LOGINShare
Chapter 23 - Audrey
publish date:
2020-09-19 09:23:19Nang makarating na sila sa Greenfield Hotel, nakalimutan na ni Dawn sapakin yung driver. Niyakap sya ng kaba ng mapatingin sya sa hotel... andito na sya... andito na si Audrey...
"Dawn, okay ka lang?" Nag-aalalang tanong ni Bea kay Dawn ng mapansin nitong natulala lang sya.
"No, Bea.... i'm not... do you think she'll listen to me? S-She doesn't even know who i-i am..."
Hinawakan lang ni Bea ang kamay ni Dawn, napatingin naman si Dawn sa kanya at napahinga ng malalim. "Dawn, we already made it here. There's no turning back."
Napatango lang si Dawn. "O-Okay... okay, sure..."
"Oh look! Si Audrey anduon sa loob!" Hinila naman ni Bea si Dawn papasok sa loob ng hotel.
Nakita nilang nagce-cellphone lang si Audrey sa waiting area, agad silang lumapit at parang gusto himatayin ni Dawn ng mapatingin sa kanila si Audrey.
Napanganga si Audrey ng makita nya ang bestfriend nya, "B-B-Beatrix!?"
"Oo besh, ako to." Nakangising sagot ni Bea.
"OH MY GOSH BEEEEEEEEH!!!" Tumakbo si Audrey papunta kay Bea upang yakapin ito.
Napansin din kagad ni Audrey ang kasama ni Bea, napatanong sya kagad kay Bea. "Ooh~ di ko alam may kasama ka pala bes, boyfriend mo 'to?"
Magsasalita sana si Bea ng pangunahan sya ni Dawn, "Yeah, ako nga pala si Dawn. Boyfriend ng bestfriend mo."
Napatili si Audrey. "Beeeeeh! Di mo man lang sinabi sa akin na nagkaboyfie ka na pala, langya ka!" Napahagikgik si Audrey.
Then Bea was dumbfounded, di nya maintindihan ang ginagawa ni Dawn.
"Ah ako nga pala si Audrey Kate Martinez, nice to meet you Dawn." Masayang bati ni Audrey. Nagshake hands silang dalawa, pero nagulat ang lahat ng biglang napayakap si Dawn kay Audrey.
Nagkatinginan sila Audrey at Bea. Nang kumalas sila sa yakap ay nagpaalam si Dawn, "S-Sorry about that, kamukha mo kasi yung kapatid ko. Sorry. L-Lalabas lang ako." Then umalis ito kaagad.
Natahimik ang dalawa saglit at pina-ulanan na ni Audrey ng tanong si Bea. "What the, ang weird din ng boyfriend mo bes ah! Pero atleast gwapo! Kelan naging kayo ha? Kwento mo sa'kin lahat ah? Tsaka bakit nga pala kayo nandito? Nagbakasyon din ba kayo dito?"
Sinubukang sagutin ni Bea lahat ng tanong ni Audrey, nang matapos usapan nila ay nagpaalam na sya kay Audrey at nagmadaling pumunta kay Dawn. Nadatnan nya ito sa labas ng hotel at umiiyak, she heard him mumble things she think she wasn't supposed to hear.
"...i wish you could've lived longer..."
Lumapit sya kay Dawn at niyakap ito. "Dawn, w-what's the problem?"
Nang mapatingin si Dawn kay Bea, napatanong ito. "Tell me, d-did i just f*cked up?"
"Yeah, i think so..."
"Damn it!' Napayuko si Dawn at napasabunot sa sarili nya.
"Dude, don't hurt yourself. Okay lang yun. We all f*ck up sometimes."
Napabuntong hininga na lang si Dawn at napayakap din kay Bea, "Thanks... thanks for being here for me." Bulong nito.
Ginulo naman ni Bea ang buhok nya at medyo natawa lang, "No prob dude."
Gumaan naman pakiramdam ni Dawn sa ginawa ni Bea, "Bea, i think... i think we can go home now..." ani nito.
"But... hindi mo ba talaga sasabihin kay Audrey?" Tanong ni Bea.
Umiling si Dawn. "I really won't, ang importante ay nakita ko na sya."
"Yun lang talaga yon!?"
Napa-isip naman si Dawn, "Do you think i... i can see her again?"
Nangiti lang si Bea, "Of course, andyan lang naman sya. H'wag mo lang gulatin ulit yung tao, grabe ka makayakap kanina eh."
Natawa na lang silang dalawa.
"Okay then, i'll try to talk to her again." At napatayo na si Dawn.
"Goodluck, don't try to be weird or anything this time." Paalala ni Bea at pumasok silang ulit sa hotel.
Latest chapter
Impossible Chapter 30 - Epilogue
Natulala lang si Bea nang mawala na si Dawn.She felt sad, but she had the urge to know something. Parang may kailangan syang imbestigahan. Kinuha nya ang kahon na binigay sa kanya ni Dawn at tinignan ang mga laman nito. Naalala nya din ang isang bagay na hindi nya nagawang itanong kay Dawn.Paano ako nahanap ni Dawn?Pagkakalkal nya sa kahon, wala na itong iba laman kung'di ang litrato at papel. Napahiga sya sa sahig nya at napa-isip. Parang may kakaiba syang nararamdaman eh. Tinignan nya yung kahon ulit pero wala na talaga itong laman.Napa-irap na lang sya at nabato ang kahon sa pader sa inis. Yun lang? Ba naman yan Audrey. Isip-isip nya, feeling nya talaga may kailangan pa syang malaman eh.Pagkatayo nya ay dinampot nya ulit ang kahon, pero nasira pala ito sa pagkakabato nya. Nanlaki mata nya ng makita nyang nabukas ang ilalim ng kahon, may laman pa itong ilang litrato at pap
Impossible Chapter 29 - Ring
Habang naglalakad kami ni Dawn, parang gun machine ratatat combat bibig nya kung makadaldal ng kung anu-ano. Pero di naman ako nagsawang makinig. Mayamaya ay napatingin sya sa kung ano at bigla na lang ako hinila sa isang shop."D-Dawn, ano ba yan. Muntikan na ko madapa.""Eheheh sorry." Aniya."Ano ba kasing bibilhin mo dito?""Singsing lang naman." Napanganga lang ako, then kinausap nya yung babae sa counter at pinakuha yung napili nyang singsing. After nya mabayaran yung singsing ay dinala nya ko sa may garden ng mall. "P-Para sa'kin yun Dawn?""Ay hindi, para sa akin yun." Pamimilosopo nya.Napa-irap lang ako.Nang tumigil kami sa isang magandang pwesto ay napaluhod sya sa harap ko at kinuha ang kamay ko. I began to feel emotional again, "Joke lang yung kanina, para sayo talaga 'to."Natawa ako. "Yeah, alam ko."
Impossible Chapter 28 - Goodbye
Nang matapos na ang date nila Bea, umuwi na sila sa apartment nila. Di maiwasang makaramdam ng lungkot ang dalawa. Ayaw ni Dawn, ganun din si Bea kaso sa ayaw at sa gusto nila ay babalik at babalik pa rin si Dawn sa panahon nya.Pagkapasok nila sa apartment ni Bea, halos natahimik lang ang dalawa. Nagsalita naman si Dawn para mawala ang lungkot nila. "Ambilis noh? Parang kelan lang tayo nagkakilala tapos ngayon patay na patay ka na sa kagwapuhan ko." Natatawang sambit ni Dawn.Pagkaharap nya kay Bea ay nakita nyang tahimik itong umiiyak. "B-Bea, wag ka namang ganyan. Stop crying..." pakiramdam naman ni Dawn ay maiiyak na din sya."Andaya lang Dawn," napahagulgol si Bea at pumunta sa sofa nya para maupo. "Sana pala, noong una palang... sana di ako nagkagusto sayo..."Mas nasaktan si Dawn sa nasabi ni Bea. Pero hindi nya ito masisi, hindi nya din namang ine-expect na magkakagustuhan sila. Umupo na lang
Impossible Chapter 27 - First And Last Date
BEATRIX POINT OF VIEW"Oy! Beaaaaa!""Mmm...""Bea gising naaaa!""5 more minutes, please...""Gigising ka? Or ako na lang magpapaligo sayo?" Nagising ako sa banta na 'yon. Pagka-upo ko ay nakita ko si Dawn na naka-ayos na at mukhang ready na ready na.Nagtaka pa ko kung bakit sya naka-ayos ng ganun. "Saan ka pupunta?"Napangisi siya, "May date tayo Bea, anu ba! Gisingin mo na nga diwa mo!"Naalala ko na magd-date nga pala kami ngayon, napamadali naman ako mag-ayos. Sinabi nya na sya na daw bahala gumawa ng almusal. Sana naman magaling sya magluto, at mas lalong sana di masunog ang apartment ko.Nang matapos ako maligo, namili naman ako ng susuotin ko. After a half hour later, napagdesisyunan kong mag-suot ng floral dress at kinulot ko din buhok ko para bongga. First da
Impossible Chapter 26 - Letter
"No... way..." napatitig si Bea kay Dawn.And he was serious. Really serious."H-How... why... did you..." madaming tanong si Bea para kay Dawn, pero di nya alam kung ano muna ang itatanong kay Dawn.Malungkot lang na napangiti sa kanya si Dawn at inabot ang letter na hawak nya kay Bea. "Tsaka ito nga pala yung letter ni mama na binigay nya sa'kin, kasama ng box na 'to. Hindi ko mabasa ng maayos sulat nya kasi hindi na maayos ang kalagayan nya nung 8 pa lang ako, parang nastroke sya, sinulat nya daw ito sa akin noong mag-t-ten na ako. At sinabi nya sa akin na basahin ko ito pag nag-eighteen na ko, pero nito ko lang nakita yung box eh.""Si Audrey, n-nastroke?""Yeah... sana mabasa mo, di ko kasi maintindihan eh."Nang basahin ni Bea ito, hindi nya din maintindihan ang sulat. Magulo ang pagkakacursive nito, pero sinubukan nya pa rin intindihin. She tried to ma
Impossible Chapter 25 - Going Back Home
Malungkot man ang dalawa. Pinilit pa rin nilang maging masaya, ayaw nilang maging malungkot ang natitira nilang oras. Habang pauwi na sila, nagkwentuhan lang ang dalawa para mawala sa isip nila na limitado na ang oras ng pagsasama nila.Kinuwento lang ni Dawn ang buhay nya noong bata pa lang sya kasama si Audrey, hanggang sa kaniyang paglaki at kung papaano sya nakapag-time travel. Sa panahon kasi ni Dawn, maraming imbensyong di inakalang ma-iimbento talaga pagdating ng panahon. Isa na doon ang time travelling watch na ginamit ni Dawn upang makapunta sa panahon na 'to.Na-amaze lang si Bea sa kaniyang mga kwento at parang na-e-excite na lang sa future."So... hanggang kelan ka na lang dito?" Tanong ni Bea."Hmm, i only have 1 week. Yun na ang pinaka-max na araw na mabibigay sa'kin eh.""So you still have one day with me?" Nalungkot si Bea.Niyakap ito kaagad
