Chapter 5

Chapter 5

Princess Pedregosa

Renz Jarius' POV

"Ba't ba hindi mo pa kasi sabihin sa kaniya yung nararamdaman mo?" I ranted, "hindi yung nagmumukmok ka dito sa loob ng condo mo."

Inaya ko siya na pumunta ng condo. Magkakatabi lang naman ang condominium units namin. Less hassle, kapag tatambay.

Kaso rito kami napunta sa unit niya. Gusto daw niya mag-inom, hindi ko siyang samahan na tumagay ng beer kaso unang araw palang ng klase.

"Hindi naman kasi ganon kadaling umamin. It's so fuckin' damn hard as fuck, dude," he shook his head, drink the can of beer — bottoms up.

Isinandal niya ang likod niya sa sandalan ng sofa at pumikit. I gazed the can of beer I'm holding, kanina ko 'to hawak pero kaunti palang ang bawas.

Katahimikan ang bumalot sa loob ng condo. Walang gustong magsalita sa aming dalawa. Mga ilang saglit lang, hindi ko kayang tumahimik lang. Minsan walang sense pa ang sinasabi pero kailangan niya ng kaibigan ngayon.

"Peter, hwag ka ngang pangunahan ng takot. Nandito kami..," I paused, "ng mga kaibigan mo. Lagi mong tatandaan 'yan. We are always by your side," tapping Peter shoulder.

He closed him eyes, contemplating. "Thanks for motivating me, dude. Kaso 'di ko talaga kaya eh," aniya.

I can't help myself to hit the back of his head. "Kung hindi ka lang broken masasaktan ka sa'kin. You always downing yourself. Dapat nga mino-motivate mo 'yan kung gusto mo talaga siyang mapasayo. Hindi yung iinom-inom ka lang dito at mag-sesenti."

Nakikita ko sa mga mata niya gusto niyang mapag-isa kaso hindi ko siya hahayaan na gawin 'yon. Baka kung ano ang maisip ng isang 'to. Ilang taon na yung feelings na 'yon, baka bigla nalang sumabog 'to.

Kaya mas minabuti ko nalang na samahan siya at gulohin kesa naman mamatay sa sobrang tahimik ng paligid.

Nakita kong tumayo si Peter mula sa pagkaka-upo sa kama niya habang ako naman prenta na nakahiga — parang sa 'kin ang kwartong 'to.

"Tara samahan mo 'ko. May pupuntahan tayo," bigla akong napatayo mula sa pagkakahiga ko at sinundan siya palabas ng kwarto.

"Huh? Saan na naman tayo pupunta? Gan'yan ka ba kapag broken? Gala ng gala. Nakakapagod, ha?" reklamo ko kay Peter.

Hirap kayang icomfort ng isang kaibigan kung alak ang ipina-inom. Sobrang unhealthy sa atay ko. Baka may magalit sa 'kin nang wala sa oras.

"Reklamo ka ng reklamo. D'yan ka na nga lang. Dami mong dakdak, parang babae," he hissed.

"Parang sinasabi mong bakla ako," I snapped.

"Ikaw nagsabi n'yan hindi ako," he rolled his eyes at me.

Siya yata 'tong bakla. Isesegway pa sa 'kin. Torpe na bakla pa saan ka pa?

Nakita ko siyang deretso na naglakad patungo sa pintuan palabas ng unit niya. Nagmadali akong hanapin ang cellphone ko na sa pagkaka-alala ko sa center table ko nilagay kanina.

"Dude, matuto ka namang maghintay kaya ka na bo-broken agad," biro ko pero tinignan niya ako ng masama.

Totoo naman sinasabi ko, ah.

"Joke lang. Hindi ka mabiro," I fake laugh. "Basta libre mo, ah."

"Yaman-yaman mo tapos ayaw mong gumastos," paalala niya sa 'kin.

Pinindot niya ang button sa elevator pababa sa lower ground kung saan nakaparada ang mga kotse. Bumukas na ang elevator at hindi ko pinansin ang tao na nasa loob ng elevator.

Kapag broken ka ba kailangan talaga maging kamag-anak ka ni Dora?

"May pinag-iipunan ako bakit ba?" I defended myself, not minding the person we are with during the ride.

"Jarius? Mag-iipon?" he said, sarcastically. "Napaka-laking himala. Magsisimba na ako linggo-linggo para magtuloy 'yan," tinapik niya ang balikat ko para bang nang-aasar.

"Ano akala mo sa 'kin? Gastos ng gastos?" inis na tanong ko. Tumango lang siya. "Don't judge the person by it's kaburautan," I defended myself with my own quotation.

He laughed hard. "'Tol saan mo na pulot yun? Don't judge the person by it's kaburautan?" Umiling lang siya para bang hindi makapaniwala sa sinasabi ko. "What a phrase,"

"Anong nakakatawa do'n? Totoo naman, ah." I keep defending myself.

Pwede na 'ko sa magtrabaho korte. Hindi bilang lawyer kung hindi bilang janitor.

"Mali kasi yung phrase mo. 'Don't judge the person by it's kakuriputan' dapat," he corrected, laughing out loud.

Bumukas na ang pinto ng elevator. Hanggang sa makalabas kami ni Peter ng elevator ay tawa pa rin siya ng tawa na parang tanga. Parang okay na siya, pwede ko na bang sapakin ng isa?

Napatigil kami sa paglalakad ng marinig namin na magsalita ang kasama namin sa elevator pababa sa LG.

"Parang kayong mga tanga," natatawang sabi nang kasama namin sa loob ng elevator. Nakayuko siya pero halatang naka-ngisi ito.

Lumabas siya ng elevator ngunit nakayuko pa rin siyang lumabas at walang balak itaas ang mukha niya sa ilalim ng suot niyang hoodie.

Kumunot ang noo naming dalawa ni Peter habang nakatingin sa kaniya na papalapit na naglalakad samin.

'Sino ba 'to?' I asked myself.

"He looks familiar," rinig ko na bulong ni Peter sa tabi ko.

"Pareho kayong mali," panimula niya. "Don't judge the book by it's cover kasi 'yon. Hindi pa rin kayo nagbabago. Gumagawa pa rin kayo ng sariling depinisyon niyo sa mga bagay-bagay," he commented.

Unti-unti niyang inangat yung ulo niya at sumilay ang naka-ngisi niyang ngiti. Halos matuod kaming dalawa sa kanita-tayuan namin nang makita namin ang itsura niya.

He laughed, manly. "Still remember me?" mapang-asar na ngiti niya at lumapit saming dalawa para bigyan kami ng yakap. "Miss me? Sa sobrang pagka-miss niyo sa'kin nakalimutan niyo ng magsalita," umakbay siya saming dalawa.

"Tara na nga. Alis tayo treat ko," he insisted.

"Ikaw na ba talaga yan, Enzo?" Hindi makapaniwalang tanong ko.

"I think so," he shrugged.

"It's been a long time, Enzo," bati ni Peter sa kaniya.

"Long time no see," he patted both our shoulders.

Nakita ko na mas tumangkad siya ngayon. Halos magkakasing-laki na kami pero mas bata siya ng isang taon samin.

"Sa'n ka ba kasi nagsuot?" Usisa na tanong ko.

"Mahabang istorya. Alam niyo naman ang dahilan diba?" Malungkot na sabi niya dahilan para maalala namin ang sinasabi niya.

He had family problem.

"We understand," I patted his back.

---

Nang makaalis sina Renz at Peter. Pareho-pareho kaming tahimik na kumakain sa hapag kainan.

I am silent but not this, hindi ko kayang tagalan ng sobrang tahimik ang paligid ko. Tanging tunog lang ng air-condition ang maririnig na tumutunog sa kwarto. Pati na rin ang nakalimutan patayin na TV sa labas.

"Bakit mo napagpasyahan na dito mag-aral?" napatingin ako kay Khylle nang bigla siyang magsalita.

I pointed my chest "Me?" I mouthed. She nodded. "Mom's choice. Gusto kasing magkasama kami ng kapatid ko sa isang school this year."

Khylle's lips thinned. "How's your first day?" She picked some nachos and dip on mustard. "You looked bothered when we bumped awhile."

Bigla akong napa-ubo sa tanong niya at halos mabulunan ako sa kinakain kong fries. Inabutan naman ako ni Lauren ng baso ng orange juice. I mouthed, "thank you."

"It's just nothing. Distracted lang ako sa mga tingin ng estudyante sa corridor habang naglalakad ako," I explained.

She laughed. "Gano'n talaga ang mga 'yon. Mga ignorante 'kala mo hindi nakakakita mg tao."

I saw Lauren shook her head, made me laughed. "Isa ka rin palang judgemental," biro ko pa.

"Ganda ko naman na judgemental," puri niya sa sarili niya.

On our whole conversation. I noticed Yassi ate in silence, something is bothering her. It's written all over her face. She's problematic right now.

Hindi na pinansin nina Khylle at Lauren ang pagiging tahimik ni Yassi sa isang tabi habang kumakain. Kata hindi ko na rin pinansin baka magalit pa siya sa 'kin.

Nang matapos kaming kumain. Inayos na namin ang pinagkainan namin at sabay-sabay na lumabas sa HQ. Nagpaalam na ako sa kanila na mauuna na ako dahil magkaiba rin naman kami ng daan.

"See you tomorrow," I bid my goodbye.

"Take care, Cess," naka-ngiti na paalala ni Khylle. Yassi just nodded at me.

Lauren waved her hand. "Take care, ate."

"Kayo rin. Ingats kayo, ah," was all I said before walking back to home.

I was preoccupied with such things like, does Duke already home or he's still here or hanging out with his new found friends.

Nagulat ako ng muntik na akong mapatid sa isang manipis na tali. Tumigil ako sa paglalakad para tignan ang tali nang sinundan ko ang tali ay may naka-konektang panibagong tali paakyat sa mataas na lugar. Sa kabilang dulo, mayroon isang timbang may glue at isang timba na puno ng pakpak ng ibon.

Hindi ko alam ang gagawin ko, para akong natuod sa pwesto ko nang makita na tutulo sa kinatatayuan ako balde ng kulay puting malagkit na likido.

Bago pa 'ko tuluyan na mabuhusan ng malakit at balahibo ng manok, may biglang tumulak sa 'kin dahilan para masubsob ako sa sahig.

Nanlaki ang mata ko ng makita ang lalaki na tumulak sa 'kin ang nabuhusan ng glue at nadikitan ng mga balahibo.

May tawanan akong narinig na lumangitngit sa isang gilid at tunog na parang nag-apir. Nang wala na akong narinig agad na tumayo para lumapit sa lalaking tumulak sa 'kin para malinis ang suot niyang uniform.

"Sorry," I bowed my head, apologizing.

He turned his back to me, taking off his glass tinted with liquids and wiped it with his handkerchief he fished inside his pocket.

I saw his gestures wiping off his handkerchief on his face before facing me. "I want to help you so don't be sorry," was all he said with his manly voice.

That's the only thing he said before walking out. I don't even see his face.

"Hindi man lang ako nakapag-thank you," I sighed. "Madami pa namang pagkakataon na magkikita kami," wishing it to see him again.

I went home safe and sound. I haven't encounter any traps and even holdapper to snatch my bags that wasn't expensive enough to sell.

"Ma, nandito na ako," I announced when I opened our front door. I removed my shoes and put it on the shoe rack near the door.

"Nandito ako sa kusina, nak. Tara't mag-meryenda ka muna," I heard mom shouted from the kitchen.

"Sige, Ma Bihis muna ako tapos bababa na po ako," paalam ko, agad na tumakbo patungo sa taas ng kwarto ko.

I hanged properly my mini backpack bag on the chair attached with my study table.

One by one I removed my clothes. First is my ID and necktie followed with my uniform and inner clothes — sleeveless sando and cycling shorts.

I proudly walked inside my room wearing only my undergarments. I faced my closet to find some comfortable clothes to wear and a cotton shorts.

After I changed, I walked down to the lavatory to put my used uniform in the laundry basket under the sink.

Nang makapasok ako sa loob ng kusina, nagtaka ako nang makita ko na maraming nakaahin na pagkain sa lamesa. "Ma? Ang dami naman niyan," reklamo ko. "Anong meron?"

I already ate at the HQ, kaunti lang panigurado ang makakain ko ngayon sa dami ng nakain ko na fries at pizza slices.

"Kaunting selebrasyon lang. It's your first day at Montessori de Sueños Verdaderos. I'm just happy and so proud of you," Mama hugged me.

"Ano ba 'yan, Ma," I blurted out, "parang ayun lang," nahihiyang sabi ko kay Mama. Sobrang abala na 'to. She came from work then prepared simple dish for this day. "Ma, nasa'n si Duke?" I asked.

She shrugged sitting down to her chair. "Hindi ko alam, baka mamaya pa yun umuwi. Gumagala pa siguro, alam mo naman yung isang yun, gala," she patted my waist, commanded me to sat down beside her. "Hayaan mo na malaki naman na ang kapatid mo. Kaya na niya ang sarili niya."

"Kaya spoiled sa'yo yung kapatid ko na yun," I accused, she just chuckled.

"Alam naman niya ang mga gagawin niya. Magsasabi at magpapaalam naman yun," she start putting carbonara on my plate. "Hwag ka ng mag-alala."

"Okay, fine. You win," humila na ako ng upuan at umupo sa harapan ng mesa.

We started eating in silence. I never felt full, kaya kumain pa ako. Later on, I expect myself inside the comfort room, pooping all the food I've eaten.

"Kamusta naman ang first day?" She sounded like Khylle.

"Okay lang naman, Ma. Madami akong nakilala. Tsaka nalaman ko na 'di pala sila nagtuturo kapag first day. The first day has a cleared schedule to roam around the campus and know some of the profs. Bukas pa ang simula ng regular class — magtuturo na ang mga teachers at makilala ang mga classmates ko," masaya na kwento ko.

She just nodding every words came off my mouth. Enjoying my talks, and rants about some students to deprived liberty of their schoolmates.

Nang matapos na kaming kumain, ako na ang magrepresenta na mag-aayos ng lamesa pati na rin linisin ang mga pinggan para makapagpahinga na siya.

When I finished washing the dishes, and sweep and mop the floor. I went off to bed thinking the guy who saved me from the shameless pranks of some bully students.

"Kailan kaya ako makakapag-thank you sa lalaking tumulong sa'kin kanina?" I asked myself while tracing shapes on the ceiling.

"Paano ko naman kaya siya makikilala kung hindi ko naman gaano nakita yung mukha nung lalaking tumulong sa'kin kanina?" was all I said after my realization that I haven't seen his face.

I sighed, sat down on tbe bed reaching a journal sketch pad on my study table and a pencil from my pencil organizer. "It's so complicated,"

"Sana walang mangyari sa'king masama bukas," I'm wishing before laying down to bed.

I placed the sketch notebook to my tummy and started tracing some lines. After doing some line sketches, I realized I am sketching the back of the guy who helped me.

This is a quick sketch of him, I stared at it until I drift off asleep. Naalimpungatan ako nang may narinig ako na pamilyar na tunog.

Cellphone ko 'yon. Agad akong bumangon sa kama para hanapin ang sunod sunod na tunog ng notification ko sa cellphone.

From: Kapatid Kong Panget

|Yow ate?

|Tulog ka na?

|Hindi kita nakita sa sala.

|Baka nga tulog ka na.

|Ngayon lang ako naka-uwi, eh.

|Nagpaalam naman ako kay Mama na gagabihin ako ng uwi, sa 'yo ko lang nakalimutang magpaalam.

"Anong oras na?" I gazed my phone's time clock on the upper left corner of the the screen.

8:05PM|

ginabi ka na nang uwi.|

kung inabutan ka ng curfew hindi ka namin pupuntahan ni Mama bahala kang matulog sa presinto.|

I hit the send button to send all my rants to his phone, though, his on the other side of the house. I'm too lazy to get off bed.

|Wow.

|Concern ka sa 'kin.

|Hayaan mo next time di ko na hahayaang makalimutang magpaalam sa'yo.

|Baka hindi na ako maka-uwi d'yan kapag nakalimutan kong magpaalam sayo.

|Good night. Love you 😘

Hindi ko alam kung ano ire-react ko ng makita ko ang emoticon na ginamit niya. Cringe level 3000.

yuck may kiss emoji pa🤦|

kadiri ka!!!!|

hindi na good night ko|

I put down my phone on the side of my pillow. My phone keeps on beeping and vibrating, alam ko naman kung sino ang sira ulo na nag-text.

|Hahahaha😂

|Ang harsh ni ate. Sige na nga minsan lang ako maglambing.

After I read his last message. I didn't replied or anything. I quickly drift back to sleep. Sobrang exhausted ng araw na 'to.

Thanking Mr. Nerdy.