Chapter 18

GREEN

HINDI ko alam kung bakit sobrang ganda ng gising ko ngayon. Para akong minasahe nang sobrang sarap dahil sobrang gaan ng aking pakiramdam ngayon. Parang isang drum ng holy water ang dumaloy sa 'king isipan upang linisin ang sari't saring dumi na nanalaytay rito. Pakiramdam ko ang ganda ko today. Walang problemang iniisip, walang ingay na gumising sa 'kin. Tapos ang lambot ng higaan ko. 

"O my gosh," pikit mata kong wika na nakahiga pa rin hanggang ngayon.

Gusto ko kasing sulitin itong napakalambot na kama. Wala nang kasinglambot pa, even the most expensive bed na binili nila Mom, and Dad para sa 'kin no'n ay hindi kayang talunin ng kamang ito. Kung sinuman ang may-ari sa kamang ito'y salamat.

"Sana gan'to na lang palagi," nakangiti kong bulong habang yakap-yakap ang sarili't damang-damang ang sarap ng aking paggising.

"Ngunit hindi maaari," isang malalim na tinig ng lalaki ang dahilan ng pagmulat ng aking mga mata.

Nag-aalinlangan akong umupo't hinuli ng aking mga mata kung saan nanggaling ang tinig na 'yon pero bigo akong hanapin siya.

"Sino ka?" may bahid na kabang tanong ko.

Ramdam ko ang malakas na p'wersang malapit lamang sa 'kin. Nakakatakot ito't para akong mawawalan ng hininga.

Lumakas ang ihip ng hangin, "Nakilala mo na ako no'ng isang linggo pa," walang ganang wika ng lalaking hindi ko alam kung nasa'n. Hindi ko ito makita.

Hanggang sa maaalala ko ang lugar na, "I thought it was just a dreame!" bulalas ko sa lalaking nasa harap ko na't naka-upo. 

Dahil sa gulat nang biglaan niyang pagsulpot ay napa-atras ako nang bahagya.

Ang lalaki'y naka-suot ng puting damit ng isang parang...

"O my gosh! Ano nga ulit ang tawag do'n?" I exclaimed dahil hindi ko maalala kung ano'ng tawag sa kaniyang kasuotan ngayon. Basta para siyang isang... Gosh! Hindi ko maalala kung ano'ng tawag do'n. Ayaw mag-register nang buo ang aking utak.

I slapped my face. "Hell! An Okinawan style of Karate!" singhal ko nang maalala kung ano'ng tawag sa kaniyang damit. Basta damit siya for Martial Arts or Taekwondo. 'Yong ano... 

"Puta! Dobok o Karategi!" sigaw ko't kinurot ang sarili dahil sa katangahan.

Ngunit hindi ko maaninag ang mukha niya. May kung ano'ng liwanag sa kaniyang mukha na nakatakip dito.

"Teka! Sino ka ba?" iginala ko ang paningin sa paligid, at halos umawang ang bunganga ko dahil sa ganda ng aking nakikita. It's so fascinating!

Para akong nasa isang paraiso. Isang paraiso na hindi ko kayang ipaliwanag kung gaano ito kaganda. May mga puno sa paligid na ang mga dahon ay kulay ginto. Mga halamang kumikintab na parang diyamante. Parang nasa mundo ako ng mga kayamanan. A Jewel or Treasure World. Parang ang lahat ng mga halaman, bulaklak, at mga dahon dito'y gawa sa mga makikinang na kayamanan.

"Ang ganda," mangiyak-ngiyak kong wika. Naramdaman ko pang may nangilid na luha sa 'king mga mata kaya agad ko itong pinunasan. Hindi ako makapaniwalang makakakita ako nang gan'tong lugar. Pakiramdam ko'y ang suwerte-suwerte ko pa rin matapos ang mga nangyari these past few months.

"Nasa'n ba ako?" hindi makapaniwalang tanong ko.

"Narito ka sa 'king tahanan. Ang tahanang pag-aari mo rin sa tamang panahon." Gumawi ang mga mata ko sa lalaking may magandang tinig, ngunit mas maganda pa rin ang tinig ni Vinslette Harry kaysa sa kaniya. Pero kamusta na kaya siya? Okay lang ba siya? Silang lahat? Hinahanap ba nila ako ngayon? Sila Claire? Ang mga kaibigan ko? 

"Ano'ng pinagsasabi mo, Ginoo?" tanong ko sa magalang na paraan.

Tumayo ang lalaki sa kaniyang upuang... Wait diyamante? Just wow! Ang yaman siguro nitong lalaking 'to.

Naglakad ang lalaki papunta sa 'kin, and I coudn't help but to impress. Matangkad siya't malaki-laki ang katawan. Bagay na bagay sa kaniya ang kasuotan nitong Dobok o Karategi. Hubog na hubog ang may kalakihan nitong katawan. Parang ang hot niya. Pero ang mas ikinamangha ko pa'y ang suot nito'y gawa parang perlas. 'Di ko alam kung paano pero parang gano'n ang itsura niya. Yayamanin.

"Narito ka ngayon sa Holy City," I chuckled because of what I heard.

"Holy City?" I asked in confusion.

"Ang aking tahanan na walang nakakaalam kun'di kaming magkakapatid lamang. Ikaw ang ikaapat na nilalang na nakaapak dito. At isa lang ang ibig sabihin nito, you're part of the Sovereign Clan," wika ng lalaki na ikinanoot ng noo ko.

"Sovereign Clan? Sorry but I can't really understand what you're talking about. Mahirap ipasok ang mga bagay na hindi kayang i-absorb ng utak ko lalo na't hanggang ngayon ay hindi pa rin lubusan na nag-si-sink in sa utak ko kung nasa'n ba talaga ako. Tsaka you can speak in English. Sino ka ba talaga kasi?" Tumayo ako sa isang... Fvck! This is not a bed or foam. It's a cloud.

I was so impressed again of what I saw. Kinakapa-kapa ko pa ito dahil sa ka-ignorantehan. And I confirmed that it's a cloud nga. But how? I mean paanong may ulap dito sa ground? Is that even possible? Well, indeed. Narito ako sa mundong were powers are exciting. Were all things are possible to happen.

"Pa-paano nangyari 'to?" I asked to him.

Wala akong natanggap na sagot mula sa kaniya't nakatayo lamang siya.

"So weird," I whispered.

"Anyways, hindi ako natatakot kung nasa'n man ako. It's not a reminder, but it's true. I'm not scared to you kung sino ka man. At kung may gagawin ka sa 'king masama, well, habang maaga pa'y pag-isipan mo na nang mabuti dahil hindi mo alam kung sino ako." Buong tapang kong wika kahit na sa katotohanan ay gusto ko nang tumakbo.

"Don't try to hide your true feelings, Green. I know you're scared," aniya dahilan upang mapaiktad ako.

"Nagkakamali ka, Ginoo. Ngunit nakapagtataka? Paano mo 'ko nakilala? Are you stalking me? At... Gosh! You kidnapped me? How dare you to do that!" Dali-dali akong bumaba sa ulap na higaan, at akmang tatakbo na sana nang bigla na lamang lumitaw sa 'king harapan ang lalaki.

Umakyat ang takot sa 'king katawan. "Ano ba?" singhal ko. "Wala kang mapapala sa 'kin. Hindi na 'ko mayaman kung gusto mo ng mga pera or whatsover na may kinalaman sa yaman ay wala akong maibibigay dahil mukha ka ngang magnanakaw na nagpapayaman!" sigaw ko't napasalampak sa damuhan nang mas lumapit pa siya sa 'kin.

"Sino ka ba kasi! Fuck you! Hindi mo ako kilala kaya 'wag na 'wag mo akong susubukan!" sigaw ko't naka-upong patalikod na umatras.

"Sa 'yong mga kinikilos ay isa lamang palatandaan na mahina ka pa't hindi pa karapat-dapat sa malaking tungkulin na nakaabang sa 'yo. Gayunpama'y hindi ako nagsisisi na ikaw ang pinili kong sumunod sa 'king mga yapak dahil alam ko, balang araw ay lalabas din ang tunay na ikaw." Nangunot ang noo ko dahil sa kaniyang mga sinabi. Hindi ko ito maintindihan.

"Alam mo? Baliw ka yata! At 'wag mo naman akong idamay sa kabaliwan mo, please! May pangarap ako sa buhay!" pagmamakaawa ko ngunit mukhang wala man lang siyang pakialam. 

'Yan kasi ang mahirap e. Hindi ko makita ang pagmumukha niya dahil sa ilaw na nakatakip dito. At oo, alam kong sa kaniya nanggagaling ang napakalakas na p'wersa pero bakit gano'n? Bakit pakiramdam ko'y pamilyar ito sa 'kin? Na hindi talaga natatakot ang katawan ko, at tanging ang aking isip lamang ang sumasalungat sa gustong mangyari ng aking katawan.

"Tulong!" sigaw ko nang malakas. "Anybody here? May nakakarinig ba sa 'kin? I really need your help!" mangiyak-ngiyak ko nang sigaw.

"Please," at last, umiyak na ako.

Agad kong niyakap ang aking mga tuhod, at yumukong umiyak. Hanggang sa may maramdaman akong lumapit sa 'kin, at ilang sandali pa'y may dalawang braso nang yumakap sa 'kin.

"Ako ang 'yong tunay na Ama."

~ginisamyxx