CHAPTER 29

You're precious

Walang imik akong pumasok sa hotel room namin nina Roma. Para akong nakalutang sa hangin! Damn it! Hindi maalis sa utak ko yung halik sa elevator. Ilang beses na kaming naghalikan pero sa tuwing nangyayari yun iba't ibang pakiramdam ang pinaparamdam niya sa akin.

Nang sinarado ko na ang pintuan ay halos mahimatay ako sa likod ng pinto.

Shit!

What was he meant? He kissed the girl I like, and then he kissed me. He likes me?!

"Eina! Bakit di ka pa diyan gumagalaw?" Halos mapatalon ako kay Leley na nakatingin na pala sa akin.

Mabilis akong umayos ng tayo at naglakad patungo sa kama para ilagay dun ang bag ko.

"Nasan si Roma?" Pag iiba ko ng tanong.

"Shower." She said. Tumango ako at dahan dahang tinanggal ang aking stringed sandals. Si Leley naman ay humiga na sa kaniyang kama. Tatlong kama kasi ang nasa room na ito. Napatingin ako kay Leley na nasa spaghetti strap at pajama na.

"Hayy." She whispered. Kumunot ang noo ko sa kaniya. What is happening to this girl?

"What's your problem?" I asked her. Tumingin siya sa akin na para bang ang laki ng problema niya.

"I...became numb for his hurtful words." she whispered that made me more confused. Mag sasalita pa sana ako kaso lumabas na si Roma sa shower.

"Hoy Eina! Ang sarap ng tulog mo sa dibdib ni Perfi ah?" Pangangantyaw na naman ni Roma. Halos mapairap ako at tumayo na. Ako naman ang mag shoshower.

"Maghanap ka na kasi ng dibdib na matutulugan Roma!" Pang aasar naman ni Leley. Napailing ako. Kanina lang ay ang lungkot niya ngayon naman ay nang aasar na.

Pumasok ako sa shower room at nagsimula ng maglinis ng sarili. Lumabas ako ng naka bathrobe lang. Pumunta ako sa bag ko at naghanap ng maisusuot. Nang makahanap ay agad akong pumasok sa banyo para doon mag bihis. Napansin kong tulog na sina Roma at Leley. Sa pagod siguro kaya ang bilis nakatulog.

Nang matapos ay agad akong umupo sa kama I was brushing my hair when suddenly my phone vibrated.

Perfi:

Kumunot ang noo ko. Hindi pa ba siya tulog?

Ako:

Perfi:

Mas lalo lang akong naguluhan. Bakit naman kaya ako pinapalabas nito? Pero tumayo pa rin ako para lumabas. Nag suot muna ako ng jacket bago lumabas.

Nang buksan ko ang pinto ay agad kong nakita si Perfi na prenteng nakasandal sa dingding habang ang dalawang kamay ay nasa bulsa ng kaniyang short. He's wearing a white shirt at mukhang kaliligo niya lang din dahil medyo basa pa ang buhok niya.

"Why?" I asked him. Umayos siya ng tayo at lumapit sa akin. Hindi siya umimik, basta niya na lang akong hinila patungong elevator.

"Where are we going?" I asked.

"Sa langit." He said that made my brows furrowed. Masama ko siyang tiningnan pero ngumisi lang siya sa akin na para bang sobra akong natutuwa sa sinabi niya.

"Kahit kailan yang utak mo ang dumi dumi! Linisan mo nga yan ng Zonrox!" Naiinis kong sinabi. Humagalpak siya ng tawa kaya nag taas ako ng kilay,

"I mean rooftop! Ikaw ang madumi ang utak! When I said langit it was rooftop!" he said while laughing. Umirap ako kasabay ang pag init ng pisngi ko.

"Ewan ko sayo." Sabi ko kasabay ng pagbukas ng elevator sa mismong rooftop. Agad bumungad sa akin ang malamig na simoy ng hangin. Nakasunod sa akin si Perfi habang naglalakad ako sa dulo. At napanganga na lang ako ng makita ko ang magandang tanawin.

It wasn't a city lights but the trees have it own light!

"Bakit umiilaw ang mga puno?" Nagtataka kong tanong. Nasa tabi ko si Perfi habang pinagmamasdan din ang mga punong umiilaw.

"Fireflies." He said.

Umawang ang labi ko. Fireflies! Ang ganda! Manghang mangha ako habang pinagmamasdan ang mga ito. Nakakagaan naman ng pakiramdam ang mga ito. They look majestic.

"Nakarating ka na ba dito?" I asked. Nakakapagtaka kasi na alam niya ang mga ito.

"Of course. We owned this hotel." Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya.

"Inyo to?!" Gulat na gulat ako.

"What'd you expect?" Natatawa niyang tanong.

Napailing ako. E di sila na ang mayaman!

Natahimik kami habang pinagmamasdan ko ang mga fireflie na nakadikit sa puno. They are so beautiful!

"Alam mo bang maunti lang ang life span ng mga fireflies?" He suddenly said in the middle of silence.

Bumaling ako sa kaniya at nakita ko ang seryoso niyang mukha habang nakatingin sa tanawin.

Madilim na rin ang kalangitan at ang tanging nagpapaganda sa gabi ay ang mga alitaptap sa mga puno.

"And everytime they use their light it will also lessened their life span." He said,

Napatingin ako sa mga alitaptap. I appreciate how beautiful they are pero nakakalungkot na kahit ang ganda nila sa mga mata ganun din kabilis sila mawawala. But they are still brave to light their self even though they know how delicate their life is.

"That was sad." I commented. I heard his soft chuckles that's why I couldn't help but to turned at him.

"Don't you ever think of taking your own life again..." he said after.

"You still think that I am suicidal?" I asked playfully.

Hindi ko akalain na hanggang ngayon ay iniisip niya yun. Ganun ba siya ka concern na kahit yan ay hindi niya malimutan?

Hindi niya ba alam na simula ng dumating siya sa buhay ko pakiramdam ko namulat ako sa maraming katotohanan.

"Why are so concerned?" I asked. Nakita ko ang pagseseryoso niya. I even saw how he clenched his jaw.

"My mother killed herself." Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa sinabi niya. Natigilan ako at nagulat. Hindi ko akalain na sa kabila ng marangyang buhay, kumpletong pamilya may isang pangyayaring hindi talaga malilimutan.

Tumitig ako sa kaniya. He looks sad and sorrowful. Ngayon ko lang siyang nakitang ganito. Nasanay akong nakikita siyang may ngisi sa mga labi pero ngayon...

"She killed herself in front of me actually." He said gritting his teeth. Nanikip ang dibdib ko sa sinabi niya. Ramdam ko ang sakit at paghihinagpis niya. Bagama't diretso ang tingin niya sa tanawin alam kong...nakakubli sa mga mata niya ang sakit.

"My mother was pregnant when she went to a car racing. Mahilig siya sa ganung sport. She even teach me how to do it when she was still alive. But when she got pregnant hindi niya yun itinigil dahil nakasanayan niya na yung gawin. Madalas silang mag away ni daddy dahil gusto niya ng patigilin si mommy sa sport na yun lalo na't buntis siya. But accident happened. Nawala sa kontrol si mommy noong may tournament, mom survived but the baby wasn't."

Hindi ko alam kung anong dapat sabihin. I want to comfort him but I don't know how.

"Mom was so devastated. She blamed herself. She was so regretful. She ask for forgiveness to dad and to me and we accepted it. Madali naming napatawad si mommy dahil alam ni dad na aksidente ang nangyari. But maybe my mother couldn't forgive herself kaya nagawa niyang....patayin ang sarili niya. She was drowned and she never had the chance to survive."

Bumuntong hininga siya. Kaya pala. Kaya pala siguradong sigurado siya na suicidal ako. Did she saw on my eyes what she saw on his mother eyes?

Wala sa sarili kong hinawakan ang kaniyang kamay. It's cold and hard. The way his nerves trace his hands, it was majestic. Everything about him is beautiful.

"I-I'm sorry..." i whispered. Nagkatinginan kami at mabilis na sumilay ang munting ngisi niya sa kaniyang labi. Nakahinga ako ng maluwag dahil nakita kong muli ang Perfiñan na kilala ko.

"Matagal na yun. Kaya ikaw...alagaan mo yang buhay mo." Natatawa niyang sinabi.

Kumirot ang puso ko. Nangilid ang luha ko sa aking mata. He's making everything light but I know his heart is heavy now.

"I...will.." sabi ko. Nakita ko ang ngiti sa kaniyang labi sa sinabi ko.

Tama. Mula ngayon lalaban ako sa buhay na ito. Papatunayan kong kaya kong lumaban at maging matapang. Kaya kong mabuhay ng mas matagal. Mas malakas ako sa cancer na ito.

"Whatever your problem is...don't you ever give up your life. You're precious remember that."