PROLOGUE

"H-how...h-how come..."

Hindi niya makapaniwalang sabi.

Pailing-iling pa ito habang ang kaniyang katawan ay bumabagsak na paibaba.

Napaupo siya sa sahig habang hindi pa rin maproseso sa kaniyang isipan ang mga nangyayari.

Hindi siya makapaniwala.

Kailan pa ito?

Bakit wala man lamang siyang napapansin dito?

Naging bulag-bulagan ba siya sa mga nangyayari?

Siya ba ang may kamalian?

"Hindi, h-hindi...n-nagbibiro ka lang. Please tell me...don't lie. Oh God!"

"Hindi ako nagjojoke lamang dito. I'm sorry, Zailo." may bahid nang lungkot sa mukha ng dalaga.

Hindi niya gusto ang nakikita. Kung pwede lamang ba na ibalik ang dati, sana nagawa pa niyang mapalitan iyon.

Kaso nandito na, nangyari na at ang kaniya lamang dapat gawin ay ipaintindi rito ang kahalagahan ng buhay.

"B-bakit...bakit ngayon mo lang sinabi?" Napayuko siya sa tanong nito.

Hindi niya alam kung ano ba ang sasabihin.

Kitang-kita niya kung paano bumagsak ang mga luhang matagal na niyang hindi nakikita sa binata.

Nasasaktan siya,

Ngunit mas nasasaktan ito sa nalaman nito mula sa kaniya.

"I'm sorry...pero iyon na ang nakatakd—"

"BULLSHIT THAT DESTINY! BAKIT GANITO NA LANG ANG MGA NANGYAYARI? BAKIT BINUHAY PA AKO PARA MASAKTAN LANG HUH? PUSA NIYA!"

Hindi niya naituloy ang kaniyang sasabihin nang sumabat na ito. Pansin niya kung paano nito sabunutan ang sarili dahil sa matinding sakit na nararamdaman.

Gusto niya mang lumapit, ngunit ang kaniyang mga paa naman ay nakapako lamang sa kaniyang kinatatayuan.

Ang pinipilit niyang emosyon na ayaw niyang kumawala, ngayon ay masaganang nagsisiralandasan na sa kaniyang mgammga 

Nalulungkot siya sa mga nangyayari at maging sa buhay na maaaring kahaharapin ng binata.

"Zai—"

"KUNG BABALIK KA RIN PARA SAKTAN AKO, SANA HINDI KA NA LANG DUMATING. SANA HINDI KA NA LANG BUMALIK! NAIINIS AKO 'E! NAIINIS AKO JARAH! PUSANG INA NAMAN IYAN 'E."

Galit na galit nitong sigaw mula sa kaniyang pagkakaupo. Pinagsusuntok niya pa ang lupa at hindi man lamang iniisip kung ano ang makukuha niya.

"Zailo 'yung k-kamay...'yung kamay mo dumudugo." Nag-aalala niyang saad at saka nilapitan ito.

Umupo siya sa tabi nito upang magkapantayan lamang silang dalawa at saka hinawakan ang kaliwang kamay nito na dumudugo na dahil sa lakas nitong manuntok sa lupa.

"Don't touch me!" Sabay tabig nito nang kamay na nakahawak dito. Napaatras naman siya dahil sa malakas na gawa nito.

Napaupo lalo siya sa sahig dahil sa matinding nakuha niya.

Naluluha na rin siya sa sakit. Napatama ang kanyang kamay sa nakausling bato na matalas.

"Zai...lo." Mahinang bulong niya sa pangalan nito.

"K-kahit anong gawin ko...k-kahit anong pilit kong layuan ka at gawin din ang ginawa mo. Hindi ko magawa...mahal na mahal kita Jarah. Mahal kita."

Bakas sa mukha nito ang pangungulila, at pag-aasam na muli'y maging sila.

Kung kaya't napayuko na lamang siya, hinahayaan ang kaniyang mga mata na patuloy na maglandas ang luha.

Napapailing na lamang siya sa kaniyang sarili.  Alam niya na hindi na ito mangyayari.

She already know that her destiny's stop.

"JARAH!"

"Marami man ang humadlang. Maraming pagsubok man ang dumaan. Asahan mo na ako ay mananatili lang. Let's Create Our Own Happy Ending, even destiny is lying."