Chapter 7

Chapter 7

Renz Jarius Hernandez

Walking out after saying those words were like shit. Wala ng mas hahangin sa 'kin kundi ang sarili ko mismo kung meron man magkahamunan na.

Naglakad ako patungo sa tambayan namin magkakaibigan. Iniisip ko baka nandoon sila nakatambay ngayon. Lalo na si Peter, dahil gustong mapag-isa. Doon 'yon tatambay, walang halong biro.

I entered to an opened gate with an archway with a name on it. Labyrinth Fountain. When you enter the place, a maze of different flowers welcomes you.

Hanggang dibdib ko ang taas ng mga bonsai na halaman dito. Pinasadya namin 'yan para walang pumasok na estudyante rito. Kami lang ang nakaka-alam ng daan papunta sa mga bench sa ilalim ng puno.

I walked on the maze without any hassle. Akala ko hindi ko na alam 'yung daan, ilang taon na rin kasi akong hindi tumatambay dito.

Nang mawala kasi si Enzo na parang bula, hindi kami pumunta dito. Minsan nalang siguro kapag gustong makapag-isa ng isa samin at dito sila pupunta para makapagpahinga.

"What brings you here?"

Halos mapatalon ako sa gulat nang may biglang magsalita sa likod ko nang makalabas ako sa maze. Binaling ko ang tingin ko sa likod ko at tama ako ng hinala.

I smirked. "Bakit bawal na ba ako dito?" Maloko na tanong ko.

"No. What brings you here," plain na sabi niya — hindi patanong.

"Naka-ban na ba ako dito? Hindi ako na-orient," I remain smirking and turned into huge smile.

"Tss," was all he said.

"Joke lang, bro. Hindi ka mabiro lukot na naman 'yang mukha mo," inakbayan ko siya at nagpatuloy maglakad papunta sa bench.

He hissed. "Tss."

"Tigilan mo nga 'yang kaka-tss mo. Hindi ka naman ahas," sinamaan lang ako ng tingin ni Cedric.

"Hwag ka ngang harsh sa 'kin parang hindi mo ko itinuring na kapatid, ah," umakto pa ako na parang nasasaktan, sapo-sapu ang dibdib ko.

Inalis niya ang kamay ko mula sa pagkaka-akbay sa kaniya at tsaka ako sinuntok sa braso. "Grabe ka talaga."

"Tigilan mo 'yang kabaklaan mo," he bellowed and start walking.

"Hoy, Cedric. Bawiin mo yung sinabi mo, 'di ako bakla," hinampas ko ng malakas ang braso ko dahilan para matigilan siya sa paglalakad. "Bawiin mo yun," I commanded.

"Hindi ka ba bakla? Mukha ka ngang bakla," walang buhay na sabi niya at nagpatuloy ng maglakad papunta kung saan.

"Saan punta mo?" Nakasunod lang ako sa kaniya.

Huminto si Cedric sa paglalakad at humarap sa 'kin. "Tigilan mo nga kakasunod sa'kin," iritadong sambit niya.

"Iritado ka," I concluded. "Na-miss mo lang ako. Aminin mo na." I teased him.

Ngumiwi siya at tumalikod sa 'kin. "Bakit naman kita mamimiss?"

"Songs. Nga pala, bakit wala ka kahapon?" Takang tanong ko sa kaniya at pilit inuusisa ang mukha niya kung magsasabi ba siya ng totoo.

"Pumasok ako kahapon," kumunot ang noo ko. "Sadyang hindi mo lang talaga akong nakita."

"Ha? Hindi ka man lang nagpakita samin." I ranted.

"May sinahan kasi ako," mas lalong kumunot ang noo ko.. "Sino naman ang taong 'yun bukod samin? May girlfriend ka na?" Gulat na tanong ko.

"Si Enzo," walang pakialam na sagot niya.

"Girlfriend mo si Enzo? Hala! Lagot ka kay Lauren," napatakip pa ako sa bibig at mukhang gulat.

"Fuck you," sigaw niya sa mukha ko.

Natawa ako sa naka-ngiwi na mukha niya para bang nagdidiri sa sinabi ko. "Nakita namin ni Peter yung loko na yun kahapon sa condo," kwento ko sa kaniya habang naglalakad kami. "Parang wala lang sa kaniya yung dalawang taon na pagkawala niya."

"May dahilan naman kasi yung tao. Hwag mo ngang pangunahan ng galit. Akala mong ikaw lang ang nawalan," pagtatanggol niya sa bata.

"Guma-ganun si Koya," I said in a pitchy voice.

He tsked. "Nabakla na naman," he said, audibly.

"Hoy, anong sinabi mo?" Sigaw ko sa kaniya nang nagpatuloy siyang pumasok sa loob ng maze.

I saw him shrugged. "Walang ulitan sa bingi."

Halos patakbo ko siyang sinundan sa loob ng labyrinth para makasabay maglakad. Hindi ko siya tinitigilan hanggat hindi niya sinasabi sa 'kin kung ako yung binulong niya. Hindi ko naintindihan.

"Hwag mo ng alamin baka umiyak ka pa," he smirked at me, annoyingly.

He tapped his card on the doorknob to opened the golden door of first rate elite HQ. Lahat sila ay naroon at nasa sofa, kaniya-kaniya sila ng upo.

Si Lauren at Rin ay nakasalampak sa carpeted na sahig habang si Khylle at Yassi ay naka-upo sa sofa. Si Peter naman tahimik lang na nakamasid sa mga babae. Hindi pa yan nakaka-move on sa nangyari kahapon.

Nakatanaw lang sila sa likuran ko at gulat na gulat sila na makita ka. Si Rin naman walang alam sa nangyayari at kung sino ang nasa likuran ko.

Pamasok na kami sa loob at tumabi kay Khylle na naka-upo sa sofa. Nakita ko naman na tumayo si Yassi. Gany'an nga, Yassi, know your place. Best friend ka lang, soon to be boyfriend ako.

Kaso putek! Tumayo si Khylle at tinilungan si Rin na tumayo mula sa lapag. Umakto nalang ako na nag-unat para hindi mapahiya.

"Cedric, this is Princess Pedregosa," magiliw na pakilala ni Khylle. "Princess, this is Cedric Lonorich, our President."

Oo, presidente ng Elite Student Council ang gago na 'yan. Hindi lang halata. Mukha kasing walang pakialam sa mundo.

Nakita kong inabot ni Cedric ang kamay niya kay Rin at nakita ko ang pag-aalinlangan sa mata niya kung tatanggapin niya ba ang kamay o hindi.

Sa huli ay inabot rin niya kaso nakita ko ang panginginig nito. Gago! Natakot yata kay Cedric. Napatawa nalang ako ng mahina sa naisip ko.

"Nice meeting you," walang emosyong sabi niya kay Rin.

"N-nice meeting you, too," nauutal na sabi naman ni Princess pero pinilit niyang hwag mautal.

Nang bitawan ni Cedric ang kamay ni Rin ay inulan na siya ng tanong mula sa dalawang babae. Alam ko naman na alam ni Lauren ang ginagawa ng boyfriend niya.

"Hoy, Cedric! Bakit wala ka dito kahapon?" Inis na tanong ni Yassi at tinabihan pa siya ni Khylle.

Ano 'yan? Girl power?

"Ilang beses ko ba dapat sagutin 'yan?" he harshly scratch his hair.

His face went blank and poker. He make face and turned his gaze to me — giving the floor to explain his side..

Oras ko na para magpasikat.

I stood up from chill and watching them from the sofa. "Sa totoo lang, sinamahan daw niya si Enzo kaso niya sinabi kung saan."

Tumango-tango lang sila at iniwanan ako na nakatayo roon at bumalik na sila sa dating pwesto para manood ulit.

Spoiled na nila si Rin sa mga ganyang gawain nila. Kapag naging brat 'yan. Alam ko na ang sisisihin ko sa huli.

"Tayo na lang dito, nagtatago pa kayo ng sikreto," mapang-konsensyang tono ni Khylle kaya agad akong nagsalita.

"Hindi naman niya kasi sinabi kung saan," lumingon ako kay Cedric parang nanghihingi ng tulong. "Saan ba kayo nagpunta?"

Bago pa siya tuluyan na makapagsalita, tuloy-tuloy na tunog ng mga hindi naka-silent na cellphone ang umalingawngaw sa loob ng HQ.

Nagkatinginan mula kami pare-pareho bago tuluyang kuhanin ang mga cellphone cellphone sa kaniya-kaniyang pinaglalagyan. Dinukot ko mula sa bulsa sa likod ng pantalon ko ang cellphone ko. Halos manlaki ang mata ko kung sino ang nag-text.

Head Master:

---

Princess Pedregosa

Nataranta ako ng makita ko silang patakbong umalis sa loob ng HQ habang ako ganon din ang ginawa ko. They didn't spoke any words, they were just running fast.

They immediately ride their own expensive and luxurious cars parked on carpark. Khylle pulled me and push inside her car.

I didn't know why they are so urgent to go somewhere else. They were in panicked. I can even sense danger on trouble on Khylle's eyes. She's nervous. I don't know..

Nilakasan ko ang loob ko para magtanong ng isa sa tanong na tumatakbo sa utak ko.

"Ahm," was all I said, finding the right word to ask. "Khylle matanong lang. Ba't kayo nagmamadali? May emergency ba?"

"Sorry, Princess. Kung nasama ka pa namin ayoko kasi kita iwanan doon sa campus ng wala kang kasama. Wala ka pa namang kakilala doon," nakita ko ang pag-aalala sa mukha niya ng tinignan niya ako ibinaling muli ang tingin sa kalsada.

I hummed as an answer. "Okay."

I'm just mesmerizing the road while we are on our way. Hindi ko alam ang lugar na 'to kaya manghang-mangha ako sa nakikita ko.

Khylle pulled over her car on the entrance of a huge building. Like a company in korean dramas. Oh my.. are they working as a part timer? Magkano kaya sweldo nila? Wanna join.

"Princess, we're here."

"Ah," was all I said.

Sobra akong namangha sa ganda ng disenyo at pagkakagawa ng building. Sino kaya ang Architect nito? I will salute him even the Head Engineer for this big company. Parang gusto kong magtrabaho dito in the near future.

Nilibot ko ang paningin ko. Halos ang iba sa makikita ko at magkahalong ginto at pilak ngunit mas lamang ang kulay na silver dahil ito ang kulay ng buong building.

"Ang bongga ng lugar na 'to 'di ako bagay sa ganitong lugar masyadong..." I looked around again, still fascinated. "masyadong magarbo at maganda. Hindi naman ako mayaman para makapunta sa ganitong lugar," whispering to myself.

"Hwag mong isipin na hindi ka bagay sa ganitong lugar dahil darating ang panahon kailangan mong masanay sa ganito," naka-ngiti ngunit seryosong ani Khylle.

"Anong sinasabi mo? Hindi kita maintindihan. Anong gusto mong sabihin? Are those were clues? Am I going to work here." I covered my mouth with my bare hands. "Oh my gosh."

"Just nevermind," was all Khylle said before pulling me to the fully guarded entrance.

We are stopped by some guards with a body like Johnny Bravo, the cartoon series. The stupid guy who thought everyone likes him.

"Ma'am ID niyo po?" He had a deep hoarse voice causing me to stepped back in terror.

Ipinakita ni Khylle ang ID niya sa dalawang guard na humarang samin na kasing katawan ni Johnny Bravo. Even the other elites popped on beside us, from the parking lot. Ipinakita nila isa-isa sa guard na ang mga ID nila.

"Shit!" I looked at him. "Yung ID ko, nakalimutan ko." I heard Cedric whispered, fishing and tapping something on his pockets.

"Since you forget your ID. Please, Cedric, bantayan mo muna si Princess para sa 'kin," Khylle looked at me. "Samahan mo muna siya, ah," Khylle said, patting his shoulder.

"Ano pa nga bang magagawa ko?" Narinig kong bulong niya. "Sige pumasok na nga kayo sa loob. Dito nalang kami sa lobby," he rest assured.

'Sana naman sadali lang yung meeting nila hindi ako komportable kasama 'tong lalaking masungit na 'to.' I said on my thoughts.

I see uneasiness on his gestures when he sat down on the hood of Khylle's car, crossing his arms over his chest.

I heard him sighed. Lumapit siya at kinausap ang dalawang guard sa glass door. Nakita kong sinenyasan niya ako na lumapit. Nagulat ako ng pinaraan kami para makapasok.

"Seat," he plainly said.

Parang aso lang ang pina-paupo ng loko. Wala yatang manners 'to sa buhay. I secretly rolled my eyes when he's not looking at me, and harshly sat on the soft seater sofa on the lobby.

Isang tahimik kaganapan ang bumalot sa aming dalawa. Couple of minutes had passed but no one is trying to spoke and start a conversation between us.

I'm getting bored.

I stay silent and feel strange to be with him. I don't know but I hate his guts and attitude. Hindi siya katulad ni Renz na maloko at kayang akong patawanin.

I'm scrolling through my phone. Finding something that worth to do but nothing. I end up liking some post on Facebook and add the Elite Members.

When I gazed him, I saw him reading book. A novel, titled The Fault In Our Stars. He's handsome when he's calm. Kapag kausap mo na parang may nag-uutos sa 'kin na itapon siya sa Mars.

Instead of watching him reading on my side. I bring out my journal sketch notebook and a pencil from my bag. I started sketching the first thing come over my head.

After 30 minutes of doing a quick sketch of a place. I haven't even seen this place or even went there. It feels like magic.

I raised my sketch in the air. I saw Cedric look at me, confused, gazing the notebook I'm holding. Nakita ko siyang pasimple na sumilip sa sketch ko. I opened it widely para makita niya ng maayos.

I saw him startled, opened his mouth a little whispering, "Imposible," then returning his gaze back to the book he was reading.

I shrugged, looking at my work of art. I'm satisfied. It's beautiful. When no one is appreciating your work, be the first fan. That's the only thing you can do.

I saw him glances his expensive wrist watch. "You want to eat? It's already past twelve," I saw holding his nape. "I think they would stay I little bit longer. Let's find something to eat... Let's go to the mall."

"I can wai—" he interrupt my words.

"No worry. It's my treat," he grip my wrist, pulling me into his torso, resting his arm on my shoulder.

Naka-akbay pa ang loko. Chansing, pervert ass. Tsk.

When the guards saw us leaving they salute Cedric but he didn't mind it at all. We walked at the parking lot and stopped in front of a black Lamborghini.

"Kotse mo 'to?" I pointed the Lamborghini.

He shrugged, removing his arm on my shoulder. "Yes," he answered plainly, opening the door on the shotgun seat. "Hop in."

Nag-aalangan ako na pumasok sa loob. Is this a dream? Sa mga palabas lang ako nakakakita ng ganitong kagara na sasakyan. Take note, sports car 'to ibig sabihin, mahal.

Yung kotse kasi ni Khylle ay Buick Regal. Hindi ko alam kung magkano 'yon. I'm not sure, wala akong alam sa mga kotse. Basta ang alam ko at sure ko itong kotse na 'to, iba, pangbigatin.

Galing sa mayaman na angkan din ang isang 'to. Sana all. Wishing that, too. Para hindi na maghirap si Mama kakatrabaho para pambayad sa tuition fee namin ni Duke.

Tahimik na nag-drive si Cedric patungo kung saan man sa mundo. Natutuwa akong pagmasdan ang loob ng kotse. Halatang mamahalin ang mga materials na ginamit dito. Hindi ako gaanong magalaw baka magasgasan mukhang bago pa naman.

He entered his car on a mall, SM. He pulled over and parked his car on vacant lot near the entrance.

"Where do you want to eat?" he asked.

"Sa plato," I answered, innocently.

He started throwing me some daggers through his eyes. "Peace hehe. Kahit saan," I smiled, awkwardly. "Hindi ako pamilyar sa lugar na 'to."

Hindi naman kasi ako madalas lumabas ng bahay para maggala. Kapag gagala si Duke, siya na ang pinabibili ng mga kailangan kong mga gamit.

We started walking in the midst of crowd. Some were wearing uniforms from different colleges and schools. I saw them glance the guy in front of me who's looking straight on his way.

He suddenly stopped causing me to bumped into his hard back. Gosh! Nag-g-gym yata 'to. I massage the part of my head hits his back.

I looked up to see the name of the chain restaurant, where he stopped, "KOGI-Q," I read on my mind.

"Dito tayo kakain?" he nodded as response.

He pulled me at the entrance, invading the place. He pulled a chair to let me seat. "Seat here and wait for me. I'll get your foods," authority domain on his voice.

I didn't spoke a word when he left me sitting at the wooden chair waiting for him. I let out my phone browsing on net, again. I didn't see some interesting post.

Meme ba 'to? Hindi naman nakakatawa. I commented reading the meme made by friend on Facebook. Unfriend ko 'to.

I saw him at the buffet table picking some vegetables and pork putting it on a large plate. I shifted back my glance to my phone. I sighed, putting t back to my bag.

I roamed around and to my surprise, two of the staffs were started putting plates on the table with a grilling stove in the center.

Magsasalita na sana ako nang bigla niyang sinagot ang tanong sa utak ko. "Pina-utos lang po sa 'kin 'to," she even bowed.

Wow. Ngayon ko lang napagtanto na nasa Samgyupsal House ako. Kaya pala may stove sa gitna. Minsan talaga ignorante ako.

I didn't even said thank you dahil umalis sila bigla. Ano ba 'yan? Tatayo na sana ako para mag-thank you. A nice manly voice spoke from my back.

"Sana magustuhan mo yung mga pagkain dito," he put a the white ceramic plate on the table. He sat on the opposite side of my chair, opening the stove.

I saw him smirked — a seductive smile. I shook my head with that thought. Kakanood ko 'to ng korean dramas. Babawasan ko na talaga ang kakanood.

I saw him cooking the pork on the heated grill. Mukhang sanay na sanay siya sa ganito? This is a cheap place for him. Ang mga taong gaya niya dapat sa mga mamahaling restaurant kumakain habang ako sa Jollibee lang sapat na.

"Let's eat," he announced when the first batch of his cooked porks done.

Though, I'm enjoying his being nice to me I can't help to felt strange with his presence. He's unpredictable.

After hour and a half, we already done eating. This is an eat all you can buffet. Hanggat hindi nabubusog si Cedric hindi siya tumitigil sa pagkuha ng pork sa buffet table.

When we walked out the Samgyupsal House, I burped audibly. I heard him chuckled behind me caused me to pout. He's bullying me.

"Next stop, Cinema," he decided.

"Ano naman ang papanoorin natin? Bakit hindi nalang tayo pumasok sa school? We wasted a day of discussion," I ranted.

"Maybe, they were near dismissal. Stay and let's see what today's cinema," he assured me.

He pulled my wrist on the line at the cashier. He looked up at the screen like he's ordering something on a fast food restaurant.

I scanned the screen. All of them were romance and horror. I'm not a fond of horror so I'm going to choose romance.

"Which do you prefer? The Hows of Us, The Nun, Miss Granny or me?" he said causing me to poker face. "Just kidding. You're too serious choosing movies."

"Napaka-weird mo," I honestly said.

"How you say so?" Inilapit niya ang mukha niya sa 'kin para mapaliyad ako para hindi magdikit ang mukha namin.

"A-ah nevermind," I said, stuttering.

"Do you still want to watch movie?" I shook my head as response. "Okay. Arcade then."

Cedric still gripping a hold on my hand like I'm going to be afar on him. Hindi naman ako mawawala na parang lobo kapag nabitawan niya.

We used the escalator to went down to the ground floor but at the midst of way down I felt something is wrong. I'm starting to sweat bullets and it's bullshit. Something is hmm. Can't explain.

"Cedric," I called him, tightened the grip on his hand holding mine.

"What?"

"I want—" he cut me off.

"Want? What?"

"Kailangan kong pumunta sa restroom. Kailangan kong magbawas di ko na kaya," I whispered to his ears.

He laughed. The first time I saw him laugh. Parang umurong yung kailangan kong ilabas sa loob ko. "Akala ko naman kung ano, ma-t-tae ka lang pala."

I heard a gnashing sound on my head as I grit my teeth. "Puta ka, Cedric!" I cursed him. "Sige isigaw mo pa," gigil na sabi ko sa kaniya.

Lakad patakbo kong tinahak ang daan papunta sa banyo. Sobrang kaba ko kasi baka may nakakahalata sa itsura ko. Pakiramdam ko namumutla na ako sa pagpipigil.

I saw in my peripheral vision, Cedric is laughing while I'm heading towards the powder room. Laking pasasalamat ko na walang tao sa loob nang pumasok ako.

I walked directly to the last cubicle to pooped. I hate eating a lot of foods in public. Next time, babawasan ko na ang pagkain ng marami.

Halos pigil na pigil ko ang sarili ko sa tunog na maaaring lumabas. Baka kasi biglang may pumasok sa loob. Gusto ko na ngang magpatugtog ng malakas para hindi nila marinig ang ingay.

Few moments had passed. And all the shits came out. I am now freed myself from shame.

"Whew. Success," bulong ko sa sarili ko.

I reached for my bag hanged on the door. I ransacked my bag to find a tissue or wet wipes. There is no bidet here. Nakalimutan kong maglagay ng bago. Tsk.

"Hindi pa ako nakakabili ng bago. Paano ba 'to?" Namomroblema ako sa loob ng cubicle.

Naalala mo si Cedric. For sure, hindi ako iiwan no'n takot lang niya kay Khylle. Scrolling through my contacts, I never see his name.

I forget to get his contacts. Now, I am doomed. How can I go out with this shits?

I hit Khylle's number to call. And this is an emergency, sana tapos na ang meeting nila para hindi ako istorbo. Gusto ko nang umiyak.

A lot of rings from the other lines. She haven't picking up her phone. Please, pick up the damned phone. I wanted to shout in shame.

Para sa kinabukasan ng Pilipinas at ng mundo 'to, kaya sagutin mo na yung cellphone mo.

I heard the rings cut and voices from the other line greet me. Ligtas na ang mundo mula sa tuluyan na pagguho.

"Sorry, Princess, nasa kalagitnaan kasi ako ng meeting, nag-excuse lang ako. Bakit may problema ba?" nagmamadali at sunod sunod niyang tanong.

"Khylle, sorry, ah. Kailangan ko lang talaga ng tulong mo," my voice sounded in trouble.

"Bakit anong nangyari? May nangyari bang masama?" She asked in panic.

"Wala naman," I assured. "May number ka ba ni Cedric?" Nahihiya kong tanong.

"Meron. Bakit? Diba magkasama kayo? Nasa'n ka ngayon?" Ngayon ay nabalot na ng pag-aalala ang boses niya.

"Oo. Magkasama nga kami kaso nasa banyo ako. Pa-forward na yung number niya. Please, Khylle. Thanks." Pagmamaka-awa niya kay Khylle.

She laughed from the line. Mukhang nahulaan na niya ang nangyari sa 'kin. "Okay. I'll forward it to you. Mukhang kailangan na kailangan mo na." I heard her keyboard clicking. She's typing. "Ayan na."

My phone's vibrates on my ear. "Received ko na. Thanks ulit."

"Your welcome. Ingat, Princess. Gotta go. Nag-excuse lang ako sa meeting."

Conscience drove me off.  "Pasensya na talaga sa abala."

"Okay lang," I sense she's smiling. "Ikaw pa ba? Lakas mo kaya sa 'kin. Bye."

Then, the line was ended.

Khylle:

|Here is his number.

Below the composed message is his number were provided.

Me:

thanks and sorry☹️|

I clicked Cedric's number and it directly went to the contacts. It was copy paste and ready to dialed. I clicked some button to went at the Message.

To: Cedric

|Cedric, favor naman. Si Princess 'to.| Hindi ako makalabas ng cubicle. Pwedeng pabili ako ng wipes please tapos dahil mo dito.|

Kinapalaan ko na ang mukha ko para sa ikabubuti ng Pilipinas at ng mundo. Hindi tayo uunlad kung puro hiya, kailangan din ng kaunting kapal ng mukha minsan.

Kahihiyan 'to. Nakakahiya kay Cedric. Tsk. Tanga mo naman kasi, Princess. Alam mo namang pa-ubos na yung wipes mo kinalimutan mo pang bumili.

I scolded myself inside my head, looking at the tempered glass screen protector of my phone waiting for his reply.

And my phone opened when I received the text I've waited to received.

Cedric:

|Tss.

Word ba 'to? Ano ibig sabihin niyan? Is he going to leave me hanging? Sitting on the toilet bowl.

Shit! Paano ipapasok ni Cedric yung wipes na pinabili ko kung nasa girls room ako? Hassle naman, oh. Wala na talaga akong pag-asang makalabas.

Matapos ng ilang minuto, wala pa ring Cedric na dumarating. Nag-iinit na pwet ko rito. Baka kainin na ako ng buo ng toilet na 'to at dahil sa Ministry of Magic.

Patulo na sana ang luha mula sa aking mata nang makita ko umilaw ang cellphone ko ay parang nabuhayan ang katawang lupa ko.

Cedric:

|Where the hell are you?!

Kahit sa paggamit sa pag-t-text parang galit siya. Nailigtas nga niya ang mundo galit pa siya. What an idiot!

I read the message once again. Baka namali lang ako ng basa o baka naman lumabo ng konti ang paningin ko habang binabasa.

Is he here? Inside the girl's lavatory? Oh my.. wala naman akong naririnig na ingay mula sa labas kaya kinatok ko ang pinto kung nasaan ako at doon ko marinig ang yapak ng isang tao.

Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ko na may kumatok sa pintuan ng cubicle kung nasaan ako. "Uso magsalita. Here," inabot niya mula sa taas ng pinto ang isang plastic panigurado doon nakalagay yung wipes.

"Hindi ko abot 'yan, pwedeng pakibato nalang," utos ko sa kaniya. Ibinato nga niya at sapol sa mukha ko. "Aray," I groaned.

"I'll wait you outside," was all he said and start walking out.

I didn't answered him and start doing the things I should done with the bidet. I stood up and flushed the toilet bowl.

I went out of the cubicle like I'm a rape victim. My hair bun is really messy, not intended.

I combed my hair and pony the half of it. I put powder my face and liptint to my cheeks and lips, para hindi magmukhang na galing ako sa isang gera.

I sprayed a lot of cologne around me, para walang bahid ng kahit anong mantsa. Malinis ang pagkakagawa ng krimen.

Lumabas na ako ng girls room at bumungad sa 'kin ang isang mukha ng isang lalaking mukha may malaking galit sa 'kin. He looked at me from head to toe.

"Parang walang bahid ng kahit anong krimen sa loob, he teased.