All Chapters of Sirviente de sangre: Playful destiny: Chapter 1 - Chapter 10

. mil ochocientos noventa .. Era Española .Ang hirap pala gawin ang mga bagay na labag sa iyong kalooban. Para kang nakakulong at hindi malaman kung kailan makakalaya. Gusto mong takasan nalang ang responsibilidad mo pero hindi mo magawa, dahil kinakailangan. Maraming umaasa sayo at maraming nag-aantay sayo.

Hindi ko maiwasang mapahawak sa leeg ko pagkatapos ng aming leksyon sa musika. Hindi ako mapakali. Wala ito sa inaasahan ko ngayong araw. Kinuha ko ang aking salamin sa akong lagayan at tinitigan ang leeg ko na may pulang marka. Hindi ko matanggal kahit anong gawin ko. Pero himalang hindi na ako nilapitan ng mga kababaihang nababaliw na sa bampirang iyon. Ibinalik ko na ang aking salamin at agad na lumabas na ng silid. Maglalakad pa ako papuntang dormitoryo. Kailangan ko ng magpahinga."Magandang gabi saiyo binibini" napahinto ako sa paglalakad at napatingin sa nagsalita, tumango lang ako at lumakad ng mabilis pero napansin ko ang pagsunod

Pagkagising ko ay nandito na ulit ako sa malaki at maluwag na silid na ito. Sobrang sakit ng katawan ko, napaawang ang labi ko dahil wala na akong mga sugat sa katawan. Totoo din ba ang mga sabi nila na may mga kakayahan silang magpagaling?. Dahan dahan akong bumangon, napaharap ako sa malaking salamin. Bestida pa din ang suot ko pero ibang kulay, napatingin ako sa leeg ko, nandito pa sin ang marka na binigay niya. Huminga ako ng malalim at sinubukang buksan ang pinto.Himalang nabuksan ko ito agad, dahan dahan akong lumakad, napakalu

Hinatid ako ng kalesa nila sa tapat ng aming Unibersidad. Hindi siya nakasama dahil may pagpupulong silang magaganap ngayong araw, habang naglalakad sa pasilyo ay napatingin ako sa kwadernong hawak ko. Ilang, araw na din ang lumipas simula nong ako'y naging sirviente. Ngayon ba kami magkikita?"Magaling ang nagawa mo." napahinto ako sa paglalakad at dahan dahang napalingon sa likuran ko. Agad akong napalibot ng tingin dahil baka may makakita sa amin.

Ilang araw na ulit ang nakakalipas pero bawat paggising ko ay palagi akong nakahawak sa aking labi. Nakabukas na ang bintana sa malaking silid na ito. Saan kaya siya natulog ngayon?. Naramdaman ko naman ang pag init ng aking magkabilang pisngi nong naalala ko ang gabing iyon."Pasensya na po kayo Señorito...sa aming maihahandog na silid...sigurado kaming walang wala ito sa inyong mga silid sa palacio." sabi nong matanda at katabi niya yung babae kanina. Ako naman ay nakatulala lang, iniisip ang pagsagot ko sa kanyang halik kanina. Bakit ko hinayaan iyon? parang hindi ako isang dalaga! Hindi pa ako nahahalikan ng kahit sino...ang unang halik ko ay sa isang bampira?!