Back to Manila

Depths: 18

The day where Nanang has to be buried came. Ang sakit, ang sabi nila habang tumatagal mawawala din ang sakit pero bakit habang tumatagal mas lalong sumasakit?

Mabuti na lang ay kasama ‘ko sina Jane, kung hindi baka hindi ‘ko kayanin harapin ang araw na ito.

Putting polo shirt ang gustong ipasuot sa lahat ng inampon ni Nanang Swela ni Kuya Joel. Si Kuya Joel ang pinakaunang inampon sa amin.

Galing pa siyang ibang bansa at maski s’ya ay nagulat sa nangyari. Para bang lahat kami ay magkakamukha ng naging pag-uwi, lahat kami’y humahagulgol ng makitang nasa kabaong ang tinuring naming pamilya.

“Ayos ka lang ba, Stella?” tanong sa akin ni Jane habang nasa simbahan, ngayon ay minimisahan ang labi ni Nanang. Mamaya pagsinabi na ng pari na kailangang basbasan ang kabaong n’ya tatayo na kami para sa pagbasbas.

“Ayos lang ako” I said while trying to regain myself.

Ayo slang ako pero ang sakit pa din, si Kuya Joel ay ngayong nagsasalita sa mga karanasan n’ya noong nasa puder pa s’ya ni Nanang.

We were all just crying, para bang pinagsakluban kami ng langit at lupa.

Jane comforted me while I just can’t help myself but cry.

The ceremony wasn’t that long, as we got up and held the holy water we were all just crying and just like that Nanang will now be in her final destination.

“Be strong” Kyle told me which I only nodded.

Naglalakad kami ngayon patungo sa libingan habang ang mgga matanda naming nakilibing na hindi kayang maglakad ay nasa sasakyan.

Everything happened to fast as if a wind blew by us, I don’t know if it was really just a wind or sadyang hindi lang maproseso ng isip ‘ko ang nangyayari.

Now Nanang’s puntod is being cemented, Kuya Joel can’t help himself but burst out in tears, like us.

Walang isa sa amin ang nagawang makasama si Nanang bago pa s’ya mawalan ng hininga, paano pa kaya si Kuya Joel na nasa ibang bansa at muntikang hindi makaabot ng libing dahil sa layo?

”Saan mo balak ngayon, Istel?” Kuya Joel asked me that now we’re in Nanang’s house.

Nagpatawag ng meeting ang mga naunang ampunin para daw mapag-usapan kung ano ang gagawin sa bahay at ari-ariang iniwan na ni Nanang.

“Sa Manila na ako, Kuya Joel” I said trying keep myself listening from everywords they’re saying.

Lahat naman ay hindi gustong angkinin ang bahay, ang iba kase ay may pamilya na at may naipundar na habang ang iba katulad ‘ko ay hindi makakauwi ditoo dahil sa trabaho sa malayong lugar.

“Then, hahayaan na lang natin ang bahay? Dito na lang tayo magbabagong taon at pasko o kaya kung may gustong magbakasyon dito ay puwedeng manatili muna dito?” sabi ni Kuya Joel na sinang-ayunan naman ng lahat.

Wala din sigurong may gusto sa bahay dahil ipinangako naming bibili kami ng para sa amin at tutulungan naming si Nanang, pero bago pa ako makatulong sa kanya ay nawala na s’ya.

Tulad nga ng napag-usapan, dito ang magiging bakasyunan naming at dito din dapat kami magbabagong taon at paskong lahat.

We shared our numbers with everyone and gave Kuya Joel our addresses, magpapagawa daw kase s’ya ng kopya ng susi para sa amin para sa tuwing gusto naming umuwi dito ay hindi na kami mahihirapan pa.

“Kailan mo gustong lumuwas, Stella?” tanong sa akin ni Jane habang nagliligpit ng kanyang damit, hindi na din kami puwedeng magtagal pa dahil sa mga trabaho namin.

Alam ‘ko naman ang ibig sabihin ni Jane dahil baka pag nagtagal pa kami dito ay pare-parehas na kaming mawalan ng trabaho.

“Puwede bang mamaya?” I asked her and smiled.

But that smile was just a small smile.

“We can, kayang-kaya ni Kyle at Jimuel ‘yan!” she said with a jokingly tone.

I can do this, I’m going to be strong.

“Let’s go, Stella!” Jane called me from the outside, aalis na kami para lumuwas papuntang Manila.

Mukhang maiiwan pa ang ilan dito, I’m just giving the house a few last glance before heading back to Manila and save up money.

I could feel the memories rushing back to me, the memories with Nanang, the memories with Alen and Alma here. I could feel it all rushed back to me but there were no more tears flowing.

“Mga ate at kuya, mauuna na ako” I bid my goodbye to them and they just told us to be careful on our way back.

Before I knew it, we’re now back in Cubao. We talked on our way back that we should find a new house but magkakasama na daw kaming apat doon at hati-hati kami ng renta.

Jane was the one who thought of that idea, sumang-ayon naman ang dalawa so I can’t say no dahil malalapit na din kaming parang magkakapatid.

“Talaga bang lilipat na kayo?” Tita said, I know medyo malungkot s’ya sa naging desisyon naming pero wala naman s’yang magagawa dahil desidido na kaming lahat iwanan ang masasamang alaala.

We’re about to restart again.

“Pasensya na po” I said and hugged her. Our things are already packed, nakahanap na din si Jimuel ng bahay na marerentaan naming malapit sa mga napili naming pagtrabahuhan.

“Ayo slang naiintindihan ‘ko, sana maging maayos ka doon. ‘Wag mo ‘kong kakalimutang bisitahin ah?” she said while holding my shoulders.

“Opo” I smiled at her but a tear slid off of her eye.

“Pasensya ka na, pero dumaan dito ang kapatid ‘ko. Humihingin sila ng tawad para sa ginawa ni Alen sayo” what she said made me tear up.

“Opo napatawad ‘ko na po s’ya” I said which made us two cry.

“Mag-iingat ka” Tita said as I was getting on the car.

“Kayo din po” I wasn’t able to answer because of the tears so Jane took the audacity to answer tita.

“Papasok ka na ba?” tanong sa akin ni Jane habang tinitingnan n’ya ang suot ‘ko.

Tanging pagtango lang ang naging sagot ‘ko. Napagdesiyunan ‘ko kaseng ipagpatuloy ang trabaho sa kumpanya ni Keil.

And now I’m facing the entrance of my game changer, Jane bid her goodbye to me dahil mauuna na sila sa bahay para mag-ayos. I just told her na uuwi din ako ng maaga para tulungan sila, then after that they took off.

I sighed and readied myself, once I enter I should be ready to continue my life.

I should continue even if I’m still trying to overcome the depths that I’ve fallen to.