FAZER LOGIN
Abbygail's P.O.V."Enjoy your meal," nakangiting aniya ng waiter nang matapos ihain ang mga inorder na pagkain ni Bryce."Let's eat." Tinanguan ko siya at saka nagsimulang kumain."Bakit ka nga pala kasama sa meeting ng mga teachers kanina?" Maya-maya'y aniya."Sinabi ko sa'yo, it is for you to find out," sagot ko."Come on, babe. This is a getting to know each other gathering. Bakit hindi mo pa sabihin?""Ayoko lang. Ibang question nalang ang itanong mo."Bumuntong-hininga ito saka muling nag-salita. "What is your favorite color?""None.""Your favorite food?""None.""What about your favorite song?""None.""Ikaw na nga lang ang mag-tanong sa'kin," naiiritang sabi niya.Wala
Abbygail's P.O.V."Oh, Manang. Bakit ho ganiyan kayo kung maka ngiti?""Ngayon lang kase kita nakitang ngumiti ng gano'n," sagot nito.Natigilan ako. "Ano hong ibig-sabihin niyo?" Takang tanong ko."Wala naman, ija. Nasanay lang siguro akong palaging nakalukot 'yang noo mo o 'di kaya'y walang ekspresyon. Kaya siguro parang may iba sa mga ngiti mo," paliwanag pa nito.Tama siya. Magmula no'ng umalis si Mom at namatay si Dad ay minsan na lang ako ngumiti. Kadalasan ay peke pa. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ko nginitian si Bryce kanina. Pero alangan namang sumimangot ako? Ang sagwa naman no'n 'di ba?"Siya nga pala Manang, hindi po ako magdi dinner dito," pag-iiba ko ng usapan.Taka itong tumingin sa'kin. "At saan ka naman kakain kung gano'n?""Diyan lang ho sa tabi.""Sinong kasam
Abbygail's P.O.V."Kwentuhan mo naman ako Abby," nakangising sabi ni Manang."Ano naman hong ikukwento ko?" Tanong ko.Naupo siya sa tabi ko. "Do'n sa nangyari sa party ni Brianna," nakangiting sagot nito."Wala naman hong nangyari. Nag swimming at kumain lang ako, 'yon lang!""Eh sino 'yong Bryce?""Wala lang ho 'yon Manang.""Siguro ay nobyo mo 'yon!"Nobyo my ass! Kung pwede ko nga lang sabihin kay Manang ang tungkol sa pustahan ginawa ko na. Kaso alam kong pagagalitan na naman niya ako. Sa totoo lang, pwede ko naman siyang hindi sundin dahil hindi ko naman siya kaano-ano. Pero napamahal na siya sa'kin sa ilang taon niyang pamamalagi dito. Para ko na rin siyang ina."Hindi ko nga ho siya nobyo.""Eh kung ganoon, ano?"Bumuntong-hininga ako.
Abbygail's P.O.V."I don't understand. Where's your mother?""She left us when I was ten years old," sagot ko sa kanya."Alam mo ba kung nasaan na ang Mom mo?""Hindi. At wala akong balak na alamin.""Paano ka?" I looked at him. Parang naaawa ito sa akin at hindi ko iyon gusto. I don't want them to pity me."Anong paano ako? Nakaya ko nga ng ilang taong wala siya. Ngayon pa kaya?"Tumango-tango siya."Sabagay," sambit pa nito."At saka hindi ko naman kailangan ng magulang. Lalong lalo na ng ina. Kaya ko ang sarili ko. I'm better off alone.""What if bumalik siya? Anong gagawin mo?""I don't know. Please lang, 'wag na natin siyang pag-usapan."Bigla ay nawala ako sa mood. Napansin niya ata na wala na ako sa mood kaya nag-kwento
Abbygail's P.O.V."GAIL! I'm glad you came!" Lumapit ako sa kanya upang makipag-beso.I really hate the way they call me. Yes my name is Abbygail but I really hate it when they call me Gail. Basta ayoko lang secret kung bakit!"Pwede ba naman akong mawala sa espesyal na araw na ito?" I smiled."Of course not! Hindi makukumpleto ang araw na ito kung wala ka." Muntik na akong mapa-irap sa sinabi niya.Alam ko namang pinaplastik niya lang ako. Pero okay lang, pinaplastik ko lang din naman siya, e. I know that she and her friends are already killing me with their negative thoughts. But guess what? I don't care!"Awwww. You're so sweet talaga. By the way, happy birthday!""Thank you so much Gail."This time hindi ko na napigilan ang sarili ko. "It's Abby." Nakita ko pa ang bahagyang pag-
Kaba, ito ang kasalukuyan kong nararamdaman habang papasok ng resto. Mayroong parte sa akin na nagsasabing huwag ko nang ituloy, ngunit mayroon ding parte na nagsasabing ituloy ko. Ano ba talaga? Pero nandito na ako, alangan namang umatras pa ako? Bahala na. Itutuloy ko nalang. Nandito na naman ako.Huminga ako nang malalim saka nag-patuloy sa pag-lakad. Kaagad akong lumapit nang matanaw ko siya."Ano bang sasabihin mo?" Kaagad na tanong niya nang makalapit ako. Kinuha ko ang libo-libong pera sa loob ng aking bag at ibinigay iyon sa kanya."Para saan 'to?" Bumuntong-hininga ako saka nag-salita. "You won." Nagulat siya."Tama ba ang narinig ko?" Hindi makapaniwalang tanong niya."You won," paguuulit ko.Ito ang unang beses na ginawa ko ito. Ganito pala talaga kapag nagmamahal. Lahat handa mong gawin para sa minamahal mo."The b