Kabanata 10

PRESENT

Sa pinaghalo-halong emosyong nararamdaman ni Andrea ay nadulas siya at tumama ang ulo niya sa semento. Pakiramdam niya ay nayanig ang utak niya sa pagkabagok n'yon. Pero unbelievable na nakakadilat pa rin siya. Ibig sabihin, buhay pa siya.

Narinig niya ang papalapit na yapak ng binata sa labas. "Andrea?! Andrea! Open the door!" halos gibain na ni Rihan ang pintuan niya.

"Rihan..." OA at nanghihinang tawag niya rito

"Fuck! Andrea!" nagpapanic naman ang binata sa labas.

Ilang sandali pa'y nabuksan na nito ang pintuan at naabutan siya nitong nakahandusay sa lapag. Madali itong lumapit sakanya, yumuko at niyukod siya sa magkabilang siko niya sa semento ngunit sa malas nito nadulas ang siko nito at saktong naglapat ang mga labi nila.

Agad nanlaki ang mga mata niya dahil sa matinding gulat. Nanatiling nakadilat lamang siya gayundin si Rihan. Mukhang shock na shock din ito sa pangyayari. Nakadikit pa rin ang kanilang mga labi, walang humihinga. Kitang kita niya ang mga mata nito sa malapitan. Ang ganda pala ng mga mata ni Rihan, ngayon lamang niya napansin na kulay amber ang mga 'yon.

Akmang magsasalita siya ngunit nauwi iyon sa pagkibot ng labi niya kaya animo'y hinahalikan niya ito. She tasted his lips, and God! Napakalambot ng mga labi nito. He has nice soft pair of lips, parang babae ang labi sa lambot. Ang sarap pala ng feeling kapag naghahalika . Pero, letse! Hindi naman nila gustong maghalikan! Aksidente lamang ang nangyari.

Ang lalaki ang unang bumitaw sa labi niya at tumayo. Hinihingal ang itsura nito. "What happened to you, Heather?!" sita nito.

Nanatiling nakahiga pa rin siya sa lapag. Akmang babangon siya pero kumirot ang ulo niya. "A-Aray... Rihan.. " nakarehistro sa mukha niya ang sakit.

Nagaalalang inalalayan siya nitong bumangon, nang maghinang ang mga mata nila ay umiwas ito ng tingin. "M-Magayos ka na ng sarili mo. Ano ba kasing nangyari sayo?" sabi nito na hindi tumitingin sakanya.

Hinuli niya ang tingin nito, pero umiwas ito. "Bakit hindi ka makatingin saakin, huh?" tanong niya rito.

Kumunot noo ito. "H-Huh? Anong hindi makatingin ang pinagsasabi mo r'yan. Pwede ba Heather, umayos ka nga." sabi nito at namumula ang mga pisngi. Napakacute nitong tignan kapag nagba-blush. At wala pa siyang nakikitang lalaki na ganoon.

"Hindi ka makatingin saakin, why? Look at me, Rihan. Maybe because of the kiss, you like my lips right?" panunudyo niya rito. Ofcourse, biro lang 'yon sakaniya. Sinundot niya pa ang tagiliran nito, pumiksi ito.

Nanlaki ang mga mata nito at todo iling ang ginawa "Halik? You call it a kiss? Yuck, hindi ko maimagine na naghalikan tayo!" hindik na sabi nito.

Nainis siya. Pikon pa naman siya. Yuck daw huh! Purque hindi siya marunong humalik may karapatan na ito laitin ang halik niya? Hindi niya ba nito alam na swerte ito, dahil ito ang first kiss niya!

"Mas yuck kaya dahil you stole my first kiss! I hate you, Rihan! Dahil sayo nasira na ang pangarap ko!" gigil na hinampas niya ito at inirapan.

Natatawang umilag naman ito "Bakit, ano ba 'yang dream mo?" nakangising tanong nito.

"Buong buhay ko, pinangarap ko ang isang magical na first kiss! At ibibigay ko 'yon sa boyfriend ko!" inis na inis na sabi niya.

Humalakhak ito "Well, say goodbye to that dream, Heather. Ako na ang first kiss mo and you can't change that. Wala ka namang boyfriend," he smirked.

Naiiritang kinuha niya ang hotdog pillow at pinaghahampas dito. "Kahit kailan ka talaga, Rihan! Hindi ka na magtino, huh!" pinagpapalo niya ito ng pinagpapalo.

"Stop, Heather." Natatawang sabi nito.

Hindi siya nakuntento. Hinabol niya pa ito at pinaghahampas pa rin ng unan. "No! I will not stop hanggang hindi ka nagtitino!" Napangisi siya at tumalon ng mataas, gamit ang couch upang makabwelo at mahampas ito ng todo.

"Prepare to be cleansed!" sigaw niya at ginaya si Freya kapag titira ng Ether Strike sa Valkyrie Profile at ini-slash ito ng unan sa likuran. Tawa siya ng tawa.

"Heather, ano ba?" sabi nito na nakakunot na ang noo.

"Hmpk. Ang KJ mo, Rihan! Aminin mo nalang na nagustuhan mo ang halik ko. Hoy, utang mo saakin 'yon ah! Sisingilin kita roon!" dinuro duro niya ito. Nakangiting ginulo lamang nito ang buhok niya.

"Ang kulit mo talaga. Wala bang masakit sa'yo?" nagaalalang tanong nito. Seriously, kay Rihan lang siya makulit. Ito lang naman ang nagiisang lalaking kaibigan niya.

Nakaisip siya ng isang kalokohan. Bigla niyang hinawakan ang ulong nabagok, masakit iyon kanina. Pero hindi na niya ramdam ngayon.

"Ohhh... Rihan! A-Ang sakit..." papikit pikit pa siya ng mga mata at kinakagat ang labi na tila may masakit na nararamdaman.

Mukhang naalarma naman ito. "Saan? Saan ang masakit?" natatarantang wika nito. Lihim siyang natawa.

"D-Dito... ouch, Rihan... that hurts... A-aray... Rihan..." OA na sabi niya at kunwari umiiyak ngunit wala namang pumapatak na luha. Lintek! Makisama ka namang luha ka, oh!

Halos mapahagalpak siya ng tawa nang makita ang balisang balisa na itsura nito, hindi malaman ano ang gagawin. Hinawakan nito ang ulo niya at inihiga sa hita nito.

"Rihan... hindi ko na kaya... mukhang hindi na ako magtatagal pa..." nanghihinang sabi ko at todo kagat labi. Napahawak ng mahigpit sa braso nito.

"Ano'ng pinagsasabi mo? Tatawag ako ng ambulansya. No, Heather! I won't let that happen! Please stay still!" mahigpit na hinawakan nito ang palad niya. Kitang kita ni Andrea ang pagaalala ng binata sakaniya, kaya napangiti siya dahil sa kaisipan na 'yon. Rihan obviously cares for her.

Bago pa ito tumayo ay pinigilan niya ang kamay nito at binuhos na niya ang lahat ng acting niya. "Rihan... please stay with me here. Huwag kang umalis, please..." nakita niya ang hirap na hirap sa pag desisyon na mukha nito.

"But... Andrea..."

"Please, Rihan... gusto ko hanggang sa mamatay ako katabi kita. Paalam Rihan... please be a good boy..." iyon lamang at unti unti niyang pinikit ang mga mata. At last, may pumatak na luha sa mata niya, kaya very convincing!

Anumang sandali ay bubunghalit na siya ng tawa kaya lulubusin na niya, siguradong lagot siya sa binata kapag nalaman ang kalokohan niya.

Nagulat siya ng umatungal ito na parang tigre. "No! Andrea! H-Hindi... hindi mo ako maaaring iwan!" narinig niyang humahagulhol ito. Pinilit niyang huwag huminga at nagkunwaring walang ng malay.

Naramdaman niyang may tumutulong tubig sa bandang braso niya, kaunting dinilat niya ang kaliwang mata. Nakita niyang nakayuko ito at... umiiyak! Basang basa na ang braso at damit niya ng luha nito!

"Andrea, please hindi mo ako pwedeng iwan. Please Andrea wake up... I Lo--" pinutol na niya ang sasabihin nito dahil di na niya kayang magpigil pa.

Humagalpak siya ng tawa, awtomatikong napatingin ito sakanya at bakas roon ang gulat. Agad na dinama nito ang magkabilang pisngi niya. Tinitigan siya ng malalim mata sa mata.

"You're alive... My God! You're alive!" mahigpit siya nitong niyakap habang mamasa masa pa rin ang mga mata nito dahilan sa pagiyak.

Halos hindi siya makahinga sa higpit ng yakap nito, nanginginig ang katawan nito. "Ofcourse, buhay ako. Ano, hindi ka ba nagiisip? Mamamatay ako ng ganoon lang?" Natatawang sabi niya.

"You scared me, woman. Don't ever do that again... I'll never forgive myself kapag may nangyaring masama saiyo... Never," sabi nito na parang takot na takot mawala siya.

"Rihan... hindi ako mawawala and besides, joke lang 'yon. I'm sorry, galit ka ba saakin?" tanong niya na parang bata.

Muling inilagay nito ang dalawang palad sa mukha niya at hinagkan siya sa noo. Napapikit siya. Habit na talagang gawin ito sakanya ni Rihan noon pa man. "No, hindi ako kailanman magagalit sa prinsesa ko. H-Huwag ka nalang ulit mag joke ng ganoon, ha?" seryosong pakiusap nito.

Tumango siya. She felt guilty. Napatunayan na niyang tunay itong nagaalala sakaniya at mahal siya. Alam niyang tunay na pamilya ang turing nito sakanya at nagpapasalamat siya roon.

Nakangiting tumango siya at niyakap si Rihan. "Okay, promise. Hindi ko na ulit gagawin,"

"Get a rest, may pupuntahan tayo paggising mo," binuhat siya nito at hiniga sa kama niya. Kinumutan rin siya nito, ang sarap talaga kapag narito sa Pilipinas si Rihan. Nagmimistula siyang prinsesa na laging pinagsisilbihan, may cook at labandero pa siya.

"Rihan, let's sleep together." malambing na ungot niya rito

"But Heather... I... I c-can't,"

Napakunot noo ang dalaga. Ano ang ibig sabihin nito? Tinatanggihan na ba siya nito? Dati naman nilang ginagawa 'yon ha?

"But... why?" tanong niya, nasa tinig ang paghihinanakit.

"It's complicated. Hindi mo rin ako maiintindihan," bumuntong hininga ito at tinignan lamang siya.