Special Chapter

Ang bilis ng panahon, well it took me moments to decide kung kukunin ‘ko ba ang opportunity na ito but look where I am now.

Huling exam na lang ang kukunin ‘ko para makapag-graduation, my dream is just right in front of me now.

Well, I love my job. I like that my coworkers were nice to me, my boss is nice to me, I love how stressful my job is pero ang pangarap ‘ko talagang piniling habulin noon ay ang pagdodoktor.

I had so much memories to hold with them but later on I need to say goodbye. It was a great experience to be a CPA.

I just need to passed this exam at puwede na akong mag-licensure just a few more steps, I don’t want to aim for honors or Latin honors.

Good thing na sa pagitan ng mga review ‘ko may pahinga ako para makasama sa isang araw si Alen, things became great between us.

Maybe ito na iyong sinasabi ng ibang kung para sa’yo dadating ‘yan, siguro planado talagang magkalayo kami para matuto.

Things had been great between us and people around us, Jane and Kyle never had a comeback but they had a closure, Keil who is my boss is about to be married next month while Jimuel is nowhere to be found.

Pero sabi naman ng baklang ‘yon pupunta s’ya kasama si Jane sa graduation ‘ko, kung makakagraduate daw ako.

I chuckled thinking how things are going, how close we’ve become pero nananatiling misteryoso pa din sa amin si Jimuel.

Nandito lang ako sa isang malapit na Starbucks, chilling and trying to unwind while waiting for Alen, malapit na ang graduation exam naming kaya iniiwasan ‘ko ang kape.

I sighed, ilang minute na akong nag-iintay dito pero wala pa din si Alen. Maybe traffic? I don’t know.

Dahil hindi ‘ko na s’ya kaya pang-intayin, inilabas ‘ko ang isa sa mga reviewer ‘ko at nagbasa. This is like my holy bible, I cling to this notebook because my soon to be career depends on this.

I don’t want coffee but I need more caffeine to keep my brain going, hindi ‘ko na nakayang inumin pa ang Peack Green Tea Lemonade ‘ko. I ordered Matcha Green Tea Latte.

Matcha has a stronger caffeine in it but coffee’s much stronger, so let’s say in between ang matcha. I think.

Habang iniinay matapos ang inumin ‘ko, naupo lang ako sa pwestong napili ‘ko at nagbasa. Ganoon din ang ginawa ‘ko nang matawag ang pangalan ‘ko para kunin ang inumin.

Nagawa ‘ko na ang lahat, namemorize ‘ko na ang mga terms at definitions, ang mga gamot, ang mga type ng tools maski ang dapat ‘di kabisaduhin nakabisado ‘ko.

Lahat na ata ng puwedeng gawin dito nagawa ‘ko na, wala pa ding Alen. I’m kinda worried now. It was almost 3 PM when I receive a text.

Si Alen ang nagtext, it says that he’s being held by the police.

Ilang minute akong nakatingin sa screen, maybe a prank? Ano namang krimen ang gagawin n’ya para mahuli ngayon? It’s almost my graduation!

I just need to see him, mabilis ‘kong kinuha ang mga gamit at ipinasok ito sa bag. Ginawa ‘ko ang lahat ng magagawa ‘ko sa mabilis na paraan para mapuntahan ang sinasabi n’yang lokasyon.

Nagsisimula pa lang kami ulit, maayos na ang lahat sa amin. I think hindi ‘ko kakayanin pang mag-intay ng ilang taon. Habang tumatakbo papunta sa istasyon.

Pinagtitinginan na ako ng mga tao, sino ba naman kaseng tatakbuhin ang daan papunta sa istasyon ng pulisya mula sa mall? Note that she’s crying, she is me.

“Oh God, Alen I swear kung prank ‘to hindi na tayo hahantong sa kasal” I mumbled through my breath.

I think may takot na ata ako sa mga pulis or maybe I’m just afraid to see someone I’m close and love being taken away.

Nang makarating ako sa istasyon dinig ‘ko na agad ang kaguluhan sa loob, para bang may sinusuntok sila at nagsisigawan. Mas lalo akong kinain ng takot.

Sinubukan ‘kong pumasok pero ang nakakapagtaka nakasarado ang pinto at nakalock pa. Tumigil naman ang sigaw at gulo sa loob ng kumatok ako.

Hindi ako agad pinagbuksan, nakarinig pa ako ng ilang kaluskos sa loob. Patuloy ‘kong kinatok ang pintuan nang bigla na lang nagbukas ‘to.

Dahil doon muntik na akong masubsob sa sahig, bigla din namang sumarado ang pintuan na para bang nasa loob ako ng isang haunted house.

Sa totoo lang nakakaramdam na akong pinagtitripan lang ako nina Alen.

“Alen, sinasabi ‘ko sayo! Hindi na tayo aabot sa kasal kung prank lang ‘to!” sigaw ‘ko sa buong istasyon pero nag-echo lang pabalik sa akin ang sinabi ‘ko.

Para bang nawala ang mga taong nagkakagulo dito, pero natigilan ako ng may maalala akong isang bagay.

Sa mga nagkakagulo at nagsisigawan kanina hindi ‘ko naman narinig ang boses ni Alen sa kanila.

“I swear-“ hindi ‘ko na natapos ang sasabihin ‘ko dahil biglang bumukas ang ilaw.

Kung kanina ay wala akong mga taong nakita dito, ngayon napapaligiran na ako ng mga mukhang pulis. Dahan-dahan akong humakbang patalikod habang nakatakas ang dalawa ‘kong kamay.

Kung prank man ‘to, I swear walang kasal-kasal! Mamamatay ako sa prank na ito!

Akala ‘ko ay makakaalis ako ng walang sagabal pero habang naglalakas akong patalikod may nabangga ako. Nung una akala ‘ko poste o pader pero bigla akong piniringan nito.

Sinubukan ‘kong magpumiglas pero binuhat ako ng kung sino mang nagpiring sa akin, ilang minute din bago ako nito ibaba.

May naririnig akong ilang kaluskos na mas lalong nagpanerbyos sa akin. Hindi magandang biro ang ganito.

“Do you know what you did?” a voice said to my left.

I shook my head, hindi ‘ko kilala ang mga taong ito.

“Maybe you’ll know” the voice said at biglang may nag-upo sa akin sa isang upuang malambot.

Dahan-dahang may nagtanggal ng piring ‘ko at bumungad sa akin ang mukha ni Alen, nakapaligid sa amin ang ilan sa mga nakasama ‘ko sa kompanya ni Keil at ang mga kaibigan naming.

“You know, minsan na tayong naghiwalay. Nagkamali na ako pero ngayon? Nararating na natin ang pangarap natin” he said and he pulled out a small red box out of his pocket.

“Tulad ng pangako ‘ko, karagatan ang pag-ibig ‘ko sa’yo. Nagbabago araw-araw pero kahit kalian man hinding hindi magbabago ang lalim nito” he said as I hold my mouth, trying not to cry.

“Will you marry me?” he smiled as I slowly nodded my head.

Fate must be cheering for us, to challenge us like that and make us lose each other then later on be together? Fate must have planned it this way.