Kabanata 6

"RIHAN, AMININ na natin ang totoo. May mga sarili tayong buhay, hindi maaring habang buhay magkasama tayo. Paano kapag nagka-asawa kana? Paano na ako? Sana maintindihan mong kailangan ko rin ng partner sa buhay..." nalulungkot na sabi ni Andrea na maisip na malaki ang posibilidad na magasawa na ang kaibigan. Sa dami ba naman ng babaeng naikama nito, baka isang araw ay may mabuntis nalamang ito.

"Andrea, ano bang hindi mo maintindihan? Kung gusto mong habang buhay lang ako sa tabi mo at huwag magasawa, fine! Gagawin ko!" frustrated na sabi nito at hinilamos ang palad sa buong mukha.

"Rihan... it's not what I mean..."

"Hindi ba iyon ang punto mo? Kaya nagkakainteres ka ngayon maghanap ng mapapangasawa kasi iniisip mong mawawala ako sa buhay mo!" singhal nito sakanya.

Nanlaki ang mga mata niya. Hindi iyon ang ibig niya sabihin. Hindi siya ganoon ka-selfish. Alam niyang darating ang panahon na ito. Na maga-asawa sila at magkakaroon ng kaniya-kanyang buhay. "Rihan! Hindi 'yon ang ibig kong sabihin," for the first time in history ngayon lang sila nagtatalo ni Rihan.

"Then what, Andrea? Ipaintindi mo saakin kasi hindi ko maintindihan," nakatiim bagang na sabi nito.

Napalunok siya. Ayaw niyang nagaaway sila ni Rihan. No, hindi niya kaya. "I... I s-suddenly realized na ayaw kong tumandang mag-isa. Na ayaw ko maging matandang dalaga. I want to be normal, Rihan. Gusto ko maging ganap akong babae. Gusto kong magkaroon ng pamilya, ng asawa, ng mga anak... ayaw kong mamatay na virgin. Gusto kong maranasan na maging g-ganap na babae..." hindi niya alam kung saan siya kumuha ng lakas ng loob upang sabihin iyon. Alam niyang tingin na sakaniya ni Rihan ngayon ay malaking baliw.

"I'm here, Andrea. Ano pa bang kailangan mo?" seryosong tanong nito sakanya. Halos mangilabot siya sa lalim ng titig nito sakaniya. Nakakapaso, at hindi niya matagalan 'yon kaya siya na ang kusang nagbaba ng tingin.

Muli siyang napalunok. "I know Rihan... and I really appreciate that. But, let's accept the truth. Darating ang panahon na magkakaroon tayo ng kanya-kanyang buhay..." Hindi na niya alam kung ilang beses na itong nasabi ng isip niya.

"Damn! Hindi 'yon ang ibig kong sabihin!" Pagalit na sigaw nito.

Marahas siyang napatingin rito. First time nitong magtaas ng boses sakanya at hindi siya sanay doon. "Ano?" litong tanong niya.

"I'm here! I can be your husband, be the father of your children," seryoso ang mukha nito habang sinasabi 'yon.

Magsasalita sana siya pero nang ma-realize ang sinabi nito awtomatikong napa letter "O" shape ang bibig niya ngunit walang lumalabas ng kataga sa bibig niya. Nang mahimasmasan, natawa siya. As in, tawang tawa. Napahawak siya sa tiyan kakatawa, naiyak iyak pa nga siya!

"That was funny! Hindi ko alam na pwede kang maging komidyante," sabi niya at tinampal ang mukha nito.

"I'm not joking, Andrea." may banta sa boses nito.

Napatingin siya sa binata. Mukha ngang hindi ito nagbibiro, but that's impossible. Baka pinipigil lang nito huwag tumawa. Sinundot niya ang tagiliran nito para tumawa ngunit hindi effective.

"Rihan, nakadrugs ka ba? Kung ano ano na ang pinagsasabi mo. Hindi ka siguro nakakain sa eroplano ano? Ha-ha-ha," tatawa tawa pa rin siya.

Narinig niya ang pagpo-protesta nito. "Andrea..." May pagbabanta na sa tono nito. Pero hindi niya ito pinansin. Masyadong mabenta ang joke ni Rihan, kaya naman hindi niya napigilan ang paglabas ng kakaibang hangin na 'yon. Nang marinig ng binata ang kakaibang tunog at nakakasulasok na amoy n'yon ay awtomatikong tumayo ito at nagtakip ng ilong. Ganoon ang asaran nila. Dati pa nga ay umuutot ito at ikukulong sa palad at itatapat sa mukha niya, napakababoy lang!

"Andrea!" gigil na sambit nito.

Binelatan niya ito. "Ikaw kasi, huwag ka masyado magjo-joke. O siya, magbibihis muna ako ha? D'yan ka lang." humahagikgik siya habang paakyat ng hagdan.

Pagkapasok sa kwarto, binuksan niya ang closet niya para maghanap ng pangbahay na damit. Nahagip ng paningin niya ang isang papel. Nakakunot-noong binuklat niya iyon. Nanlaki ang mga mata niya ng malaman kung ano iyon, tseke na naglalaman ng 6 digits! Galing sa hambog na Reeve na 'yon. My God! Ganoon ganoon lang ba ito mamigay ng pera? Hindi bale kapag may libre siyang araw ay ibabalik niya 'yon sa lalaki. Hindi niya kailangan ang pera nito! Marami rin siyang pera.

Hinubad niya ang blazer niya at sinabit sa rack stand. Kumuha siya ng daster at pajama. Seriously, ito talaga ang outfit niya kapag nasa bahay lang siya. Naalala niya ang calling card na ibinigay sakanya ng binata kahapon. Excited na kinapa niya iyon sa bulsa at nakangiting nilabas iyon.

Jedric Kyle Mondragon

Napatili siya bigla nang mabasa iyon. Ang... ang lalaking tumulong sakanya kahapon ay walang iba kundi... ang imaginary boyfriend niya? Totoo ngang may nageexist na Jedric Mondragon! Kaya pala kilala ni Ms. Del Mundo ito o ang Tiya Concha niya! My God! She can't believe this. At... celebrity model pala ito kaya pinagtitinginan sila kahapon ng lahat. Dali niyang binuksan ang laptop at sinearch ang pangalan nito.

Natampal niya ang noo nang malaman kung gaano siya katanga at ka-ignorante. Nasa harap na pala niya kahapon ang isang sikat na public figure hindi niya pa alam? Kaya pala mukhang nagtataka ito na hindi niya ito kilala, bukod pa roon ang mga matang nakapokus sakanila. Pero bakit nilihim ito ni Jedric sakanya? Sabagay sino ba siya para pagaksyahan nito ng oras?

Pero grabe ganito ba siya ka-introvert at antisocial, na hindi niya ito kilala?

Sa sobrang kahihiyan sa mga pinag-gagawa ay hindi niya maiwasan hindi batukan ang sarili. Ang tanga tanga mo talaga, Andrea! Nakakainis! Ah! Ano nalang sasabihin ni Jedric? Na engot siya? My God!

Sa frustration na nararamdaman ay nadulas siya sa tiles at napatili ng malakas. Tumalbog ang ulo niya sa sahig at nanlalaki ang mga mata niya na nakatitig sa kisame. Nakarinig siya ng mga katok at yabag papalapit sa kwarto niya.

"Andrea?! Andrea! Open the door!" halos gibain na ni Rihan ang pintuan niya sa labas.

"Rihan..." OA at nanghihinang tawag niya rito.

"Fuck! Andrea!" nagpapanic naman ang binata sa labas.

Ilang sandali pa'y nabuksan na nito ang pintuan at naabutan siya nitong nakahandusay sa lapag. Madali itong lumapit sakanya at yumuko. Tinukod nito ang siko sa sahig. Ngunit sa malas nito nadulas ang siko nito at saktong naglapat ang mga labi nila.