CHAPTER 35

Sorry

I am so lost. I am so sad. And at the same time...I feel so down.

Hindi ko magawang ngumiti. Hindi ko magawang maging masaya sa kalagayan ko. Kaya paano ko ipapakita sa mga kaibigan ko na ayos lang ang lahat?

Nasa loob ako ng aking Vios. Naka park na ako sa parking lot ng school pero...kinakabahan akong lumabas dahil alam ko kung anong makikita ko. Panigurado akong maraming naghihintay sa akin.

Kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan ang reflection sa camera. I tried to smile but my eyes is telling otherwise. Pero sa huli bumuntong hininga na lang ako.

Just one month Eina. Spend your one month in darkness.

Lumabas ako ng driver seat at kinuha ang aking bag. Tahimik akong naglakad papasok sa school pero agad ding natigilan ng makita ko si Perfi na nakasandan sa isang puno na para bang kanina pa may hinihintay. Agad sumibol ang kaba sa aking puso ng magtama ang aming mga mata.

Nakita ko kung paano lumambot ang ekspresyon niya ng makita ako and after a long while I found him in my front staring at me worriedly.

"What happened? Bakit...hindi ka nasagot sa mga tawag at text ko?" He asked. Hinawakan niya ang aking kamay at mahigpit itong isinalikop sa kaniya.

I wanted to cry because I know I will miss him.

"N-Naging busy lang...may...ginawa ako with dad." I said. Nakita ko ang pagkunot ng noo niya.

"I asked your mother...but she's not-"

"I'm fine. Ayos lang ako. Malalate na ako sa class oh?" I manage to stifle a laugh to convince him that I'm already fine.

Nagulat na lang ako ng bigla niya akong hapitin at binigyan ng mahigpit na yakap. Bumagsak ako sa dibdib niya. I heard the loud beating of his heart. Napapikit ako doon. I hope the time would stop in this moment and let us stay this way.

"Don't do that again! You're making me worry." He whispered.

Hindi ako umimik at dinama lamang ang kaniyang yakap. I heard some gasp and whispers of girls around but I don't mine as long as he's embracing me I'm fine with this.

Habang naglalakad patungo sa room ko ay pinagtitinginan kami ng mga estudyante. Nagtataka siguro sila kung anong relasyon ang meron kami ni Perfi. Perfi is famous. Hindi lang dito sa school. Kaya hindi na ako magtataka.

"Your friends are also waiting for you. Bigla ka na lang kasi nawala." Perfi said while we're walking.

"Mga paranoid kayo. May ginawa lang kami ni daddy." I said.

"That was so sudden Eina. Wala ka man lang pasabi." usal pa niya.

"Ang kulit mo." I said while chuckling. Umiling lang siya sa akin. Nang makarating sa room ay tama nga ang hinala ko. Nandun yung anim na para bang kanina pa kating kati na kausapin ako.

Nang makapasok ako ay agad nila akong dinamba ng yakap at sunod sunod nila akong tinanong. At katulad ng sagot ko kay Perfi ganun ang sinabi ko.

"Magpaalam ka naman Eina! Mababaliw kami eh! Pati jowa mo mababaliw kakahanap sayo!" Sabi sa akin ni Roma. Umirap ako sa sinabi niya.

"OA niyo!" Yun na lang ang naisagot ko sa kanila.

Nang magsimula ang klase ay natahimik na kami. Sina Niña, Mariel, Marriane at Vaness ay bumalik na sa room nila. Si Perfi naman ay bumalik na sa Engineering department.

At habang naglelecture ang prof ay patago akong sumulyap kina Roma at Leley.

I will also miss them both. I will miss my friends. The Sheaven Up. Hindi ko tuloy maiwasang maiyak na naman buti na lang kaya kong magpigil ng luha.

After the three class I feel so exhausted. Nararamdaman ko na ang malaking pagbabago sa aking katawan. Noong nasa stage 2 pa lang ako ay hindi pa ganito pero ngayong stage 3 I feel how vulnerable my body is. Kumikirot din ang iba't ibang parte ng katawan ko.

"Ayos ka lang Eina?" Tanong ni Roma habang naglalakad kami patungong cafeteria. Perfi texted me na hihintayin niya daw ako sa cafeteria.

"Y-Yeah.." i said. Kung wala akong lip tint sa labi paniguradong sobrang putla na ng labi ko.

"Eina, your skin is so pale." Sabi pa ni Leley. Ngumiti ako ng tipid sa kanilang dalawa. Damn!

"I'm fine." I assured them.

Nang makapasok na kami sa cafeteria ay agad kong nakita sina Niña sa table namin pero may dumagdag. Perfi is also there waiting for me.

Umupo ako sa tabi ni Perfi. Agad niyang nilagay sa harap ko ang pagkain.

"You should eat ang payat mo na." Perfi said with a tone of amusement. Natawa ako mg mahina kahit medyo masama na talaga ang pakiramdam ko.

"Ang sweet naman!" Pangangantyaw nina Leley. Umiling na lang ako at nagpatuloy na sa pagkain kahit wala naman talaga akong gana.

"Where's your cousin?" Tanong ko kay Perfi. Kumunot ang noo niya sa akin.

"Why are you finding them?" Medyo iritado niyang tanong. Natawa ako.

"Don't be jealous I'm just asking you idiot." I said while laughing.

"Nasa tabi tabi lang sila kaya wag mo na silang hanapin nasa tabi mo na ako eh." Mayabang niyang sinabi.

Nang matapos kumain ay nagpaalam akong pupunta lang restroom. Perfi insisted na sasama siya pero hindi na ako pumayag kaya hinayaan niya ako. Mabilis akong pumuntang restroom at inilock iyon. Mabilis akong lumuhod sa toilet at doon nagsuka. Halos isuka ko na lahat ng kinain ko kanina. Nanghihina na rin ako. I even saw blood! Sumusuka ako ng dugo!

Tears pooled in my eyes. Damn it! Why is it so hard?! Ang sakit sakit na!

Nang matapos magsuka ay nanghihina akong tumayo ay humarap sa malaking salamin. Kitang kita ko ang namumugto kong mga mata. The lip tint on my lips is gone now kaya kitang kita ang pamumutla ko. Mukha na akong cancer patient sa hitsura ko.

Kumuha ako ng tissue at pinunasan ko ang aking labi. Huminga ako ng malalim at napatingin muli sa sarili ko.

Hindi ko na kayang bumalik pa sa tabi ni Perfi. Ayaw ko ng magpanggap sa harap nila. Mas mabuting lumayo na lang ako sa kanila. Mas mabuting...wag ko na lang silang pansinin.

Sa mabilis na paraan ay naglakad ako patungong parking lot. Pumasok ako sa aking Vios at mabilis na nagdrive paalis ng school. My sight is blurry because of the tears that keep pooling in my eyes.

I stopped my car in front of the sea. Nandito ako sa Dalahican Port. Hindi man ito katulad ng nasa Polillo Island but sea water gives me peace and chills.

Umub-ob ako manibela at doon umiyak ng umiyak. My phone is ringing because of some calls pero para akong walang naririnig dahil patuloy akong humihikbi sa loob ng sasakyan ko.

My heart feel so heavy. It's aching in so much pain. Mas gusto ko na lang mamatay para hindi ko na maramdaman ang lahat ng ito.

"Kill me now! Just fucking kill me now!" I shouted in so much pain.

Basang basa na ang aking pisngi kakaiyak. Sobrang bigat ng dibdib ko. Sobrang kirot at pakiramdam ay unti unti na itong nadudurog.

"K-Kung...kailan...may dahilan na ako para sumaya syaka mo ako papatayin sa sakit!?" Hinampas ko ang steering wheel sa sobrang galit at frustration na nararamdaman.

I wanna end everything now! Bakit hindi na lang ako namatay noon? Bakit ngayon pa?!

"Fucking kill me now!" Punong puno ng pait ang boses ko.

Ang gusto ko lang naman ay ang maging normal. Yung walang sakit na ganito. Yung walang...karamdamang ganito. Gusto kong maramdaman ang magmahal at mahalin ng isang taong gusto mong makasama habang buhay.

Habang buhay. Until eternity. Until forever. Until our hair became gray and old.

I want all of that.

Masama bang mag hangad ng mas malaki? Masama bang maghangad? I want to grow old. I want to go beyond eternity. I want to experience the forever that everyone dream to be.

"I-I...want t-to...live...please...hear me out." I cried.

Gusto kong mabuhay. Gusto kong maranasan ang tumanda kasama ang mga mahal ko sa buhay. I don't want to die!

I don't want to die!

Alas otso na ng gabi ng mapagdesisyonan kong umuwi na. Inayos ko muna ang sarili ko bago pumasok ng bahay. Pinilit kong maging mukhang ayos ang lahat dahil ayaw kong mag alala ang mga magulang ko. Pero agad nawala ang ngiti sa mga labi ko ng madatnan ko sa si Perfi na nakaupo sa couch namin.

Bumilis ng bumilis ang tibok ng puso ko. Where's my parents? Why is he here?

Sumibol sa akin ang kakaibang pangamba ng makita ko kung paano tumingin sa akin si Perfi. He's mad and frustrated. I know. Dahil kitang kita ko ang bagyo sa kaniyang mga mata.

Marahan akong naglakad palapit sa kaniya at inilapag ang bag ko sa single couch sa tapat niya.

"Where's mom and dad?" Casual kong tanong. Kumunot ang noo niya sa akin. Kitang kita ko ang pag igiting ng panga niya. He wants to lash out everything but he's controlling himself.

"They are trying to find you." He said darkly. Pinilit kong wag magpakita ng kaba sa harap niya.

"Ah I forgot to text them where I'm going. I'll just...call them and tell them that I'm here already." I said lightly at akmang tatayo na sana pero marahas niya akong ibinalik sa pagkakaupo ko. Umawang ang labi ko sa galit na nakikita sa kaniyang mga mata.

"What's the problem, Einalem?" He asked lethally. I bit my lower lip to stop it from shaking. Gustong gustong lumabas ng mga luha ko pero ayaw ko na. Ayaw ko ng umiyak. Tama na.

Tinanggal ko ang kamay niya sa braso ko. Nakita ko kung paano siya naapektuhan dun. Fuck this!

"Wala akong problema Perfi. Bakit ka nandito?" Malamig kong tanong.

He clenched his jaw like he couldn't believe that I will afford to ask him that.

"Hinanap kita kung saan saan! I've been calling you for the whole time but you're not answering your damn phone! I am fucking worried about you! And here you are...asking me that fucking question?" Galit na galit niyang sinabi.

Kinuyom ko ang aking kamay. I want him to leave me alone. Please Perfi just go out of my life. Dahil tanggap ko na ang lahat. Mas mabuti pang ako na lang ang nasasaktan.

Mas mabuti na siguro ito. Ang magalit siya sa akin.

"Hindi ko sinabi sayong hanapin mo ako. Hindi ko sinabing tawagan mo ako dahil hindi rin naman ako obligadong sagutin lahat ng tawag mo!" I said without closing my eyes.

And I know he's hurt. Ang dami kong nakitang tanong sa kaniyang mga mata. And it's all about me. He's questioning all about me. And I want him to stop. Stop thinking about me and go back to the life you used to be! I want him to go back to his life that doesn't concern me!

"Really?" Hindi makapaniwala niyang tanong.

Nag iwas ako ng tingin sa kaniya. Nakita kong magsasalita pa sana siya pero biglang pumasok sina mommy at daddy. Nang makita nila ako ay agad silang lumapit sa akin at yumakap.

Nagkatinginan kami ni Perfi. His eyes is cold and serious. Nag iwas akong muli ng tingin sa kaniya.

Humarap sa kaniya si mommy at daddy.

"Thank you hijo for helping us." Sabi ni mommy sa kaniya. Hindi ako makatingin kay Perfi. Nanatili ang titig ko sa aking kamay na nanlalamig.

"It's my pleasure to help you Mrs. Zurbano. Uuwi na po ako." Narinig kong pagpapaalam niya.

Nagpaalam din sina mommy at daddy sa kaniya at muling nagpasalamat at kahit nakaalis na siya sa bahay ay nanatili ang titig ko sa aking mga kamay.

I'm sorry.