Chapter 5

Mabilis na bumangon si Tinker buhat sa pagkakadagan niya kay Michael kahit may bahagi ng pagkatao niya ang gustong manatili sa ibabaw ng lalaki. Inalalayan niya itong makatayo at sa pagkakataong iyon ay hindi niya maiwasan huwag lalong pamulaan ng mukha nang mapatingin sa bahaging kaselanan nito.

Oh dear Lord! Pinaparusahan ba ng diyos ang inosente niyang mga mata? Bakit hindi niya magawang sawayin ang sarili huwag mapatingin sa bumubukol nitong hinaharap? Oh god! She's...she's wet down there right between her thighs! Jesus!

At bakit? Sino ba naman ang kalahi ni Eba ang hindi maapektuhan at mawawala sa tamang katinuan kung masamyo at madama ang init ng katawan ng greek god na katulad ng kanyang pasyente? Sinong hindi sisilaban ng init ng makamundong tawag ng laman kung maramdaman sa puson ang katigasan ng parteng iyon ng lalaki?

Sinong diyosa ang hindi matataranta kung mahahawakan ang malapad at matipuno nitong dibdib? Anong sinabi ng kakisigan ng mga lalaking pinagpapantasyahan ng kambal niya na sina Denis Oh Niel, Pedro Soltz, Aaron Diaz at Enrique Iglesias sa kakisigang taglay ni Michael? 

Oh my!

Mabilis na sinaway ni Thalia ang sarili nang mapansing muli ang pagguhit ng kirot sa guwapong mukha ng binata. 

"O-okay ka lang ba? P-pasensiya ka na hindi ko sinasadya mabigat ka kasi eh," namamalat ang tinig na aniya.

For god's sake! Never in her wildest imagination that she could felt such sudden arousal that easy as if her undies is longing for this man. Shit! For all people and places bakit dito pa? Bakit sa lalaking ito pa? HITAD!

She bit her lower lip as she chill herself sa nakakahiya at kakatwang damdaming rumaragasa sa kanyang kaibudturan.

"Damn it! You shouldn't applied in this job. Kung hindi mo rin naman pala kaya!' napangiwing asik ni Michael, napakapit pa ito sa kanyang balakang na muntik na niyang ikasigaw sa pagkagulat. 

Is her undies fell down already?

Pakiramdam niya ay naipon na ang lahat ng dugo sa mukha niya dahil sa pamumula sa pagkakahawak ni Michael. 

Wala pang nakakahawak sa katawan niya, but knowing tbat it was Michael, it pleasurably made her feel good. Pero maski  na, hindi pa rin siya dapat magpaka-easy to get. Ano na lang kakambal niya?

Pinalaki yata siya ng kanyang mga magulang na may dignidad at puri! Ano nalang ang sasabihin ng kambal niya pagnagkataon?

She merely shook her head upang itaboy ang malisyosang kanina pa namamyani sa kanyang isipan.

"S-sorry talaga, sir hindi ko naman gustong..."

"Tulungan mo nalang akong makapasok sa loob ng banyo." maagap na putol nito sa sasabihin niya.

Kaagad naman siyang tumalima sa kagustuhang gampanan ang kanyang trabaho. Kahit ang totoo'y nahihirapan siya dahil malaki itong lalaki ngunit sinikap pa rin ni Thalia na alalayan ito hanggang sa makaupo sa wheelchair nito. 

Bukod pa kasi sa mabango, macho, mabigat at guwapo ang hudyo ay nagmistula siyang duwende sa tangkad ni Michael. Which is so easy for him na ipagawa sa kanya ang anumang naisin nitong posisyon sa sex. Oh my! Hayan naman siya nagiging green minded na naman ang utak niya.

"Stay!" ani Michael nang akmang lalabas siya ng banyo.

"H-hah?"

"Forgotten why the hell you are here, bonita?"

"S-sir?" 

Tinambol na naman ng kaba ang dibdib niya. Of course, alam niya kung bakit siya nasa mansyon pero ang hindi maintindihan ni Thalia ay kung bakit kailangan siya nitong manatili sa loob ng banyo?

Hindi kaya ipapahawak nito sa kanya ang...ang...hindi niya maituloy-tuloy ang nasa isip niya... ayon kasi sa mga hitad at batikang mga kaibigan niya, nagmamasturbate daw ang mga lalaki sa loob ng banyo sa tuwing umaga. Lessen stress daw iyon at sa kaso ni Michael baka kailangan nito ang tulong niya upang makaraos.

Oh my God! Oh no! Handa na ba siyang humawak ng bagay na iyon? Trabaho rin ba iyon ng mga private nurses? Napalunok siya at wala sa sariling muling napatingin sa kaselanan ng lalaki.

"What the fuck are you still staring at? Come and help me, shit!"

"H-hah? Ah-oo, nariyan na,"aniyang acad na tumalima.

Tsk! Napaka dumi talaga ng isip niya malay ba niyang may gusto lang ipakuha sa kanya ang binata na hindi nito maabot? Kung anu-ano tuloy ang naglalaro sa isip niya. Nakakahiya!

"I used to eat down stair and not in my room, bonita." maya-maya'y wika ni Michael nang matulungan na niya itong makabalik sa higaan.

Isinandal nito ang likod sa headboard ng kama. Nakasuot na rin ito ng ngayon ng puting t'shirt na labis na ipinagpapasalamat ni Tinker. 

That t'shirt lessen her malice, at least ngayon mababawasan ang pagkakasala ng kanyang mga mata.

Akala niya ay tuluyan na siyang mapapalayas sa mansyon dahil sa nangyari kani-kanina lang. Alam din niyang nasaktan niya ito nang pareho silang natumba. 

And good for her because she was on top of him na labis niyang ipinagpapasalamat. Aba! Baka kapag siya ang nasa ilalim nito ay nagkalasog-lasog pa ang mga buto niya sa katawan sa laki ba naman ng katawan nito?

 That was the great embarrassment that ever happened to her, yet it caused the highest speed of volts in her veins that she have never felt before.

"Dadalhin ko nalang sa baba ang pagkain mo kung ayaw mong kumain dito." pinanatili niyang pormal ang pagsasalita sa kabila ng tensyong kanyang nadarama.

"Did I tell you that I don't want to eat here?"

"You haven't, yet I just want you to be comportable while eating and if you---"

"Shut up! You talk too much and I really hate babbling."

Napaawang ang kanyang bibig na akmang magsasalita pa sana dahil sa tinurang iyon ni Michael.

"You can leave now," malamig nitong utos sa kanya.

"You haven't taken your medicine yet, so I have to stay and make sure na iinumin mo mga iyan."

Matalim siyang binalingan ng sulyap ni Michael pagkatapos ay may pinindot itong parang remote. Batid niya sa mga mata nito ang galit pero anong magagawa niya trabaho niyang siguraduhin ang tuluyan nitong paggaling.

Ilang segundo pa ang nakalipas ng biglang bumukas ang pinto at pumasok mula doon ang dalawang malalaking lalaki. Nagulat pa siya ng lapitan siya ng mga ito.

"Teka anong gagawin n'yo sa akin?" naalarmang tanong na aniya, sinulyapan ang binata na kampateng nakaupo sa kama. 

"Hoy! Michael anong ibig sabihin nito?" naroon ang takot sa kanyang mga mata. 

Anong gagawin sa kanya ng mga damulag na ito? Ipapasalvage ba siya ni Michael? Ipapapatay? Ipapa-rape? Oh no!

Pero sa halip na sagipin siya ng binata ay sininyasan lamang nito ang dalawang tauhan na agad namang nakaunawa. Sa isang iglap ay naramdaman niya ang pagbuhat sa kanya ng isa na tila hindi man lang nabigatan sa kanya. 

Kung sa bagay kuwarentay singko lang naman ang kilo niya kumpara sa laki at tangkad ng mga bakulaw na kamag-anak ni Hawk.

"Ibaba mo nga akong kupal ka!" pinagsusuntok niya ito sa likod pero halatang hindi natitinag ang lalaking buhat-buhat siya. 

"Hoy! Michael ganito mo ba tratuhin ang maganda mong nurse? aniyang nagpatuloy sa pagwawala. "Ibaba mo sabi ako eh!" Kinagat niya ang likod nito pero mukhang hindi ito nasaktan sa halip ay siya ang nakaramdam ng sakit.

"Patahimikin niyo ang babaeng iyan." maawturidad na utos ni Michael sa mga ito na ikinanlaki ng kanyang mga mata.

Anong ibig nitong sabihin? Tama ba ang nasa isip niya? Ipapadipatiya ba siya ni Michael? Dahil ba sa kapangahasan niyang pagpasok sa silid nito? Dahil ba sa pagsagot-sagot niya rito? O sa pagkatumba nila na hindi naman niya sinasadya pero nagustuhan naman niya ng huli?

"No! Ayokong mamatay na virgin...." malakas na hiyaw ng utak niya.

"Put me down!" patuloy niyang hestrikal pinagsasabunot na rin ang buhok ng lalaki na bagamat nasasaktan na ay hindi pa rin siya ibinababa.

"Tumahimik ka kung ayaw mong ihulog kita sa hagdan." banta pa nito sa kanya na lalo niyang ikinatakot.

Nagpapadyak siya at nagsisigaw na nakatawag pansin sa ibang mga kasambahay sa mansyon, pero katulad niya'y wala rin magawa ang mga ito.

Nanlaki ang mga mata ni Juanita nang makita ang dalaga, binalaan na siya nito bago pa man siya pumasok sa silid ng binatang amo pero hindi siya nakinig at nagpapigil.

Si Michael ay napangiti habang nakatingin sa pinto kung saan lumabas ang dalaga at nag kanyang mga tauhan. Kailanman ay hindi niya tinawag ang mga tauhan upang magpalabas ng tao sa silid niya. The fact that he can easily do it by himself, but for the second time around ay tinawag niya ang mga ito para palabasin sa ikalawang pagkakataon ang babae.

And he found himself enjoying his nurse's presence, arguing with her and staring at her face, so damnably pretty makes her felt rejoice inside. And fuck he was so affected sa pagkakadikit ng kanilang mga katawan kanina. 

The moment they both fell into the floor caused a rapid arousal of his masculinity for the second time. He hates her not because he don't want to have a nurse na mag-aalaga sa kanya. 

He hates her not because he don't want to have a nurse na mag-aalaga sa kanya, not because malaki ang hawig nito sa babaeng unang minahal niya, but because hindi niya gusto ang nararamdam niya para dito. 

All he wants to do is to rid of her and never allow her to step in his territory, but fuck because there's a part of him that wants her to stay with him.

Shit! Mabilis na saway niya sa sarili ganon din kabilis ang pagbabago ng ekspresyon ng kanyang mukha. May pinindot uli itong button. Maya-maya pa'y pumasok ang kanyang kalihim.

"Aray! Babaliin mo ba ang buto ko?" Inis na asik ng dalaga sa lalaking pumangko sa kanya pero ibinagsak din sa kama ng huli pagkapasok nila ng kanyang silid.

Hindi siya nito  sinagot bagkus ay tinalikuran siya nito at nagtuloy-tuloy sa pinto. 

"Bastos!" 

Nahawakan niya ang braso, nangalay iyon sa kakasuntok niya sa bakulaw na iyon pero hindi man lang nakaramdan ng sakit. No wonder kung saan nagmana ang mga ito ng ugali.

Sa heartless pero guwapo nilang amo!

Idinaan na lamang niya sa Jacuzzi ang init ng ulo niya pero nag-aalala siya na baka mamaya paglabas niya ay ipatapon na siya nito sa labas ng gate. 

Bigla siyang nakaramdan ng lungkot sa pakaisipin ang bagay na iyon. Kung mapapalayas siya sa mansyon hindi na niya makikita ang guwapong mukhang iyon ni Michael. 

God! Bakit ba siya nagkakaganito sa lalaking ito? Bakit ba siya bigla nalang nate-tensyon kapag nakikita niya ang binata? No! Hindi siya dapat humanga rito. Hindi ang tulad nito ang dream knights niya. 

Nagpakawala siya ng buntong-hininga. Ang totoo ay kinabahan at natakot talaga siya na baka ipapatudas na siya ni Michael kanina. Ngunit ramdam naman niyang hindi naman ito ganun kasama. 

Pasado alas onse na ng umaga nang lumabas siya ng silid. Kung hindi lang nagrereklamo ang mga alaga niya sa sikmura ay hindi siya lalabas. Nag-aalala pa rin siya na baka iyon na ang magiging huling araw niya sa tahanan ng binata. Pero isa lang ang alam niya hindi niya gustong lisanin ang mansyon.

"Nay, Juanita si Sir, Michael po?"

"Pumasok na siya ng opisina,"

"Ho?!" gulat na sambit niya at sino ba naman ang mag-aakalang sa kabila ng hindi magandang kondisyon nito ay nagtratrabaho pa rin ito. "Hindi po ba makakakasama sa kanya ang magtrabaho?"

"Ewan ko ba sa lalaking iyan at pinipilit pa rin magpunta sa opisina gayong hindi pa siya tuluyang magaling. Eh, kahit manatili siya rito sa bahay sa susunod ng limang dekada ay magbubuhay hari pa rin siya sa kayamanan niya, pero alam ko hindi dahil sa pagpapalago ng negosyo at pagpalaki ng pera ang gusto ni senyor, ayaw lang niyang tinatapak-tapakan siya at kinakaawaan ng ibang tao dahil sa nangyari sa kanya." pahayag  ni aling Juanita.

"Dati na po ba siyang ganyan? Ah, eh, ang ibig ko pong sabihin ay iyong pagiging masipag niya sa trabaho?"

"Oo, pero naging malala lang ngayon, lalo siyang humigpit at lalong naging mailap sa ibang tao pero napakabait ni senyor sa kabila ng pagiging mainitin ng ulo niya." patuloy nito.

Nakaramdam ng awa ang dalaga para sa binata lalong umuusbong ang pagkagusto niyang manatili sa tabi nito.

"May girlfriend na ho ba siya?" kagat ang ibabang labing tanong niya. 

Kung bakit iyon ang lumabas bibig niya ay hindi na niya napigil. Pero wish niya na  wala pa itong kasintahan o mas tamang sabihin break na ito sa mga past girlfriends nito.

Tiningnan siya ng makahulogan ng kausap. "Sa tagal ng paninilbihan ko kay senyor ay hindi ko pa nakikitang nagdala siya ng babae rito sa bahay, pero alam kung marami siyang nakarelasyon karamihan din sa mga iyon ay sumugod dito sa mansyon."

"Baka naman po dinadala niya sa ibang bahay at doon kinakasama ang mga girlfriends niya,"

Gusto na niyang sapakin ang sarili. Eh, ano ngayon kung may girlfriend ito o kinakasama? Ano ngayon sa kanya? Ano ba ang pakialam niya sa buhay pag-ibig ni Michael?

"Marahil nag pero hindi na iyon saklaw ng kaalaman ko. Isa pa'y nasa tamang edad naman siya para makapag-asawa." inosenteng sagot nito. 

"Ihahanda ko lang ang pagkain mo, alam ko hindi ka pa kumakain."

"Sige po," nasabi nalang niya.

"Naubos nga pala ni senyor ang dinala mong agahan sa kanya kanina magandang sinyales iyon para sa paggaling niya." 

"Ho?"  hindi makapaniwalang sambit ni Tinker.

"Ngayon lang kasi siya kumain ng ganon at sa loob pa ng silid niya, kapag nag-aagahan siya tinitikman lang niya ang pagkain tapos hindi siya muling kakain. Palagay ko rin ay magkakasundo kayo ni senyor." anito habang ipinaghahanda siya ng pagkain. 

Napangiwi si Tinker sa huling tinuran ni aling Juanita. Kung alam lang nito kung paano siya sigaw-sigawan ng shouter nilang amo, pero napangiti rin ng huli sa kaalamang kinain nito ang dinala niyang agahan.

"Ininom, ho ba niya ang gamot niya?"

"Oo, hija,"

"Hindi po ba niya ako pinapalayas?"

"Hindi pa naman siguro ako ganon ka ulyanin para hindi ko matandaan kung nasabi niya ang bagay na yan."

Muli nakaramdam siya ng relief sa dibdib. Naglaho ang kanyang pangamba. At kung bakit siya nasasabik na makita ang binata ay hindi siya makaapuhap ng tamang kasagutan.

Halos madapa na si Tinker sa pagmamadali nang matanaw niya ang kotse ni Michael papasok sa garahe. Ang totoo ay kaninang umaga pa niya ito inaabangan. Inayos muna niya ang sarili bago lumabas ng entrada ng mansyon. 

Ang balak niya ay salubungin ang binatang pasyente na bagamat nakaupo sa silyang di-gulong ay mababakas pa rin ang kakisigang taglay nito. Kinakabahan siya pero bilang personal nurse nito ay kailangan niyang salubong ang amo. 

At bakit hindi? Ang mga nurses nga sa hospital halos magtatakbo na sa labas kapag may parating na pasyente madala lamang sa emergency room. 

Ano pa kaya kung kasing kisig, guwapo at nakakatulo ng laway na tulad ni Michael ang magiging pasyente mo?

Hayon na naman ang makuriring pagkatao niya kumakaringking na naman. Pinadaanan niya ng magkabilang palad ang kanyang maiksing buhok pagkatapos pinaarko ang pinakamatis na ngiti sa kanyang mga labi. 

Hindi lang niya sigurado kung pati ba iyon ay gawain ng mga nurse o baka naman receptionist. Whatever! Kailangan niyang magibg maganda!

Kailangan niyang gampanan ang trabaho niya. Isa pa'y kailangan niyang pagsabihan ang sumpunging binata.

"Hi." 

Nakapaskil ang matamis na  ngiting bungad niya sa mga bagong dating pero ang mga mata'y nakasentro sa lalaking nakaupo sa wheelchair. Katabi nito si Dagz at nang dalawang lalaking sumira ng araw niya. Ang lima naman ay nasa labas. Dinaig pa nito ang presidente sa dami ng bantay nito ah.

"Hello, Ms. Thalia." magalang na bati sa kanya ni Dagz. 

Nginitian naman siya ng dalawa pa. Pero si Michael ay walang emosyong pinasandahan lang siya ng tingin.

"Ahmm... ako na ang maghahatid sa kanya sa kuwarto niya." aniyang mabilis na umikot upang makapunta sa likod ng binata para siya mismo ang magtulak ng wheelchair nito.

"Ms. Thalia...." awat na pagpigil dito ng mga tauhan ni Michael.

Ngunit itinaas ni Michael ang kabilang kamay. "Let her, Diego." wika ni Michael na ikinagulat ng mga tauhan niya.

Ang mga ngiti sa labi ni Tinker ay lalong lumapad. Mukhang hindi ito inaataki ng sumpong.

"Sige guys, maiwan na namin kayo," kumindat pang aniya na hindi nakaligtas sa paningin ni Mike.

"May gusto ka ba sa isa sa mga tauhan ko?"

"Huh? Ano kamo?"

"Do I have to repeat every single word that I spat?"

Sa halip na sagutin muli ang lalaki at tinawanan lamang ito ni Thalia.

Siya magkakagusto sa mga tauhan nito? Sa isang pandak at dalawang bakulaw? Is he kidding her?

"What's funny?" he frowned.

"Ikaw!" tumawa siyang muli na lalong ikinakunot ng noo ng binata.

"You supposed to be in the mental hospital." He said with poker face.

Lalong natawa si Thalia sa tinuran ni Michael. Ang cute pala nito kapag naka poker face?

Kung may room man dapat magpalagay sa mental institution iyon ay ang lalaki paiba-iba ang takbo ng utak.

"Idiot!"

"Eh, ikaw kasi sa dinami-rami ba naman ng puwede mong itanong iyon pa, my goodness, iitakin ako ng lolo ko pagnagkataon." aniyang natatawa pa rin.

"Stop laughing," saway rito ni Mike. Nakita niyang sumeryoso ang mukha nito.

Mabilis namang tumahimik ang dalaga nagsign zipped pa ito ng bibig.

"Ininom mo ba ang gamot mo kaninang umaga at tanghali? Bago ka matulog kailangan mong uminom uli, ha?" Basag niya sa katahimikan nang makapasok na sila sa kuwarto ng binata. 

Umakto siya na hindi niya alam na ininom nga nito ang gamot  kaninang umaga. Nabanggit din sa kanya ni Aling Juanita na si Dagz ang nagdadala ng gamot ni Michael kapag nasa opisina ang lalaki.

Three times a day ang pag-inom nito ng gamot pero sa loob lamang ng dalawang linggo. And after that ay once a day na lang. Iyon ang sabi sa kanya ni Vhans. Aba malay ba niya sa mga Rx at medication na yan. 

Hindi siya sinagot ng binata bagkus ay niluwagan nito ang necktie. 

Ang guwapo! Hiyaw ng utak niya. 

"Tulungan na kita." mabilis siyang lumapit dito pero tinapik lamang ni Michael ang kamay niya.

"I can do it by my self. Get out!"

"Pero..."

"Just get out!" sigaw nito na ikinagulat ng dalaga. 

"S-sige... babalik nalang ako mamaya para sa gamot mo." pakiramdam niya'y biglang siyang nangatal. Akala niya ay okay na siyang dalawa.

Bakit ba ang bilis uminit ng ulo ng lalaking iyon? Baliw talaga! As in baliw! Guwapong baliw! Wala sa loob na wika niya nang makapasok siya ng sariling silid.