XIV

A palace with one king, one queen and the mistress and she's also destined to be a queen...and two princesses. How could I ever believe this kind of shits?!

I didn't even notice this kind of wave. Sana kumuha ako ng surf board para naiwasan kong maramdaman ang ganitong klaseng sakit.

"Since when?" I asked him..I can't even look into his eyes! It hurts me!

"19 years ago--"

19 years ago... So she's older than me?! I don't care ako pa rin ang may puros dugong bughaw at siya ay kalahati lamang. Mas nananaig nga lang ang pagiging regular niya.

"All along you're pretending?!" I slammed the table. "Did you ever loved us? Or it was also part of your pretending?" I asked that, but I don't really want to hear the answer.

"We met when you're mother was busy dealing some stuffs--"

"And you're not?!" Putol ko sa kaniya. "Nice ocean with a high tide wave." I looked at his mistress.

"Wave?!" Sabay nilang tanong sa akin.

"Galiah is your name right? Galiah, Wave," I sarcastically said because I can't even welcome them with a warm hug. "Honey, wave, huh?" She's about to slapped me when my mother stopped her.

"Don't... Ever... Lay your dirty hands on her," Madiin niyang sabi. "You're just a mistress here don't act like you're really a queen because you're in my palace."

I looked at her daughter who's my greatest enemy...

"Welcome," Sarkastiko kong bati kay Adira. "Who would have taught that a regular like you is part of our family?" Kumuha ako ng mansanas sa lamesa at kinagat iyon.

"Princess," My dad called me. "Don't be so harsh." Tinaasan ko naman siya ng kilay.

Kahit ano kaya kong gawin para sa kanila, dahil sila ang mga magulang ko, and I'm the heiress of this Palace. Si Adira? Isa lang siyang sampid sa palasyong ito!

"What do you want? A welcome party.. A nice beach setting theme... A ball party? What?!"

"Chatre Vulma, Athaliah!" Galit na pagsigaw ni Adira sa akin na ikinagulat ng lahat maliban sa akin.

"Ku senti vish imoir?" Taas kilay kong tanong sa kaniya. "O baka gusto mong makulong sa gintong hawla na may kasamang tigre at uod?"

Hindi man lang mabasa ang takot sa kaniyang mga mata. Sa halip ay isang ngisi ang pinakawalan niya sa kaniyang labi.

"Ang ganda naman ng pag wewelcome mo, kamahalan." Malambing niyang sabi tila nang-aasar.

Dumaloy ang init ng dugo sa buong sistema ko dahil sa pakikitungo nila. Nang lingunan ko ang kaniyang ina ay nakangisi rin ito sa kaniyang anak. Ganito ba sila ka walang respeto na nakakataas?

"Adira, hindi ako mauubos kahit anong gawin mo." Pagbabanta ko sa kaniya. "Baka kayo ng ina mo ang uubusin ko."

"Stop it both of you!" Suway ng hari saka ko nilapag ang mansanas na hawak ko.

"I'll go to my room," pagpapaalam ko sa kanila saka ko nilingunan ang hari. "You may be forgiven, but I will never forget how it felt." Saka sila tinalikuran.

The fact that he had a mistress over made me felt betrayed. But what's worst, it's that finding out that I wasn't his only princess, I have a half sister. It shattered me, why he should only be taking care and loving us. He should be protecting his little princess among the monstrous creatures she could ever imagine, among this cruel world. And her queen, he shouldn't just leave her behind. But I guess he's more than happy with them now, and how I wish that we were that.

"Keep your war freak and wicked side within you; because we are all insane, we're all criminal but in different causes." I said at the back of my head.

Nagulat ako nang hinarangan ni Sverre ang dadaanan ko. "Tabi." Utos ko sa kaniya pero hindi man lang siya natinag. "Sabi ko tabi!" Sabay tulak sa kaniya at derederetsong pumasok sa aking silid.

I locked the door so no one will disturb me. I opened the window and felt the waves of the wind touching my skin.

I removed my turban para malayang lumipad ang aking buhok. I looked at the whole garden. Hindi kita ang buong ganda ng hardin dahil sa madilim na kalangitan.

Maya't maya lang ay umuulan na. Tila sumasabay ang pagpatak ng ulan sa aking nararamdaman.

The rain falls because the sky can no longer handle its heaviness.
Just like tears. They fall because the heart can no longer handle the pain.

Madalas ang sarap sa pakiramdam ng ulan ngunit minsan nagdudulot ng sakit na hindi maintindihan at tila nanunuot sa ating kalamnan.

Nakita kong tumakbo si Sverre at may kinuhang gamit sa hardin.

Narinig niya ang pag ulan. Pero kailan mo kaya maririnig ang bawat pintig ng aking damdamin. Kailan mo kaya ito maririnig, Sverre?

Buong araw akong nagkulong sa aking silid at walang ibang ginawa kundi pagmasdan ang hardin.

Ang hardin na siyang paborito kong lugar. Ang hardin na nagpapagaan ng aking kalooban.

"Mahal na prinsesa," tinig ni Sverre sa kabila ng aking pintuan. "Hindi pa po kayo kumakain simula kanina."

Ayaw kong ganito siya... Ayaw kong nagaalala siya ng ganito. Iba ang tumatakbo sa aking isipan at damdamin.

"Wala akong gana," tanging sabi ko at pinagmasdan ang mga paru-parong lumilipad sa kung saan saan.

Nakakawalang gana ng kumain lalo na't matapos kong malaman ang lahat.

Gaano bang kahirap ang sabihin ang totoo at hindi na lang ito itago?

Ano bang pakiramdam ang manloko ng tao at parang wala lang sa kanila?

Bakit kaya may ganoong klaseng tao?

Nakatali na nga sila naghahanap pa sila ng iba.

Kung may ibang pwedeng mahalaga ang ayusin, maari bang itong pamilya na lang?

"Hindi maganda ang magpalipas ng gutom," aniya at sinubukang buksan ang aking pinto. "Athaliah please." Malambing niyang tinig.

Ang tono ng kaniyang boses ay nakakapag-lambot ng aking damdamin, ngunit sa ngayon ay parang wala akong nararamdaman kun'di ay ang matinding galit.

"Just leave!" Sigaw ko sa kaniya. Nang marinig ko na ang yabag niyang papaalis ay dumeretso ako sa lamesa ko kung saan nakatambak ang importanteng papeles ng Pevanshire.

Papeles na kahit kailan hindi ko binabasa. Papeles na binibigay sa akin para sa pagbabago ng lugar.

Hindi lang papeles ang naroon kundi maging ang mga panulat, jar, at mapa.

Mapa patungo sa ikalimang isla na ngayon hindi ko makita-kita dahil nakatago. Dumaloy ulit ang galit at inis sa buong sistema ko.

"Piatre Ivoís!" I pushed away the papers and some important things, that lays above my table. And something caught my attention, a piece of paper and it's burning with some unknown reason.

"Piatre!" I tried to hold the paper, but the fire just got messed up.

May pangalang nakalagay sa papel na nasusunog "Craentich Wicked." Familiar ang pangalang nakasulat sa papeles. Para bang narinig ko na ito noon.

Ang usok ay dumeretso sa bintana at kitang kita ko ang linya ng direksyon.

I got more curios on why does the fire keeps on burning every paper on my room, and not totally my room.

Habang pinapawi ko ang amoy na sumusunog sa papel ay biglang nandilim ang paningin ko.

Nang magmulat ako ay isang kakaibang lugar ang bumungad sa akin.

I saw the two gods... Astraea and Calaenos, they're smiling at me as if they find out something.

"What happened?" I asked nang hindi ko na makita ang apoy na nagsusunog sa mga papeles.

"Finally, Crown Princess Athaliah," Astraea said with her soft voice.

"Finally what?!"

"You got the most powerful elements..." She added.

"Powerful elements?" So she means it's not one?

"You're right," Calaenos walked towards me. "Your first potential and abilities finally showed up."

"What first?" I'm still confused.

"Inflammation," And my vision went black again.