Chapter 1 - Time Runs Backwards

"TIINNNAAAAAAAAAAAAA!!!" bigla na lamang akong itinulak at isang napakalakas na preno mula sa isang jeepney ang aking narinig.

"Alagaan mo si Papa, Magpakabait kang babaita ka." at dun ko na lang napagtanto na si kuya pala ang tumulak sa akin.

"KUYAAAAA!!!" sigaw ko....

; habang pinapanood ko s'yang maligo, maligo sa sarili n'yang dugo.....

; habang pinapanood ko s'yang respondehan ng mga tao, while standing infront of his body soaked in his own blood.....

▪▪▪

"Dead on Arrival." Sabi ng isang doctor kaya para akong pinagsakluban ng langit at lupa kaya hindi ko na mapigilang bumuhos ang mga luha ko, I calmed myself, I didn't give up, my hope never lose.

"D-Doc, please..." nagmamakaawa kong sambit at tila ba muling nagbabadyang bumagsak ang mga luha sa mga mata ko "T-Try your best"

"We're really sorry Miss..... Time of Death' 4:37."

"D-doc, D-doc p-please D-doc." at dun na ako nagsimulang humagulhol na tila ba hindi ako nauubusan ng luha.

"Kuya, pakilagay na nga lang diyan yung galon sa tabi ng water dispenser tapos pakidala na rin po nito sa morgue." sabi nya sa lalaking naka sunglasses. 

[Bakla siguro to, ba't kaya sya naka red na contact lens with matching red colored hair at eto pa ha, naka red liptint pa. Hindi ko alam kung ano bang mararamdaman ko ngayon, kaya eto ako ngayon parang baliw, nagpipigil umiyak, nag pipigil ding tumawa, at minsan parang kinakabahan, nalulungkot, ewan ko ba, para naman akong ginagawang blender ng utak at puso ko ehh, pilit na pinaghahalo halo yung mga emosyon at nararamdaman ko.]

"D-doc saan nyo s'ya dadalhin?" nagtaka ako sa mga sinabi ni doc "T-teka Teka lang, san nyo sya dadalhin?"

"Kung pwede miss paki-intay nalang po sa morgue."

"M-Morgue, B-bakit?"

"Baliw yata tong babaeng to." sabi ni ateng- ay kuyang nakashades pala.

[Bakit kaya ako pinagtitinginan ng mga taong to] tanong ko sa sarili ko.... hanggang sa narinig ko nalang yung sarili kong natawa mag isa, supposedly naiyak dapat ako ngayon pero dahil sa porma ni aten-ay kuyang nakashades pala bigla nalang akong natatawa at naiyak naman kapag naalala ko si kuya. Naupo nalang ako sa upuan dahil nangangawit na ako kakatayo, hanggang sa hindi ko na namalayang nakatulog na ako sa upuan ng ospital na 'to.

▪▪▪

[K-kung pwede..... K-kung kung pwede nga lang s-sana.... K-kung pwede n-nga lang sana i-ibalik yung oras na m-maayos pa ang l-lahat..... yung oras na buhay pa si kuya.......]

"ARAAAAAAAAAAAAAAAY!!!" Bigla nalang akong napasigaw sa sakit, dahil nahulog ako sa kar-karitoooon???

"Ayy, pasensya na hija hindi ko alam na may tao palang natutulog sa kariton ko."

"Pasensya na d-"biglang naputol yung sinasabi ko nung sumingit si ku-kuuuuyaaaaa???

"Pasenya na din po kayo antok pa po kasi yung kapatid ko kaya dito ko muna sya pinatu-"

"KUYA???" Kinuha ko yung kamay nya at isinampal sa aking sarili para matauhan.... "AAAARAAAAAAAAY, KUUUUUUYAAAAAA!!!" Bigla nalang bumuhos ng malakas ang ulan na sinabayan ang pagbuhos ng mga luha ko.

▪▪▪

Sumilong muna kami ni kuya sa may paradahan ng jeep na malapit sa amin, hindi ko na mapigilang lumuha sa sobrang tuwa, hindi ako makapaniwala sa mga nakikita ko, sinampal ko si kuya ng mahina para siguraduhing hindi nga ako nananaginip, hanggang sa hindi ko namalayang nalakas na pala ang sampal ko haha, nag-e-enjoy ako dito ahh, hanggang sa bigla na lang lumayo si kuya sakin....

"Ano bang nangyayari sa'y-" 

"B-Buhay k-ka ???" tanong ko na labis n'yang ikinagulat

"Baliw ka ba? Bat mo ba ko sinampal ng malakas, inaano ba kita? HUWAG MONG SABIHING NAG-AADIK KA PAPALAYASIN TALAGA KITA SA BAHAY!!!!"

"Kuya, wag kang maingay dyan shhh, nakakahiya!"

"TALAGANG MAPAPAHIYA KA, MALAMAN KO LANG NA NAG-AADIK KA, PAPALAYASIN TALAGA KITA!!!"

"Shhh...Kuya wag ka ngang sumigaw dyan nakakahiya talaga, baka magising yung mga tao madaling araw palang ngayon, at isa pa, wala naman tayong bahay ehh, pinagtatawanan na tuloy tayo ng mga tao dito, alam naman nila na wala na nga tayong bahay ehh." sinabi ko sa kanya sa mahinang tono at sumandal ako sa isang jeep dito dahil hanggang ngayon ehh masakit parin ang balakang ko.

"Ay oo nga noh... sorry ha nakalimutan ko ehh."

"Tekaaa lang..... kilala ko yung jeep na to ahh...." sabay turo ko sa jeep na pinagkakasandalan ko, [teka lang.... kulay red na jeep na may design na demonyong kabayong, ano nga bang tawag dito..... ayuuun U N I C O R N nga pala yon hehe ambobo ko naman.]

"Aba, syempre kilala mo yan, sa papa 'yan ng bekshy mo ehh." pang-aasar ni kuya sa akin

"Hindi yun yung ibig kong sabihin... ang ibig kong sabihin naaalala ko to." 

"Naaalala?"

"Ehh di ba eto yung bumanga sa'yo kaninang naglalako ako ng sampaguita."

"Naglalako ng sampaguita?, ehh hindi pa nga natin nakukuha yung mga order natin ehh," sabi ni kuya na labis kong ipinagtaka "at tsaka, ano ba yang kanina mo pang sinasabing buhay ako at nabangga ako?"

"Ay wala wala, sorry kuya, napanaginipan ko ata yun kanina" sabi ko sa kanya na tila ba hindi ako sigurado

[Napanaginipan ko lang ba talaga lahat ng yun?, bakit parang totoo lahat???? Sasabog na yata ulo ko ]

"Tara na nga, umuwi na muna tayo hindi na naulan, para namang sira yang ulo mo ehhh, pero sa mga ginagawa at sinasabi mo parang ako ata 'tong masisiraan ng ulo ehh."

[Ano ba yann, adik talaga 'tong si kuya, uuwi daw ehh wala na nga kaming bahay ehh, para ngang s'ya 'tong nag-aadik...]

[Sana nga.... bumalik yung mga panahong hindi pa kami nag-hihirap, yung mga panahong salat pa kami sa yaman..... ayoko na talagang magbenta ng sampaguita dito sa tapat ng simbahan........

Kung hindi nga lang sana nagkasakit si mama..... Hindi sana kami umutang ng malaking pera..... napilitan tuloy kaming ibenta yung bahay, ibinigay na nga namin lahat ng meron kami pero sa dulo.... hindi parin na-revive ng mga lintik na doktor na yon ang mama ko.]

Pagkatapos lumabas ng mga salitang iyon sa bibig k- Ayyy hindi ko nga pala binigkas, wala talaga akong utak...

(T A K E T W O 🎬)

Pagkatapos dumaan ng mga salitang iyon sa utak k- Ayyy wala nga pala akong utak nubayann... eto na nga 

(T A K E T H R E E 🎬) seryoso na talaga... wala nang biro... 

P R A M I S ✋

Pagkatapos kong maisip ang mga bagay na yun, bigla na lang akong nahilo, the next thing i knew, binubuhat na ako ni kuya at natakbo sya pabalik sa terminal ng jeep....

▪▪▪

"Nasaan ako???" 

[Bakit puro puti yung nasa paligid.... nasa heaven na ba ako??? San Pedrooooh, where are you woohooo....]

Pagkatapos ng ilang minutong pagmumuni-muni, saka ko lang naisip na nasa ospital ako, ba't bako nagkakaganito ambobo ko talaga.

Bigla nalang bumukas ang pinto at isinuka nito ang isang napakagandang bakla.... ooopss ibig kong sabihin napakagandang damit na suot ng isang bakla hehehe

"BESHIEEEEEEE" isang napakalakas na sigaw ang narinig na tila ba nabirit sa isang singing contest ang kaibigan kong bakla "Buti nagising ka na, isang buwan ka nang walang malay, akala nga namin di ka na magigising"

"Ahh buti nagis- TEEKAAAAA!!!! ISANG BUWAN" halaaaa ano nang nangyayari sa mundooooo???? Wala na kaming pambayad dito huhu... 

"OO BESH, GANERN KATAGAL.... ISANG BUWAN NGA!!!!, WAG KA NGANG SISIGAW NANG MALAKAS, NAKAKARINDI TALAGAAA!!!!!!"

"ANNGGG INGGGAAAYYYY MOOOO!!!!!" Pang-aasar kong saad sa kanya. Hanggang ngayon, hindi parin ako makapaniwalang isang buwan na akong naka-confine dito sa ospital 

"ANGG INNNNGGAAAYYYY MOOOO RIIINNN!!!" Sabi nya at sabay kaming nagtawanan, ngunit naputol naman ang mga tawanang iyon ng magtanong ako...

"Besh... magkano na yung bill?, Kelan ka pa bumalik ng pilipinas?, masaya ba sa japa-?" Bigla naman nyang pinutol yung mga tanong ko at isang nagtatakang mukha ang bumungad sa akin...

"Luhh sya, naalog ba yang utak mo?, anong nangyari?, may masakit ba sa'y-" Bigla ko ding pinutol ang mga tanong nya at binungaran din sya ng isang mukhang nagtataka...

"Besh... dahan-dahan naman, mahina ang kalaban"

"Besh... magdahan-dahan ka rin, mahina rin ang kalaban" saad nya at sabay ulit kaming nagtawanan na tila ba kami lang ang laman ng ospital, ngunit kagaya ng kanina bigla ulit naputol ang aming tawanan noong nagbukas ang pinto...

"Ohh, anak mabuti naman at gising ka n-..." 

"Mam-Ma M-mamaaa?" Halaàaa ano na ba talaga nangyayari sa earthhhhh??? Kinusot ko ang mga mata ko, sinampal, kinurot, at hinampas ko na ang sarili ko pero hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nakikita ko...nababaliw na ba talaga ako? Una si kuya, alam kong hindi ako nananaginip doon, nakita ko mismo yung pagkamatay nya pero isang araw pagkagising ko, nakita ko nalang syang nakatayo sa harap ko....

Tapos ngayon naman si mama, tandang-tanda ko yung mga huling habilin nya bago sya mawalan ng hininga, nakatatak sa puso ko ang mga katagang iyon, parang espada na tumagos sa puso ko sa sobrang sakit nung iniwan nya kami, pero ngayon nasa harapan ko s'ya may dala-dalang bouquet of Golden roses na paboritong paborito ko (well actually it's a yellow rose but i lovee to call it Golden rose, naks naman XD)

"Ohh anak-" bigla ko syang sinunggaban ng napakahigpit na yakap kaya bigla nyang nabitawan ang bouquet of golden roses at hindi ko namalayang tumutulo na nang kusa ang mga luha ko kaya basang-basa na ang left shoulder ni mama. 

[I-I w-wan-want t-to f-fre-freeze t-the t-ti-time.....

I-I w-wan-want t-to c-ch-cherish t-this m-moment w-with m-my m-mom.....

All of a sudden, I can't feel her breathing, i can't hear her heart beating after wishing that thing...]

"M-mama?" ra hose na nakakabit sa katawan ko kaya lumayo muna ako kay mama....

"Whooaaahh" bulalas ko, i was mesmerized by everything that i see... my Mom and Jasmine were frozen, lumabas ako sa pinto and I saw medical staffs, patients, everyone and everything were frozen too.

Suddenly, i heard a voice somewhere, i heard someone singing a lullaby, a familiar lullaby...

"Lala La La Lala La La..."

Hinanap ko ang nagmamay-ari ng boses na iyon pero bigla itong tumigil and suddenly, i heard gentle footsteps towards me and i saw a woman wearing a golden gown....

"Be gentle my precious darling..." she smirked at me

"Be careful on what you wish for..." she smirked at me again and sang that familiar lullaby while vanishing with a golden glittery smoke, everything went blurry after that scene.... the next thing i knew, i was hugging my mom agai- Wait!What!? AAAGGAAAAIIINNNN!!!!!!!!?????? What the heck is happening is the world is you do note that the liar is mapeyk.....

"It's okay Tina" my mom said while comforting me, sasabog na ang utak ko kakaisip kung ano ba talaga ang mga nangyayari sa mundo.... kaya pinabayaan ko na lamang ang mga ito, natatakot akong baka isang araw bigla na lang mawala ang lahat, baka isang araw bigla na lang bumalik sa dati ang lahat, kung panaginip man ito.... parang ayaw ko nang magising.....

AFTER ONE WEEK

Bumalik na sa normal ang lahat, yung andyan pa sila mama at kuya, yung andyan pa yung bahay namin, yung hindi pa ako nagtitinda ng sampaguita sa tapat ng simbaha-.....

R-ring R-ring R-ring (Sfx po yan Obvious ba? hehe, nagriring na cp*)

"Hello" [sino kaya 'to? Parang kaboses ni Sir Ramon]

"Hello?" Patanong kong sagot

"Good morning Ms. Lopez, This is Sir Ramon your adviser and i just want to inform you that the day after tommorrow will be your 4th Periodical Examination. Thank you"

"P-per-"

"Call Ended" luhh sya, pinatayan agad ako hindi pa nga nakakapag-paliwanag. 

Sir Ramon's voice echoed into my mind

[This is Sir Ramon your adviser " adviser o ex-adviser? Adviser ko sya nung grade 8 ako, si Miss Yvette na ang adviser ko ngayong Grade 10 na ako... WAAAAAHHHHHH!!! ang gulo talaga ng eaarrtthhh]

Dali dali akong nagpahatid kay papa papunta kay beshy para magtanong sa mga namiss kong lessons at buti na lang at nasa bahay siya, madalas kasi siyang nasa-ewan, basta hindi niya sinasabi kung saan, palagi siyang naalis. Sakto namang gumawa sya ng reviewer sa lahat ng subject kaya agad ko itong kinopya sa flash drive ko at prinint pagkarating ko ng bahay...

Ohhh by the way.. hindi pa nga pala ako nagpapakilala,

My name is Celestina Lopez, you can call me Tina for short. Isang tipikal na high school student na matatagpuan mo dyan sa tabi-tabi and this is just the beginning of my journey....

▪▪▪