LOGINShare
Chapter 24 - Truth
publish date:
2020-09-19 09:24:04Muling nagka-usap sina Audrey, Bea, at Dawn. Masayang nakita muli ni Dawn ang taong pinaka-importante para sa kanya, di rin sya makapaniwala na nagagawa nya ito at nakakausap nyang muli.
Nang aalis na si Audrey kasama ang pamilya nito, nagpaalam na din na aalis na sina Bea at Dawn. Sinabi lang nila na nagbakasyon lang sila sa Baguio ng ilang araw at napadaan lang sa Greenfield Hotel para bisitahin siya.
Pagkaalis nila Dawn sa hotel, napunta muna sila sa restaurant na nasa tabi lang nung hotel para mag-lunch. Pagkatapos nun ay aalis na sila. "Ano nang gagawin mo, Dawn?" Tanong ni Bea habang kumakain sila.
"I... I don't know. Basta ang alam ko, nafulfill ko na ang dapat kong gawin."
"Pero di mo man lang inisip kung anong gagawin mo pagkatapos nito." Napa-iling lang si Bea.
Napatitig sa kanya si Dawn, at pakiramdam nya na parang may gusto itong sabihin sa kanya pero di nya magawa. Muli nya itong natanong. "May sasabihin ka pa ba?"
"Meron pero... di ko alam kung maniniwala ka eh..."
Napangisi si Bea, "I'll try to believe you. Sige lang."
"Remember what i said last night?"
Muling lumakas ang kabog sa dibdib ni Bea.
"O-Oo..." yun lang ang nasabi nya, pero gusto nya talagang tanungin si Dawn kung totoo nga ba talaga ito. Na hindi ba ito biro? Totoo bang gusto sya ni Dawn?
"I like you, Bea. I'm serious about that."
"Then anong gusto mong sabihin ko?" Natatawa ngunit kinakabahan na tanong ni Bea. Parang ayaw nyang seryosohin confession ni Dawn, pakiramdam nya baka mabaliw sya sa saya. Ito kasi ang unang pagkakataon sa buong buhay nya na may seryosong lalaki na umamin sa kanya na gusto sya.
Ito na ba ang simula ng masaya nyang lovelife? Si Dawn na ba ang lalaki na para sa kanya? After ba nito ay magjowa na sila?? Rak na ba this!? Lol.
"Gusto ko lang malaman kung... kung gusto mo din ba ako?" Tanong ni Dawn.
Napalunok si Bea at nagdalawang isip pa kung sasabihin nya din ang totoo nyang nararamdaman. In the end, di nya kinaya at umamin na din. "To be honest, this is all too fast for me Dawn... pero di ko alam kung paano mo nagawa 'to sa'kin. Yeah, i also like you."
Parang gusto magtatalon-talon ni Dawn sa saya sa narinig nya kay Bea, ngunit ng alalahanin nya ang pinanggalingan nya, parang gusto nyang sabihin kay Bea na binabawi nya ang mga sinabi nya. "Pfft, i know this question is ridiculous but... do you think will we ever be in a relationship?" Umaasa si Bea, umaasa syang magkakatuluyan sila ni Dawn.
Parang nasaktan si Dawn para kay Bea dahil imposibleng mangyari yon. Pero mas ayaw nyang masaktan ito dahil pinaasa nya lang si Bea.
She deserves the truth.
"Actually, hindi talaga iyon ang sasabihin ko sayo Bea." Nawala ang ngiti ni Bea sa kanya. "What i was actually going to ask you is that... do you believe in time travel?" Natanong na rin sa wakas ni Dawn ang gusto nyang itanong.
Napangiwi naman si Bea, akala nya hindi seryoso si Dawn.
"Are you kidding me Dawn? Ngayon ka pa nagjoke ng ganyan!?" Hindi nya tuloy maseryoso si Dawn.
Dawn inhaled deeply and took out a box from his bag. Kinuha nya ang isang litrato at isang letter na binigay sa kanya ng mama nya noon. "This is me when i was 10, the older woman with me is Audrey." Sabi nya ng inabot nya kay Bea ang litrato.
Nang makita ito ni Bea, nanlaki mata nya. Di sya makapaniwala, di nya matanggi na si Audrey ang nasa litrato. Ito nga ang bestfriend nya, halatang matanda ito tignan sa litrato. At ang batang kasama nito sa litrato ay talagang si Dawn.
Masayang magkahawak kamay ang dalawa na nasa litrato.
"I'm from the future Bea, i'm Audreys' son." Dawn admitted.
Latest chapter
Impossible Chapter 30 - Epilogue
Natulala lang si Bea nang mawala na si Dawn.She felt sad, but she had the urge to know something. Parang may kailangan syang imbestigahan. Kinuha nya ang kahon na binigay sa kanya ni Dawn at tinignan ang mga laman nito. Naalala nya din ang isang bagay na hindi nya nagawang itanong kay Dawn.Paano ako nahanap ni Dawn?Pagkakalkal nya sa kahon, wala na itong iba laman kung'di ang litrato at papel. Napahiga sya sa sahig nya at napa-isip. Parang may kakaiba syang nararamdaman eh. Tinignan nya yung kahon ulit pero wala na talaga itong laman.Napa-irap na lang sya at nabato ang kahon sa pader sa inis. Yun lang? Ba naman yan Audrey. Isip-isip nya, feeling nya talaga may kailangan pa syang malaman eh.Pagkatayo nya ay dinampot nya ulit ang kahon, pero nasira pala ito sa pagkakabato nya. Nanlaki mata nya ng makita nyang nabukas ang ilalim ng kahon, may laman pa itong ilang litrato at pap
Impossible Chapter 29 - Ring
Habang naglalakad kami ni Dawn, parang gun machine ratatat combat bibig nya kung makadaldal ng kung anu-ano. Pero di naman ako nagsawang makinig. Mayamaya ay napatingin sya sa kung ano at bigla na lang ako hinila sa isang shop."D-Dawn, ano ba yan. Muntikan na ko madapa.""Eheheh sorry." Aniya."Ano ba kasing bibilhin mo dito?""Singsing lang naman." Napanganga lang ako, then kinausap nya yung babae sa counter at pinakuha yung napili nyang singsing. After nya mabayaran yung singsing ay dinala nya ko sa may garden ng mall. "P-Para sa'kin yun Dawn?""Ay hindi, para sa akin yun." Pamimilosopo nya.Napa-irap lang ako.Nang tumigil kami sa isang magandang pwesto ay napaluhod sya sa harap ko at kinuha ang kamay ko. I began to feel emotional again, "Joke lang yung kanina, para sayo talaga 'to."Natawa ako. "Yeah, alam ko."
Impossible Chapter 28 - Goodbye
Nang matapos na ang date nila Bea, umuwi na sila sa apartment nila. Di maiwasang makaramdam ng lungkot ang dalawa. Ayaw ni Dawn, ganun din si Bea kaso sa ayaw at sa gusto nila ay babalik at babalik pa rin si Dawn sa panahon nya.Pagkapasok nila sa apartment ni Bea, halos natahimik lang ang dalawa. Nagsalita naman si Dawn para mawala ang lungkot nila. "Ambilis noh? Parang kelan lang tayo nagkakilala tapos ngayon patay na patay ka na sa kagwapuhan ko." Natatawang sambit ni Dawn.Pagkaharap nya kay Bea ay nakita nyang tahimik itong umiiyak. "B-Bea, wag ka namang ganyan. Stop crying..." pakiramdam naman ni Dawn ay maiiyak na din sya."Andaya lang Dawn," napahagulgol si Bea at pumunta sa sofa nya para maupo. "Sana pala, noong una palang... sana di ako nagkagusto sayo..."Mas nasaktan si Dawn sa nasabi ni Bea. Pero hindi nya ito masisi, hindi nya din namang ine-expect na magkakagustuhan sila. Umupo na lang
Impossible Chapter 27 - First And Last Date
BEATRIX POINT OF VIEW"Oy! Beaaaaa!""Mmm...""Bea gising naaaa!""5 more minutes, please...""Gigising ka? Or ako na lang magpapaligo sayo?" Nagising ako sa banta na 'yon. Pagka-upo ko ay nakita ko si Dawn na naka-ayos na at mukhang ready na ready na.Nagtaka pa ko kung bakit sya naka-ayos ng ganun. "Saan ka pupunta?"Napangisi siya, "May date tayo Bea, anu ba! Gisingin mo na nga diwa mo!"Naalala ko na magd-date nga pala kami ngayon, napamadali naman ako mag-ayos. Sinabi nya na sya na daw bahala gumawa ng almusal. Sana naman magaling sya magluto, at mas lalong sana di masunog ang apartment ko.Nang matapos ako maligo, namili naman ako ng susuotin ko. After a half hour later, napagdesisyunan kong mag-suot ng floral dress at kinulot ko din buhok ko para bongga. First da
Impossible Chapter 26 - Letter
"No... way..." napatitig si Bea kay Dawn.And he was serious. Really serious."H-How... why... did you..." madaming tanong si Bea para kay Dawn, pero di nya alam kung ano muna ang itatanong kay Dawn.Malungkot lang na napangiti sa kanya si Dawn at inabot ang letter na hawak nya kay Bea. "Tsaka ito nga pala yung letter ni mama na binigay nya sa'kin, kasama ng box na 'to. Hindi ko mabasa ng maayos sulat nya kasi hindi na maayos ang kalagayan nya nung 8 pa lang ako, parang nastroke sya, sinulat nya daw ito sa akin noong mag-t-ten na ako. At sinabi nya sa akin na basahin ko ito pag nag-eighteen na ko, pero nito ko lang nakita yung box eh.""Si Audrey, n-nastroke?""Yeah... sana mabasa mo, di ko kasi maintindihan eh."Nang basahin ni Bea ito, hindi nya din maintindihan ang sulat. Magulo ang pagkakacursive nito, pero sinubukan nya pa rin intindihin. She tried to ma
Impossible Chapter 25 - Going Back Home
Malungkot man ang dalawa. Pinilit pa rin nilang maging masaya, ayaw nilang maging malungkot ang natitira nilang oras. Habang pauwi na sila, nagkwentuhan lang ang dalawa para mawala sa isip nila na limitado na ang oras ng pagsasama nila.Kinuwento lang ni Dawn ang buhay nya noong bata pa lang sya kasama si Audrey, hanggang sa kaniyang paglaki at kung papaano sya nakapag-time travel. Sa panahon kasi ni Dawn, maraming imbensyong di inakalang ma-iimbento talaga pagdating ng panahon. Isa na doon ang time travelling watch na ginamit ni Dawn upang makapunta sa panahon na 'to.Na-amaze lang si Bea sa kaniyang mga kwento at parang na-e-excite na lang sa future."So... hanggang kelan ka na lang dito?" Tanong ni Bea."Hmm, i only have 1 week. Yun na ang pinaka-max na araw na mabibigay sa'kin eh.""So you still have one day with me?" Nalungkot si Bea.Niyakap ito kaagad
