All Chapters of Doctor Alucard Treasure [Tagalog]: Chapter 221 - Chapter 230

( Monina's POV )Gagawa lang naman ako ng mini scrap book kung sino nga ba si Cedrick.May nakuha na akong ilang personality niya. Saka yun lang ang mapagkakabalahan ko, habang nakakulong nga sa pamamahay na ito.Atleast nag-iisip ng mapagkikitaan.Dalawang oras ko nagawa ang scrap book. Wala pang laman, dahil kailangan ko idevelop ang mga larawan na nakuha ko.Teka lang diba lumalabag ka na nito sa batas Monina?Hehehe. bakit ngayon ko lang yan naisip. Eh matagal ng sideline ko ang ganto.Saka limpak ang makukuha kong salapi dahil maraming curious kay Dr. Alucard kung sino nga ba siya.Magtatayo ako nito ng sariling Magazine Company! Yeah! Ang mga taong may buhay shobiz at biniyayaan ng magandang pangangatawan at mukha kaya habulin ng mga fans.Soon. Magiging CEO ako ng isang Magazine Company. Haist… Ilang taon ka na nga Monina?Ano ba! Wala naman sae dad ang mga pangarap na yan. Maabot ko yan! Habang may

( Secretary Lee POV's ) Ito ang ayoko. Si Master Cedrick mismo ang mag-isip kung ano nga ba anga nangyayari sa paligid. Ang ginagawa ngayon ni Master Cedrick ay may patutunguhan.Well, di lang maayos ang pag-iisip ko ngayon, dahil nga wala akong pahinga nitong mga nakaraang araw.Inabot ko na din sa kanya ang medical gloves. Saka nga nito isinuot na nakatitig parin ang mga mata sa director at grupo ng releasing department.Itinunaw sa kunting tubig ang gamot na galing sa labas. At ang gamot na galing sa laboratory ng gamot.Saka inabot ko ang medical syringe.Ipinakita niya kung paano hinigop nito ang gamot. Una yung gamot na galing sa labas. Itinurok niya ito sa daga, at wala ngang Segundo… lumbas sa mata, ilong at bibig nito ang dugo, matapos magpa-ikot-ikot sa loob. Nawalan na ito ng malay.Ang putting daga, naliligo sa sarili nitong dugo.Napapikit si Master Cedrick…Hindi kaya&h

((( Cedrick POV's )))Dahil nga sa ginawa kong experiment. Naalala ko na anamn si Vanessa sa dagang, naliligo sa sarili nitong dugo.Sumakit ang ulo ko, ngunit yung problema ngayon ang kailangan harapin.nagpahinga ako sa loob ng aking opisina. Sinadya kong walang ilaw. Isinandal ang sarili sa upuan, saka napahilot ng sintido.Mike was doing her job to florish everything na di nga maging malala ang problemang ito.Nang maramdaman kong may humihilot ng likuran ko. Naalala ko si Vanessa.She used to surprise me ng masahe sa batok.Kaya napamulat ako.Walang tao.Lumilipad na naman ang isipan ko kay Vanessa. Kumakabog ang puso ko. Di maganda. nasasaktan ako.Hangang sa ipinikit ko ulit ang aking mga mata.Ang panunuya naman ni Monina ang naalala ko.Napangisi na lamang ako.Akala mo ba sa akin Monina, may bagay na magpapatinag sa akin? Kahit ganitong problema, di ko matatangap bilang challen

((( Monina POV's )))"Good Morning Rhoa!" bati ko sa kanya. Na parang ako tuloy yung nanunuya sa kanya, dahil nakasimangot ito. Nagtatanong kung ano ba ang maganda sa umaga.Hahaha. Nakakuha lang naman ako ng personal signature ni Cedrick."Wala ka bang tulog Rhoa? At para saan yang madamig galoon ng alcohol?""Pang sanitizer lang naman po ng silid mo! Sa sahig pa kasi natulog. Tsk!""Eh?""Ewan ko sayo Monina. Nakahanda na almusal mo sa mesa.""Wag ka mag-alala Rhoa, pahinga ka mamaya. Matulog ka at ako ang bahala sa boung bahay. Ako magluluto.""Hoy! Tigil-tigilan mo yan. Baka daragdagan mo lang ang tranaho ko!""Seryoso. Di naman ako laking donya. Alam ko ang gawain Rhoa. Kaya no need to worry. Talagang makakapahinga ka."Inirapan ako saka nga dinaanan na lang ako.Pagpasok ko, nakahanda na ang almusal. ulit… mag-isa akong kakain.Gisingin ko kaya si Cedrick.Hindi eh. Mas gugus

( Monina POV's ) "Alam mo. Noong lumaki ako Cedrick, nang mangyari kay papa na nabulag ito. Nahirapan ako ng husto. Di ko alam kung kanino i-aasa ang lahat ng responsibilidad na parang matatalikuran niya dahil sa nangyari. Natatakot ako noon. Sa wala akong choice kailangan ko tumayo. Nahirapan ako. Tipong seventeen ako tapos, kailangan ko nang kumayod. Edad, kasarian at kahihiyan. Itinakwil ko yun. Kaliwa kanan ang mga sinusunod kong utos noon. Minsan nabubully pa ako ng ilang kalakihan. Nakakramdam ng kahihiyan sa tuwing mapapadaan ako sa mapaplad na mga dalagita at binata. Haha. Yung tipong napadaan ka sa isang gwapong lalaki. Tapos hitsura mo… haist. Kakainis. Tapos makikita mo na malilinis ang kamay ng ilang dalagita at may pa-manicure pa? Sus. Nakakainis. Gusto ko din, kaya lang labandera ako sa amin. Naglalambandera din ako sa kapitbahay. naghuhugas ng plato. Kaya… wala dapat nap ag-iinarte ang dumikit sa akin. Tignan mo ang kamay mo oh. Mas