulungan mo ako!" noon muling umagos ang mga luha niya.Ilang sandali, narinig na niyang tumunog ang knob ng pinto. Dahil doon ay malakas niyang kinalampag ang pintuan ng cubicle."Louis nandito ako!!!!" humahagulhol niyang tawag sa binata.Hindi nagtagal at nagbukas narin ang cubicle. Agad siyang sumubsob sa dibdib ni Louis at doon umiyak ng umiyak. Narinig pa niya ang sunod-sunod na pagmumura ng binata nang makita nito ang ayos niya."Sino ang gumawa nito sayo? Sabihin mo, at ipinapangako kong gagawin ko ang lahat ng makakaya ko mawala lang siya dito sa SJU!"Maging siya ay kinilabutan sa takot nang marinig ang panganib sa tinig ng binata.Hindi niya makuhang magsalita. Masyado siyang pagod at kasama pa doon ang matinding awa na nararamdaman niya para sa sarili.Kulang limang oras siyang

"THEREyou are, I missed you" nagulat pa siya nang marinig ang pamilyar na tinig na iyon.Malamig ang hangin sa quadrangle pero mabilis siyang nakaramdam ng alinsangan sa simpleng pagtatama lang ng mga mata nila ni Louis. Ang mga palad niya ay pirming pinagpawisan nang maupo ito sa bakanteng part ng concrete bench na kinauupuan niya."Sina Pauline at Rhea?" tanong nito saka ipinatong sa ibabaw ng mesang bato ang dala nitong paperbag.Sinulyapan niya si Louis pero sandali lang, pagkatapos ay ibinalik niya ang atensyon sa binabasa.Nahahati sa hinanakit at tuwa ang nararamdaman niya nang mga sandaling iyon. Tuwa dahil na-missed niya ito ng husto matapos ang ilang araw nilang hindi pagkikita at ngayon ito pa ang sumadya sa kanya kaya niya ito nakita. Hinanakit dahil sa reyalidad na may nobya na ito.Gusto niya itong itaboy pero hindi niya magawa. Wala siyang lakas ng loob na gawin iyon dahil tiyak na magtatanong ito, magtataka. At kap

NASApinakadulong mesa siya noon sa canteen at binabasa third book sa pitong librong ibinigay sa kaniya ni Louis. Doon kasi nila napag-usapang magkita nalang for lunch, nang may maupo sa harapan niya. Itinaas niya ang kaniyang mukha at para magulat nang makilala kung sino ito."Oh, bakit parang nakakita ka ng multo? Hindi ba pwedeng makishare ng table?" taas ang isang kilay na turan ni Cindy saka sinulyapan ang librong binabasa niya.Umiling siya saka pormal na tumango lang. Hindi siya plastic na tao at alam niyang ayaw ni Cindy sa kanya, so bakit niya ito ngingitian?"Hindi ko naisip na kaya mo palang bumili ng ganiyan kamahal na libro. Knowing how cheap you are, unless ipinabili mo iyan kay Louis" matatalim ang mga salitang binitiwan nito sa kaniya."None of your business" aniya saka ipinagpatuloy ang pagbabasa."Listen, layuan mo si Louis dahil ako ang mahal niya at hindi ikaw!" nasa tinig ni Cindy ang panganib pero hindi siya n

"ANObang okasyon? Hindi ko naman birthday ah!" overwhelmed niyang turan. Pagkagaling sa quadrangle ay niyakag na siya ng binatang umuwi."Wala, gusto ko lang na maging masaya ka. Sige na buksan mo na, dapat nga kahapon pa iyan kaso hindi naman tayo nagkita.""Parang nakakapanghinayang namang sirain ang balot nito."Naiiyak niyang nilingon ang binata matapos buksan ang regalo."Louis, sobra-sobra naman yata ito" aniya saka pinaglipat-lipat ang tingin sa binata at sa kumpletong hard copy set ngHarry Potter series.Alam niyang hindi biro ang presyo niyon, pero mas higit pa doon ang dahilan kung bakit siya naiiyak sa tuwa. Iyon ay dahil hindi niya inasahang paglalaanan siya ng pera at panahon ni Louis para regaluhan ng isang bagay na alam nitong talagang magkapagpapasaya sa kaniya."And the other book, iyong pinag-awayan natin" anitong natawa pa ng mahina saka siya makahulugang sinulyapan. "napalitan ko na, kaya t

IT was nice to feel the wonderful shiver that spread all over my body because of that kiss. It was too late when I realized that I let out a soft moan as Carlo locked my lips into a deeper and more passionate one. The kind that I almost can't breathe but I can still sense the tenderness and that gave me the reason to kiss him back, with equal fire, the same tenderness, and passion.I missed him so much, that kiss made me realized that this moment is all I've been longing for so many years. And it's like a dream that finally came true, as sweet and as electrifying like the first time his lips touches mine.Soon he released me too. My face was warm as I look up at him. I saw the amusement in his eyes.There is a part of my heart that wants to be happy about it. But that changed when Carlo spoke in a tone that seemed to awaken a part of me that fell into a dream because of that kiss. “Get in,” he said.I may look like a robot but that's okay because he ope

I HAVE let out a sigh before I started dialing the cellphone number printed on the calling card Carlo gave me earlier. I was nervous and there is no doubt about that. But after all, I still want to believe that everything will work out. That everything will be okay, the way I always wanted it to be."H-Hello, Mr. Mendrano? This is Miss Guzman" I couldn't help but stare at the tone of voice when I heard the voice across the line."Miss Guzman" his tone just seemed so busy and I quickly felt ashamed of making the call."I'm sorry to bother you," I said in a tone of apology."What is it?" his voice was cold and automatically I felt sad but like what I always practiced doing since day one when I met him again, I decided to ignore and pretend like it was actually nothing."Would I like to make an appointment with you tomorrow? I hope its okay" my tone of voice didn't change and I secretly refrained from doing so.A moment of silence fell between the tw

I JUST came out of the church when I heard my cellphone ring in my bag. Nancy, the butterflies in my stomach are so sudden. I was about to come home from the grocery store to help Nanny Reming packing and have lunch with her as well.The solitary and possible cause of the call immediately played to my mind. So in spite of my chest-beating, I responded. The conversation just got faster."All right, thank you" that's all and I put the cellphone back in my bag.The buyer of the mansion with his lawyer is at the bank. I was the one who wanted to talk to him so Nancy called me. That's when I called the attention of the upcoming tricycle and rode in it.I will give everything I can to save it. And I'm ready to do everything I can to not just lose it. But this time it was like I had to let go, even though it was against my will. Because obviously that's the right and good thing to do."I'm sorry, according to the lawyer there has been a change in Mr. Mendrano'

I WANTED not to cry but I failed. After all, I really need that, I have to put out all the pain I've suffered in recent days. It was when I hear knocks on my bedroom door. And since we were only two in that house, I quickly wiped my wet face.“Come on, honey. I thought you might forget dinner, so I brought your meal here ”when Nanny Reming entered. The old butler who had been with my mother Wilma since I was a little girl.I stooped and gasped. "Thank you nan" I replied.“Are you crying?” I could not understand but maybe because of the concern in her voice, I quickly wept again. It was then she approached me and hugged me tightly. "Tell me the problem sweetheart."I was then carrying the white envelope she had given me earlier. Since my mother Wilma passed away a month ago, I've been spending more time in our grocery store in Don Arcadio's own neighborhood. Well that is my way to lessen the sadness and the pain that I feel every time I thought of my mother's

“YOU'RE so great” was Naomi's smiling and satisfied compliment when Carlo threw himself next to her.He smiled at the woman and then kissed her again. "Not as great as you" he answered and stood up one by one and took off his clothes and went to the bathroom.“Have dinner with me?” Naomi opened the bathroom door.From the bottom of the shower, he admired the woman's naked body. How wonderful. Perfect as if carved by a skilled sculptor. Naomi was a morena but her skin was smooth. She is tall and slender. Carlo felt the heat down his maleness so he immediately turned his attention to the bath."Hey" Naomi as he remained silent.He shook his head and then put his face in the shower. “No.”"Okay," the woman then turned away.At a bar in Makati, he met Naomi who is a manager of a well-known BPO Company. They quickly enjoyed each other's company and ended at the closest hotel. And that night was followed by another one and now it's been almost a m

“SIR?” kinabukasan nang tawagin siya ni Charles.Noon itinuro ng lalaki ang silya sa harapan ng mesa nito. “Ibinigay na sa akin ng Marketing Department itong proposal mo. Maganda siya, pero gusto ko lang i-clarify ang gagamiting model ay lalaki?”Nasorpresa man sa narinig ay minabuti parin ni Keira ang magkontrol ng emosyon at itago ang tuwang nararamdaman. “Opo sir, kailangan gwapo at misteryoso ang itsura” aniyang kinilig pa.“Kailangan gwapo at misteryoso ang itsura?” ulit ni Charles na salubong pa ang mga kilay.Noon siya ngiting-ngiti na tumango. “Opo sir, iyong nakaka-kabog ng dibdib pag tumitig. Parang may magnet ang mga mata” aniyang kinilig ulit.Noon umiling na parang hindi interesado. “Artista ang sinasabi mo Miss Perido” anito sa pormal na tono saka inilapag sa mesa folder kung saan naroon ang proposal niya.Napahagikhik si Keira. “Naku naman sir bakit pa tayo lalayo eh hayan na nga kayo. Gwapo, mist

SA tanong na iyon ay natigilan siyang napatitig kay Charles. Wala naman iyon kung tutuusin, pero hindi niya maintindihan kung bakit iba ang naging dating sa kanya. Iyong tipo na parang gusto niyang isipin na may chance naman pala siya sa lalaki. Pero imposible iyon kaya agad niyang ipinilig ang ulo.Umiling siya. “W-Wala po akong boyfriend sir” sagot niya saka nahihiyang ngumiti.Tumango-tangong muli si Charles saka nagbuka ng bibig para muling magsalita. “Last question, bakit Keira ang pangalan mo? You know kakaiba siya sa pandinig ko and I’m just curious.”“Ah, ang ibig sabihin po kasi ng Keira ay “little dark haired one”. Natural na itim po kasi ang buhok ko kaya iyon ang ipinangalan sa akin ni nanay” paliwanag niya.“Nice” ang lalaking tumayo. “so paano, see you tomorrow?” anitong inilahad ang kamay sa kanya.Tumayo narin siya saka kinakabang tinanggap ang pakikipagkamay ng kanyang amo. “Maraming salamat po sa pagtitiwa

KINAGABIHAN ay maagang nahiga si Charles para magpahinga. Pagod siya pero siguro dahil okupado ng maraming bagay ang isipan niya ay talagang hindi siya makatulog. Noon niya inabot ang cellphone niyang nasa kanyang side table at parang wala sa sariling binuksan ang folder ng mga images. Saka tumambad sa kanya ang isang pamilyar na mukha na nagpangiti sa kanya.Hindi niya alam kung natanggap ba ito sa trabaho. Ang totoo gusto naman talaga niyang alamin kanina kung naging maayos ang application nito. Pero dahil ayaw niyang magkaroon ng kulay ang pagtatanong niya ay nagpigil nalang siya. Anyway kung sakali man ay makikita rin naman niya ito kapag pumapasok na.Ilang sandali ang nakalipas at nanatili siyang nakatitig sa picture na nasa kanyang cellphone. Hindi iyon ang unang pagkakataon na nakakita siya ng magandang babae. Pero aminado siyang iba ang dating ng isang ito sa kanya at aliw na aliw siya sa babae.Nasa ganoong ayos siya nang biglang tumunog

MAAGANG nagising si Keira kinabukasan.Hindi niya maipaliwanag kung bakit pero talagang positibo ang pakiramdam niya na magiging maganda ang resulta ng lakad niya ngayon. Kaya naman nang makababa ng taxi sa tapat mismo ng mataas na gusali ng Bluebook Bookstore ay magagaan ang mga paa siyang naglakad sa malawak na parking space ng bookstore.Ramdam niya ang pagpapawis na ng kanyang mukha kaya naman minabuti muna niyang tumigil sa tapat mismo ng isang kulay itim na BMW saka sinipat ang mukha sa tinted nitong salamin.Medyo oily na nga ang mukha niya kaya inilabas niya ang kanyang press powder at nag-retouch. Matapos iyon ay isinunod niya ang kanyang lipstick at huli ang bahagyang nagulo niyang buhok.MULA sa loob ng kanyang kotse ay aliw na aliw na pinanood ni Charles ang babaeng abala sa pag-aayos ng sarili gamit ang tinted na salamin ng kanyang sasakyan. Naiiling at malapad ang pagkakangiti niya itong pinanood hindi dahil sa natatawa siya sa

“KUMUSTA ang business?” ang tanong kay Charles ng ina nitong si Carmela gabi at magkakasabay silang kumakain ng hapunan.“Okay naman ang kita ma” sagot niya saka nginitian ang ina.“That’s good. Ang susunod niyan asawa naman anak” ang Papa niyang si Rico ang nagsalita saka tinapunan ng makahulugang tingin ang kanyang ina na ngumiti naman rito.Napapalatak doon si Charles bagaman nakangiti. “Steady’ng girlfried nga wala, asawa pa kaya? Papa talaga” aniyang sumubo ulit saka ngumuya.Siguro dahil narin sa pagiging solong anak niya kaya ganoon nalang ka-excited ang mga magulang niyang makapag-asawa siya. Dahil kung tutuusin bata pa naman para sa kanya ang edad niyang twenty eight kaya naman hindi niya mapigilan ang hindi makaramdama ng matinding amusement kapag dumarating ang ganitong topic sa hapag-kainan lalo na kung hapuna

“OH, bakit ang sama ng tabas ng mukha mo? Anong nangyari?” ang takang salubong kay Keira ng nanay niyang si Helen kinagabihan.Nakasimangot niyang inihagis ang shoulder bag sa sofa saka hinubad ang sapatos at nagsuot ng tsinelas na pambahay. “Natanggal po ako” ang malumanay pero inis niyang sagot saka inabot ang kamay ng ina at nagmano. Pagkatapos ay tumayo nang tamang pumasok naman ng kabahayan ang tatay niyang Lando. Inabot rin niya ang kamay nito at nagmano.“Oh bakit naman? Hindi ba at kasundo mo naman iyong supervisor mo?” walang bakas ng anumang paninisi siyang naramdaman sa tono ng nanay niya na sinundan niya sa kanilang kusina. “gusto mo ba ng kape?” tanong pa nito sa kanya nang maupo siya sa dinning at nakasimangot na nangalumababa.Tumango siya. “Hindi naman iyong supervisor ko nay, iyong sumunod sa kanya. Iyong Department Manager. Mababa raw kasi ang pasok ng kita kaya kailangang magbawas ng tao” aniyang sinundan ang sinabi ng buntong-h

"WHERE is your packed lunch?" they were both sitting under a huge acacia tree at the hidden part of the university.It was Isla's favorite spot because of the quietness of the surrounding and only a few students bother to go there. In other words, there is privacy and she can get it in there.

THAT evening, Isla was already washing the dishes when she heard a familiar sound of an engine on the mansion's car parking. Her heart started to pound rapidly. She knew that Vincent will use the kitchen door so she prepared herself for that and she was right. The young man automatically looked at her when he entered the kitchen. Maybe because she was the only person in there, that's why."Sir, good evening," she said and shyly glanced at the young man then forced herself to smile. Vincent

"YOU are very lucky you know, at least you get to see him every day. You probably didn't experience the feeling of how to miss him while I miss Vincent every day" April said in a thrilling voice the next day when they were spending their free time at the school library.Because of the sch

ISLA smiled sweetly when her eyes met a familiar face as she opened the magazine and found a familiar face.No other that Chef Vincent Del Carmen, the most good looking man she ever known.IT SEEMS ONLY YESTERDAY, AND NOW YOU ARE SO FAMOUS. I WONDER IF DO YOU EVER THINK OF ME?

"HOW are you, Chef Vincent Del Carmen?" it was Randy's cheerful greeting to him. That day the young man visited him in his condo unit.Randy was his roommate when they were both studying in one of the universities in the United States. It only lasted six months and because of his busy study and leisure life, he lost contact with Randy immediately.At a bar in Makati, he recently saw the young man accidentally."I'm g