CHAPTER 34

Over

Naging masaya ang araw namin. Walang oras na hindi ako nakaramdam ng tuwa. Lalo na dahil sa kalokohan ng magpipinsan minsan ay sumasali pa sina Leley at Roma.

Makikita na ang papalubog na araw sa horizon ng karagatan. It was beautiful. Hinding hindi ko ito malilimutan. The happiness...I'm feeling...I won't ever forget this.

Sabay sabay kaming nanuod ng sunset, nagkaroon din ng pictorial ang mga Suarez. At syempre laging present ang digital camera ni Jonas. Pangarap niya yatang maging photographer.

Naglabas din ng cellphone si Perfi at nag selfie kami parehas. At sa bawat ngiti ko ay walang mababasa ditong kalungkutan, purong kasiyahan lamang.

Nang dumilim naman ay gumawa ng bonfire si Jonas at syempre may alak na naman. Nasa dalampasigan lang kami at sa gitna namin ay ang bonfire.

"At dahil last night na natin to maglalasing tayo hanggang sa hindi na tayo makalakad!" Sigaw ni Jonas.

"You already did that last night." Natatawang sinabi ni Perfi. Sinamaan siya ng tingin ni Jonas.

"Manahimik ka dahil ikaw naman ang lalasingin namin ngayon!" Inis na sinabi ni Jonas.

"Tarantado ka talaga Jonas! Bakit mo sinabi?!" Iritadong sinabi ni Edu.

Nagtawanan kami dahil mag aaway pa nga ang magkapatid. Nang dumating si Albi at Arthur na may dalang case ng beer ay agad naghiyawan ang mga Suarez at kaniya kaniyang kuha ng bote. Ikinuha ako ni Perfi. Si Roma at Leley naman ay kumuha na rin.

Tawanan at kulitan ang kinalabasan ng inuman. Talagang magigising lahat ng maligno sa mga ingay namin at ang pinaka malakas at si Jonas dahil siya ang dakilang story teller.

Maya maya lang ay nakakaramdam na ako ng antok kaya humilig ako sa balikat ni Perfi. I smiled when he snaked his right arm around my waist. Gumaan ang aking pakiramdam at lalong napuno ng tuwa ang aking puso.

"Dahan dahan sa pag inom. Baka mamaya nasa instagram na rin ang natutulog mong mukha." I whispered. He chuckled at what I said.

"It won't happen to me, I'm not weak like them." He said playfully.

Napangiti ako sa kahinganan niya. Sa bagay inborn nang mahangin ang isang Suarez.

Hindi ko na matandaan kung paano natapos ang inuman naramdaman ko na lang ang pagbuhat sa akin ni Perfi at ang malambot na kama sa aking likod and before sleepiness take my senses a one soft lips enveloped my forehead.

Sa sumunod na araw ay mabilis kaming nakaalis sa Polillo Island gamit ang yate ni Perfi. Medyo naging matagal bago nakarating ang sinasakyan naming van sa Lucena. Isa isa kaming inihatid ng driver ni Perfi. Magkakaiba pala sila ng tinutuluyang magpipinsan. Si Isacar at Isaiah ay nakatira sa mansion nila doon sa Questa Verde Subdivision. Si Edu at Jonas naman ay sa Oans Subdivision nakatayo ang mansion. I even saw Jemina waiting for her brothers. Samantalang ang magkakapatid na Arthur, Albi, Lance at Paris ay sa St. Jude Subdivision nakatayo ang mansion.

Hinatid din si Roma at Leley at huli ay ako.

"Thank you." Sabi ko. Nakatigil na ang van sa tapat ng bahay namin. Nasa labas kami parehas. I want to say thank you for him. Sa lahat ng nangyari alam kong gusto niya lang na mapasaya ako.

"Your welcome baby." He said while while smirking. Agad akong napangiwi sa tawag niya sa akin pero hindi na ako nakapagsalita ng hapitin niya ako para mayakap ng mahigpit. Niyakap ko rin siya pabalik.

"I'll call later." He said. Tumango ako at humiwalay na sa kaniya. Pumasok na siya sa van at pinagmasdan ko itong papalayo bago pa ako pumasok sa bahay.

Pagkapasok ko pa lang sa bahay ay bumalik ang mabigat na pakiramdam sa aking dibdib. Parang lahat ng pagod at sakit ay ngayon ko lang naramdaman. Hindi ko akalain na isang hiram na kasiyahan lang ang naramdaman ko.

Agad bumigat ang ulo ko, kumirot ang katawan ko. Pumikit ako ng mariin. Napahawak ako sa dingding dahil nagdadalawa na ang paningin ko.

"Einalem!" Narinig ko ang boses ni mommy na palapit sa akin. Mas lalong sumikip ang dibdib ko, mas lalong kumirot ang ulo ko. Naramdaman ko ang hawak ni mommy at mabilis akong napakislot dahil sa sakit na nararamdaman ko.

"Eina! You're nose is bleeding!" I heard mom. Agad dumapo ang kamay ko sa aking ilong at doon ko nga nakita ang maraming dugo.

Damn it!

Tumingin ako kay mommy at nakita kong may tinatawagan na siya sa cellphone and before I uttered any word darkness enveloped my whole sight.

When I opened my eyes white ceiling welcomed me. I also smell the familiar chemicals. And even though my eyes was blurred I can clearly saw the IV tube connecting on my arm.

This is all familiar to me. Ilang taon ako noong na confine dahil sa sakit na ito.

"Eina..." i heard mommy's voice when she noticed my moving. Dahan dahan akong umupo pero agad lumapit si mommy sa akin para alalayan ako.

Tumingin ako kay mommy na namumugto ang mata. She cried again.

"W-What happened?" Nanghihina kong tanong. Hindi siya makaimik. Nakikita ko ang nanginginig niyang labi at maya maya pa'y tumulo ng mabilis ang kaniyang luha. Mabilis niya akong niyakap ng mahigpit.

Kumirot ang puso ko. Unti unti na namang nawawasak ang puso ko. Unti unti na naman akong nilulukob ng sama ng loob. Unti unti na naman akong pinamumunuan ng galit. Galit dahil sa dinami dami ng tao sa mundo ako pa ang dinapuan ng sakit na ito. Sakit na alam kong sa huli ay hahantong sa kamatayan.

"M-Mom.." my voice quivered because of my emotions I couldn't fathom.

"Please...anak...accept the chemo therapy. Please.." she cried.

Bumagsak ang mga luha ko. Ang bigat bigat ng puso ko. Pakiramdam ko'y sa ikalawang pagkakataon mamamatay na naman ang kalooban ko.

A year ago I declined chemo therapy because I was so mad. I was mad for having this sickness. I was angry for everything. And in that moment I accepted my death. My ending. Na hanggang doon na lang ako. Mamatay din ako kaya bakit pa mag chechemo.

My parents let me do what I want dahil mas natatakot sila sa mga emosyon na ipinapakita ko.

But right now...I'm scared. I'm scared I might die. Scared that I might leave this world. Natatakot akong mawala. Natatakot akong isang araw ay hindi ko na sila makikita. The family I have. The friends I built. And the man I love. Sila ang naging dahilan kung bakit unti unti akong natakot at hindi naging kontento.

Since the day I saw Perfi, since the day I heard his words and voice realization hit me.

Life is very important. If you have the strength to fight, fight. If you have the courage to stand, stand. Because you're life will depend on it.

Nang pumasok ang doktor ay syaka humiwalay sa akin si mommy. Naiiyak pa rin siya. Hinanap ko si daddy pero ang sabi ni mommy ay papunta pa lang daw dahil nasa Hong Kong pala si daddy para sa isang business meeting.

"I'm sorry..Einalem but.." he's Doctor Reynaldo Tan. He is my long time doctor. Siya lagi ang nagchecheck up at nagbibigay ng gamot sa akin na noon ay binabalewala ko lang.

"It's a bad news right?" I chuckled without humor. Lumapit sa akin si mommy at hinaplos ang aking likod.

"The cancer cells in your blood are now more active. They been destroying you. Natatalo ang red blood mo ng white blood it's so dangerous. Hindi na kinakaya ng immune mong lumaban. And...I'm sorry to say this but...you're Leukemia is now on stage 3."

I gritted my teeth. Tumulo ang mga luha ko. I heard mommy's sobs.

"Tell me the...truth..kahit mag chemo ako di ba? Wala pa ring chance na mabuhay ako?" Mariin kong tanong sa kabila ng mga tumutulo kong luha.

"But it will lessened the cancer cells. Your life would extend-"

"But I will still fucking die in this cancer, right?!" Pagalit kong tanong. Humigpit ang kapit sa akin ni mommy.

"Eina..please." she pleaded.

Doon na ako bumigay. Humagulhol ako sa balikat ni mommy. Ang sakit. Sobrang sakit. Kahit gaano ko kagustong mabuhay pero sa huli talo pa rin ako. Kahit gustohin kong mabuhay, mamamatay pa rin ako sa sakit na ito.

Why? Why me? Bakit ako? I wanna live! I want to live! Gusto kong makasama ang mga mahal ko sa buhay ng matagal! Please...bakit ako?

Nakatulog ako matapos ang mahaba kong pag iyak. Tinahan ako ni mommy. Kung sana lang ay may kakayahan akong...baguhin ang lahat. Kung sana lang ay normal ang lahat. Kung sana lang ay wala ang sakit na ito.

Would I have a chance to change everything?

Nagising akong muli with my dad beside me. Nakita ko siyang umiiyak sa tabi ko habang hawak hawak ang kamay ko.

"I love you anak." He whispered. He kissed my forehead. Sobrang bigat dibdib ko. Hindi ko na makayanan lahat ng emosyon sa dibdib ko. Bumagsak muli ang mga luha ko kasabay ng sakit na nararamdaman ko.

"I-I love you too...d-dad." I whispered back. Malungkot siyang ngumiti sa akin.

Pansamantala lang pala ang kasiyahan na naramdaman ko kasama si Perfi. Tama nga ang kasabihan na kasunod ng kasiyahan ay ang matinding kalungkutan.

Isang linggo akong na confine sa hospital. Nagsimula na ang sem. Ang sabi ni mommy ay na enrol na niya ako pero bago ako makalabas sa hospital ay isang paalala ang sinabi ni Doc. Tan.

"This is your last month to do the things you want Einalem. Because after this you need to go to Manila to have your chemo therapy. I'm sorry to say this pero baka hindi mo na matapos ang college." He said.

Tumango na lang ako sa sinabi niya. Nagkulong ako sa kwarto at dahan dahang inisip ang lahat ng mangyayari. One month. I have one month to...stay away from Perfi.

Hindi ko na kailangang sabihin kay Perfi ang sakit kong ito. Because after one month para akong bula na bigla na lang maglalaho. May isang buwan ako para unti unting iparamdam sa kanila ang paglayo ko.

Kung hindi ko ito gagawin mas lalo silang masasaktan. Masakit mang isipin pero...ayaw kong umiyak sila sa libing ko.

I don't want them to cry in my funeral. Mapait akong napangiti sa iniisip. I have no chance to live. This is my faith. To die alone.

Binuhay ko ang aking cellphone and many texts and missed calls bombarded my phone. Binasa ko yung mga recent texts nila.

Perfi:

Why are you not replying?

Perfi:

What is happening, Einalem?

Perfi:

It's now enrolment for a new sem, where are you?

Perfi:

Where the hell are you Einalem?! I saw your mother in our school but she's not answering my questions?!

Perfi:

I went to your house, walang tao. What exactly is happening to you?

Perfi:

Goddamn it Einalem! I'm worried!

My tears pooled in my eyes. I am so sorry Perfi. I love you so much.

I also saw Roma and Leley's text. Kahit si Niña, Mariel, Marriane at Vaness ay maraming text.

At kahit isa ay wala akong nireplayan.

Stick to your plan Einalem. Just one month and it will be over.