Novels by Silent Killer

NAPASIMANGOT si Laurice ng makita ang taong sakay ng kotse. Nagtataka siya kungano ang sadya nito sa kanilang mansyon. Napatitig siya dito habang naglalakad palapit sa harapan ng kanilang bahay. Nakaramdam siya ng tuwa na muling masilayan ang gwapong mukha ng binata. Bigla niyang ibinaling sa ibang direksiyon ang paningin ng makita niyang nakatingin din sa kanya ang lalake."Bahala ka sa buhay mo. Mas mabuti nghindi kita pansinin para hindi ako masaktan," aniya sa sarili."Kawawa naman ang bulaklak napinagbubuntunan mo ng inis Miss Villezca," ani Terrence na ikinagulat ni Laurice.Hindi niya namalayan ang paglapit nito sakanyang kinaroroonan. Hindi niya inaasahan na kakausapin at lalapitan siya nito."Nasa loob ng bahay sina Papa at Hiesa. Pumasok ka na lang sa loob Attorney Villafuerte," balewalang sabi ni Laurice na hindi man lang sinulyapan si Terrence."Ang sungit-sun

PAGPASOK ni Don Harold sa loob ng kuwarto ay nagsalubong ang kanilang paningin ni Terrence. Gusto niyang magalit sa binata dahil alam niyang ito ang dahilan kung bakit nandito ngayon sa hospital si Laurice."Mabuti naman at dumating ka na DonHarold. Don't worry, okay na silang mag-ina. Kailangan lang nila na manatili dito para masiguro ang kanilang kaligtasan. I have to go," ani Terrence."Pwede ba tayong mag-usap hijo?" sabi niDon Harold."Sige po," sang-ayon ni Terrence. Nakakahiya naman kung hindi niya ito pagbibigyan. Wala namang kasalanan sa kanya ang matandang Don."Regor, iwanan mo muna kami ni Terrence. Mag-uusap lang kaming dalawa," sabi ng Don."Okay Sir. Excuse me!" paalam ni Mang Regor saka lumabas ng kuwarto."Hindi kita sisisihin sa nangyayari sa anakko dahil alam ko ang lahat ng nangyari sapagitan ninyong dalawa. Ang pakiusap kolang

HINDI alam ni Laurice kung ano ang sasabihin sa harap ng pamilya Villafuerte. Napasulyap siya kay Terrence at nakita niya ang pagtagis ng bagang nito."Napaka-kapal ng mukha mong magpakitapa sa amin Laurice. Wala ka talagang hiya. Pagkatapos mong lokohin at paglaruan ang damdamin ng mga anak ko ay meron ka pang mukhang ipakita sa amin, ha? Umalis ka sa aking harapan ngayon din kung ayaw mong kaladkarin kita palabas ng kompanya!" galit na sabi ni Donya Margarita."Sorry po Donya Margarita. Gusto ko langkausapin si Terrence. Hindi ko ginusto angnangyari. Mahal na mahal ko si Terrence kaya hindi ko magagawang lokohin siya," aniya."Hindi mo siya minahal Laurice. Kung mahal mo ang isang tao ay hindi mo magagawang sirain ang buhay niya. Itigil mo na ang pagkukunwari.""Alam ko galit na galit kayo sa akin dahilpinahiya ko ang inyong pamilya. Sa totoo lang po ay nagpunta ako noon sa simbahan par

KINABUKASAN nagtaka si Don Harold ng makita niyang nakabihis si Laurice habang pababa ito ng hagdanan. Napangiti siya ng makita niyang bagay na bagay dito ang magbuntis. Ang cute nitong tingnan lalo na kapag ngumingiti ang dalaga."Good morning Papa," nakangiting bati ni Laurice sa ama ng makalapit ito sa sala."Same to you anak. May lakad ka yata ah?" anang Don."Pupunta po ako sa clinic para magpacheck-up Papa. Hiramin ko muna si Mang Roger para ipagmaneho ako.""Sure, no problem hija. Mag-iingat ka, okay?""Opo. Sige po aalis na ako Papa," paalam niya saka humalik sa pisngi ng ama.Naiwan si Don Harold sa sala. Umaasa siya na darating ang araw na magiging masaya si Laurice. Naaawa siya sa dalaga dahil sa mga pinagdaanan nito mula pa ng ipinagbubuntis ng ina. Naranasan nito ang hirap ng buhay at higit sa lahat salat sa pagmamahal ng magulang.Samantala maagang pum

DALAWANG buwang nanatili sina Laurice sa America. Bumalik na ang ala-ala niya kaya alam na niya ang mga nangyari sa kanyang buhay. Nalaman na rin niya na si Don Harold Villezca ang tunay niyang ama. Tinanggap niya ito ng buong puso bilang ama.Kaagad siyang nakiusap sa ama na bumalik na sila sa Pilipinas. Pumayag naman si Don Harold. Pagdating nila sa mansyon ng mga Villezca ay nasorpresa si Laurice ng makita niya ang nakapaskil na welcome banner saharapan ng gate."Papa, hindi na sana kayo nag-abala pa na maghanda ng welcome party para sa akin," nakangiting aniya sa ama."Gusto kong maging masaya ka sa pagdating mo sa mansyon. Ito na ang magiging tahanan mo simula ngayon hija," anang Don."Besty, huwag ka ng kumontra sa planong Papa mo. Just enjoy the welcome party and feel at home," sabat ni Vernon."Tama si Vernon. Feel at home dahil dito ka na titira anak.""Tito H

MINSAN ang tadhana ay mapaglaro. Susubukan nito kung gaano katibay ang pag-ibig ng isang taong nagmamahal. Pwedeng maulit na mangyari ang nakaraan na pilit mong kinakalimutan. Ang labis na pagmamahal ay pwedeng mawala kapag ang galit o pagkamuhi ang nanaig.Nagulat si Laurice ng magsalita ang ama mula sa kanyang likuran. Nakatanaw siya sa bintana ng kanyang silid."Si Terrence na naman ba ang iyong iniisip hija?" tanong ng Don."Papa, nasasaktan parin ako hanggangngayon dahil nawala sa akin ang lalakeng pinakamamahal ko. Hindi ko alam kung paano ako magiging masaya sa buhay ko," aniya sa ama."Limang buwan na ang lumipas mulang maghiwalay kayo ni Terrence. Alam mo na masaya na siya sa kanyang buhay. Try to be happy and accept the truth that you are not meant for each other, hija.""Sinusubukan ko na maging masaya alang-alang sa baby ko. Hindi ko talaga kayang maging masaya kasi alam ko

"HAPPY 15th anniversary hon. I love you so much!""Happy anniversary too hon," malambing na sagot ni Danica sa asawa."Hon this is for you," sabay abot sa box na naglalaman ng necklace."Thank you so much hon. Sana hindi ka na nag-abala pa. Kahit walang regalo hon basta kasama kita ay masaya na ako. You're my life honey ko." Sabay halik kay Alfred at iyon ang tagpong nadatnan ng anak nilang si Kimberly."Owww! Ang sweet nman ng Mama at Papa ko. Happy anniversary sa inyong dalawa, we love you both," ani Kim."Thank you baby girl," sabay na sabi nilang mg- asawa."Oppppps! I'm not a baby girl, I'm14 years old already Ma."

HALOS paliparin na ni Brian ang kotseng kanyang nirentahan habang nandito siya sa Davao dahil kinakailangan niyang makarating sa simbahan kung saan ikakasal ang anak ng kanyang business parter na isa sa kanyang mga tauhan sa kanyang kompanya. Wala sana siyang balak na dumalo subalit nakikiusap naman ang kanyang kaibigan kaya pinagbigyan na niya ito.Nang makarating sa simbahan ay diretso siyang umupo sa pinakahuling upuan dahil nagsisimula na ang seremonya. Napansin ni Brian na hindi siya nag-iisa sa upuan at sa kabilang dulo nito ay mayroong nakaupong babae na umiiyak habang nakayuko.Napapailing na lang c Brian at itinuon ang pansin sa altar.Samantalang si Aira naman kahit nasasaktan siya sa nangyari ay pinilit parin niya magpunta sa simbahan

THE WEDDINGISANG napakagandang araw, maaliwalas ang panahon, malamig ang simoy ng hangin na sinasabayan ng mabangong halimuyak ng mga bulaklak na galing sa loob ng simbahan.Araw ng pinakahihintay ng lahat ang pag-iisang dibdib nina Aira at Brian. Puno ng naggagandahang bulaklak na pinasadya pa talaga ng mama ni Brian sa ibang bansa. Ang perpektong pagkakaayos ng bagong simbahan na hindi mababakasan ng mumunting sira dulot ng nakaraang trahedya. Ang napakagandang altar kung saan haharap at magsumpaan sa harap ng Panginoon ang ikakasal.Mababakas sa mukha ni Brian habang nakatayo malapit sa altar, ang walang pagsidlan na kaligayahan while waiting for his bride to come. Katabi nito ang matalik na kaibigan at bayaw."Nervous? " puna ni Alex sa kaibigan."Yeah.""You shouldn't have pare. They're coming now.""I'm just worried pare.""There's nothing to worry pare

MASAYANG namamasyal ang magkapatid. Magkahawak-kamay pa silang dalawa habang naglalakad papasok sa isang restaurant sa loob ng mall na para bang magkasintahan kung iyong titingnan.Nang maka-order na ng pagkain si Alex ay agad nitong pinuntahan ang kapatid na nakaupo na sa may mesa."Ganito pala ang pakiramdam ng may kapatid Alex, napakasaya." wika ni Aira sa kapatid."Kahit ako man sis, ngayon ko lang naramdaman ang ganito kasaya iyong makasama ang pinakamaganda kong kakambal." sagot ni Alex."Hmmpp, pinakamaganda talaga ha!Eh ako lang naman ang nag-iisang kakambal mo!" nakasimangot na sagot ni Aira at hindi na nila napigilan ang magtawanan.Biglang natigil ang kanilang pagkukulitan ng may dalawang babaeng lumapit."Well! Well! Look who's here? Ang magaling na asawa ni Brian Terrona nakikipag landian sa iba. Sana binigay mo na lang si Brian sa akin bago ka naghanap ng iba girl!

MAGKASABAY na bumalik sa Maynila sina Brian, Aira, Don Lucio, Alex at Sally.Habang nasa biyahe ay walang tigil ang kuwentuhan ng mag-ama. Tuwang-tuwa naman ang Papa ni Aira kay baby Gab. Siya na halos ang nagkarga sa kanyang apo hanggang sa makarating ng Manila Airport.Sa mansyon na ng mga Terrona sila nananghalian lahat at pinag-usapan din nila ang nalalapit na kasal nina Aira at Brian."Balae, masaya kami at sa wakas nagkatagpo-tagpo na din kayong mag ama." wika ng Mama ni Brian."Kahit na ako balae, walang pagsidlan ng saya sa aking puso ngayong buo na ang aking pamilya. Kahit wala na si Jo ay napalitan naman ito ng isang napaka cute na apo.""Hahaha oo nga balae. Mana sa ating kagwapohan ang ating pinakaunang apo."Nagtawanan ang dalawang magbalaeng lalaki."Heh! Tumahimik nga kayong dalawa diyan! Anong nagmana sa inyo! Hindi no, sa akin siya n

MAAGANG pinuntahan nina Brian at Aira ang bahay ni aling Maribelle Quintana Gallaron, ang matalik na kaibigan ng kanyang inay."Tao po.""Tao po.""Sino iyan?""Si Aira po ito.""Aira?""Oh Aira ikaw nga. Halika pasok kayo. Kumusta ka na hija? Ang tagal din nating hindi nagkita mula ng mawala ang iyong inay.""Oo nga po, mabuti lang po ako. Siyanga pala asawa ko po si Brian." pakilala ni Aira sa asawa."Magandang araw po.""Magandang araw din sa'yo Brian.Ano bang maipaglilingkod ko sa inyo at talagang sinadya niyo pa ako dito?""May gusto lang po akong malaman tungkol sa nakaraan ni inay at sa aking ama. Alam ko pong may alam kayo kasi kayo lang naman ang pinaka matalik na kaibigan ni inay."Malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Aling Maribelle bago nagsalita.

MATAPOS ang pangyayaring iyon ay mas lalo pang minahal ni Brian ang asawa. Hindi lang talaga siya makapaniwala na ganoon pala katapang ito. Napapangiti siya sa tuwing maalala ang ginawa ng kanyang mahal na asawa.Abala si Aira sa paglilinis ng kanilang silid mag asawa ng mapansin niya ang kanyang mga lumang gamit na dala-dala pa niya mula Davao. Kinuha niya ito at isa-isang binuksan. Napapangiti na lamang siya ng maalala ang mga lumang bagay na pinaka ingat-ingatan niya na bigay pa ng kanyang namayapang ina. Nang bigla niyang maalala ang huling sinabi ng kanyang biyenan noong naghapunan sila kasama si Alex."Don Lucio Montiero. Ang pangalang iyon ang palaging binabanggit ni inay bago siya binawian ng buhay. Sino kaya siya sa buhay ni inay?" nalilitong tanong ni Aira sa sarili.Biglang sumagi sa isipan ni Aira ang matalik na kaibigan ng kanyang ina na nakatira parin sa Davao. Kailangan niya itong makausap. Sigurado siyang may ala

MATAPOS ang pangyayaring iyon ay mas lalo pang minahal ni Brian ang asawa. Hindi lang talaga siya makapaniwala na ganoon pala katapang ito. Napapangiti siya sa tuwing maalala ang ginawa ng kanyang mahal na asawa.Abala si Aira sa paglilinis ng kanilang silid mag asawa ng mapansin niya ang kanyang mga lumang gamit na dala-dala pa niya mula Davao. Kinuha niya ito at isa-isang binuksan. Napapangiti na lamang siya ng maalala ang mga lumang bagay na pinaka ingat-ingatan niya na bigay pa ng kanyang namayapang ina. Nang bigla niyang maalala ang huling sinabi ng kanyang biyenan noong naghapunan sila kasama si Alex."Don Lucio Montiero. Ang pangalang iyon ang palaging binabanggit ni inay bago siya binawian ng buhay. Sino kaya siya sa buhay ni inay?" nalilitong tanong ni Aira sa sarili.Biglang sumagi sa isipan ni Aira ang matalik na kaibigan ng kanyang ina na nakatira parin sa Davao. Kailangan niya itong makausap. Sigurado siyang may ala