All Chapters of Outvying Mayhem (Filipino): Chapter 11 - Chapter 20

A loud boom suddenly be heard. Hindi pa namin napapasok ang sentro ng syudad subalit ito ang bumungad sa amin. Gaya ng sa ibang tanawin, nakakasulasok ang hangin, nakakasira sa paningin ang paligid, ang matamlay na kulay ng mundo at ang pighating makikita rito. Ibang-iba sa kinalakihan kong lugar. I-ilang matatayog na mga gusali lamang ang nakikita sa tuktok ng mataas na harang nila na gawa sa konkreto. Ang tarangkahan na ubod ng laki. "We're not informed na ganito pala dito, parang sa fortress lang, pero mas organisado ang fortress kaysa rito." panimula ni Cassy na bumasag sa katahimikan naming lahat. Dala ang pawis at pangamba kasabay pa nito ang panghihinayang na maaaring wala kaming mahanap at hindi makapasok sa loob ng syudad. "So, how can we get

When the world could only speak and cry to its deepest affliction, siguro magigimbal ang lahat sa delubyong dulot nito.Even the advancement of technology couldn't mend the destruction of the world. Couldn't make a perfect world and couldn't stop violence.'Yon 'yong pagkakamali ng mga syentista, gumawa sila ng mga bagay na hindi naman makakatulong sa tao at the end of the day kagaya ngayon. Technologies couldn't change the world's future by just peeking on it. By just testing on it, by making hypothesis and so all.Ang pamumuhay ng tao ay nakabase sa pinaniniwalaan nila at sa tulong ng kapaligiran.Gaya ngayon, the tracker didn't notice a single beat of the allies appearances here. In other words, walang saysay 'yong pakikipaglaban namin dahil wala man lang kaming nakuha kahit isa."Don't blame yourselves..." ani grandmaster Yushi."Magpahinga na kayo..." wika naman ni Ma

Masyado akong nahuhumaling sa pagtuklas ng mga bagay na noo'y hindi ko naman ginagawa. Nasasanay na akong maging ganito, paunti-unti man ay natututunan ko ng mahalin ang bagong ako. Actually, mahal ko rin ang dating ako and I will never change myself upang apresyahin ng iba. Upang pahalagahan ng iba. Mananatili akong simple. Matapos matuklasan ang kakayahang nananalaytay sa aking mga ugat, ginawa naming sikreto ang lahat sa iba. Kinuntsaba ko si Mara upang gawing lihim ito. Upang ikubli sa lahat ang kakayahan ko. But there's something in my head na kinukulit ako hanggang ngayon. I know that someone was there, na may nanunood sa amin ni Mara during thr training. I felt something odd, ramdam ko iyong paghagod ng enerhiya sa katawan ko, it was familiar, maaaring si Void at maaari ring hindi kasi, it wasn't clear

Naninibago ako sa kalagayan ko, sanay naman ako noong ganito, mag-isa, mag-isang lumalaban sa agos ng buhay.Niyakap ng aking mga kamay ang braso upang ibsan ang lamig na nararamdaman. Mag-isang naglalakad sa hamog at sa loob ng mapanganib na gubat. Dala ang nag-iisang sandatang handang lumupig ng sinumang hahadlang sa aking daraanan.Namutawi ang gutom sa aking sikmura't lalamunan ngunit pinilit kong ikubli ito dahil may kaunti pa naman akong kalakasan.Nahinto ang aking walang humpay na mga paghakbang, isang mabangis na hayop ang namataan sa aking harapan, hindi ito kalayuan sa aking kinatatayuan, tumugtog ang kaba sa aking dibdib tila ritmong tuloy-tuloy ang himig.Subalit lumapit ang hayop na animo'y isa akong pagkain sa parang. Naglalaway at nagngangalit ang mga kalmot sa kamay. Kung bakit ba nagpapariwa ang haring leon dito sa gubat?He growled at inilabas ang kanyang pangil na sobra

Hindi mapakali ang aking damdamin noong mga sumunod na araw. May nais gawin ang aking damdamin. May nais punan napatlang sa aking kalooban subalit ginagawa ko ang lahat upang panindigan ang aking mga binitawang mga salita sa kanya.Naglakbay ako sa gubat sakay ng isang kabayo upang ipastol sa malagong parang. Pero bago marating ang pastulan ay may mga inilagay akong training traps sa daraanan-this only required for me.Mga dart board at kung anu-ano pang mga dummies na nilagay ko sa daraanan ko upang mas pahusayin pa ang aking kakayahan. I wanted ever since na matuto sa larangan ng archery. At iyon nga ang ginagawa ko sa sarili ko without the prior consent of Dylan.Nahihirapan man akong puntiryahin ang mga target, hindi kailanman ako nawalan ng pag-asa. Hindi ko kailanman papatayin ang aking ningas ng pag-asa. Ika nga nila, 'mayroong silid ng pagbabago'.There's a room for improvement.