Fall For You (Tagalog/Filipino)

~Throwback~"UY, LYNNE." Bigla akong kinalabit ni Veron habang nanonood kami ng telebisyon dito sa sala ng kanilang bahay.

"MISS, KUNIN mo na ang panyo. Nakakangalay na." Napakurap-kurap ako sa kaniyang harapan nang sabihin niya iyon bigla. Pero hindi ko man lang magawang magsalita at gumalaw. Hindi kasi ako makapaniwala na ang isang tulad niya'y nasa harapan ko ngayon.  Hindi ko masyadong maaninaw ang kabuuan ng kaniyang mukha dahil nakatagilid siya sa 'kin at isa pa'y nakaharang sa aking harapan ang makapal at buhaghag kong buhok.   Pero kahit gano'n ay kitang-kita ko ang makapal niyang kilay, ang singkit niyang mata at kung gaano katangos ang kaniyang ilong. Ngayon lang yata ako humanga sa isang lalaki sa buong buhay ko. Talagang kakaiba siya sa lahat ng mga nakilala ko.  Kahit may pagka-swag ang itsura niya ay hindi maitatanggi kung papaano niya nakuha ang isang tulad ko.  "Miss, tititigan mo lang ba ako?"  Nagulat ako nang magsalita siya ulit. Dapat

ILANG ORAS na akong nakaupo sa bench habang pinapanuod ang tryout ng mga sasali ng football. Pero ang mas tinititigan ko ay 'yong lalaking nagbigay ng panyo sa 'kin. Sadyang nakakaadik talagang titigan ang kaniyang mukha. Ano kaya ang kaniyang pangalan? Nakakahiya naman kung magtanong ako sa mga katabi ko. Lalo na't para silang mga baliw sa kakasigaw at kakahiyaw sa kilig. Baka ang maitanong ko sa kanila ay 'yon iyong taong kinababaliwan nila. Naku! Tiyak na aawayin nila ako. Hindi ko muna isasauli ang kaniyang panyo. Siguro, kapag may pagkakataon ay ibabalik ko rin ito sa kaniya."Hoy, Lynne!" Napatayo ako sa gulat nang marinig ko si Veron sa aking likuran. Lukot na lukot ang kaniyang mukha nang lumingon sa 'kin. "Ikaw, Lynne ha? Palagi kang nagpapahanap. Nakakainis ka!" pagdadabog niya."Pasensya na. Nalibang lang kasi ako rito."

SOBRA ANG kaba ko nang makalapit siya sa 'kin. Para akong nakikipagkarerahan dahil mabigat ang bawat paghinga ko. "Miss, panyo mo."Napapikit ako nang marinig ko muli ang kaniyang boses. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inaasahan na naririto siya at ako mismo ang kaniyang kausap. Pero hindi ko maitatanggi ang kasiyahan sa puso ko. Na para bang natupad ang pinakamimithi kong pangarap sa buong buhay ko. Ngunit... hindi ko siya kayang harapin. Oo nga. Nandito na siya. Subalit hindi ko kayang ipakita ang mukha ko. Hindi ko kaya. Huminga ako nang napakalalim at mabilis na kinuha sa kaniya ang panyo. "S-salamat." Pagkatapos kong sabihin iyon ay agad akong tumakbo para makalayo sa kaniya. Nais kong tumigil sa pagtakbo para harapin siya dahil finally napansin din niya ako pero sadyang napakahirap. Hindi ko alam kung saan nanggagaling iyon, na para bang nawawalan ako ng lakas at nahihiya akong harapin siya. L