(XV)Because i love y*u more

Kasalukuyang namimili mag-isa si Alona sa isang supermarket mall habang may itinutulak itong big cart basket at namimili ng kung anong brand ng napkin ba ang bibilhin niya.

"Alin nga kasing brand yung madalas na ibili sakin ni Enya noon?" Napapaisip na sabi nito sa kaniya sarili. Halos nakakailang minuto na siyang nakatayo doon sa harapan ng mga napkins brand subalit wala parin siya mapili kung alin ba don ang bibilhin niya.

"Ahe excuse me po." Tawag niya sa isang babaeng katabi niya na may hawak ring grocery basket.

"Yes?" nagtatakang sabi nito sa kaniya.

"Matanong ko lang po, aling napkin brand po ang madalas niyong gamitin?" Tanong niya sa babaeng kausap nito. Habang napakunoot noo naman ang babae sa itinanong nito sa kaniya na tila'y hindi niya maitindihan ang dalaga kung bakit natanong ito sa kaniya.

"Ayy naku po! pasensya na po kayo hindi ko lang po kasi mapili kung anong brand ba bibilhin ko, kasi first time ko lang mamiling mag-isa dito sa supermarket." Napakamot ulo na sabi pa nito sa babaeng kausap niya.

"Ganun ba? kung ganun eto lang marerecommend ko sayo kasi eto lang madalas kong gamitin." sabay turo nito sa isang napkin brand na may kulay blue ang balot at may paro-parong design.

"Ah yun pala. sige po salamat po." Pagkasabi nito sa babae ay tiyaka naman niya inilagay sa basket niya ang napkin na brand na itinuro sa kaniya ng babae kanina.

Matapos niya masolusyunan ang unang problema niya at tiyaka naman siya lumipat sa ibang istasyon kung saan makikita naman ang iba't-ibang klase ng shampoo brand.

Sa pangalawang pagkakataon ay muli itong napakamot ng ulo at tila nalilito siya kung anong shampoo brand ba ang bibilhin niya. Kaya tulad ng una niyang ginawa muli siyang lumingon sa paligid niya at tiyaka niya nilapitan ang isang babae na may mahabang buhok na kasalukuyan ring namimili ng shampoo brand.

"Hi, ang ganda naman ng buhok mo. Anong shampoo brand ang ginagamit mo?" tanong niya sa babaeng may mahabang buhok.

Napangiti naman ang babae sa harapan niya at tiyaka nito hinawi ang hubok niya sa kabilang tenga.

"Eto lang naman ang ginagamit ko." ipinakita ng babae sa kaniya ang shampoo brand na ginagamit niya at tiyaka niya ibinalik ito sa grocery basket niya.

"Ah yan pala. sige maraming salamat!" pagkasabi niya ay agad rin niya hinanap ang shampoo brand na ipinakita sa kaniya ng babae.

"Nasaan na ba iyon?.. Ah yon!" Pagkakita niya ay pilit naman niya itong inaabot. Halos ginawa na niya ang makakaya niya na abutin ang isang shampoo pero hindi talaga niya makuha-kuha.

"Aba! pa-hard to get ka sakin ha!? humanda ka!" sabay patalon-talon siya doon upang abutin yung isang shampoo brand pero bigla siya natigilan sa pagtalon ng may biglang isang lalaki ang sumulpot sa bandang likuran niya upang abutin ang shampoo'ng kinukuha niya.

Dahan-dahan siya napatingala sa lalaking iyon at nanlaki ang mga mata niya nang mapagtanto niyang si Duke Marcello pala ang lalaking nasa kaniyang likuran.

"Hi! Long time no see?" Nakangiting sabi ni Duke sa kaniya na siyang ikinabigla naman ni Alona kaya bigla niya itong itinulak papalayo sa kaniya.

"Ahh!" sigaw niya na tila hindi siya makapaniwala na muli nito nakita ang dating kasintahan niya at ang lalaking una niyang minahal ng lubos.

"Teka? bakit namumutla ka diyan? may sakit ka ba? okay ka lang ba ha?" sabay lapit nito sa kaniya at hinipo ang kaniyang noo upang alamin ang temperatura nito.

"Bakit ang init mo? at bakit namumula ang mga pisngi mo? okay ka lang ba, Marie?" nag-aalalang tanong ni Duke sa kaniya. Samantalang natameme naman si Alona sa kaniyang harapan at parang nagmistula siyang bato ng makita niya si Duke.

"Oh heto na nga! alam ko namang hindi ka pa handa na makausap ako. Kaya ayos lang, naiitindihan ko naman. Maghihintay parin ako." Sabay inilagay niya sa basket ni Alona ang Shampoo'ng kinukuha nito kanina at tiyaka na ito tumalikod sa kaniya.

"Maghihintay?.. .." sandaling napahinto sa Duke nang marining niya ang sinabi ni Alona.

***

Flashback_(The day i saw you)

{Alona's pov}

Juliet didn't mind that Romeo was a member of their enemy clan.

Bella wasn't scared when she found out that Edward was a Vampire.

Rose ignored the fact that Jack was poor and fell inlove in the Titanic.

And Dae-woong fell in love with Miho even he knew that she was a Gumiho.

No matter what standards we set for our ideal lover, the fact will remains that the person we fall inlove with will be always an exceptional.

Pero sa totong buhay, hindi pala ganon kadali ang mag-accept at mag-forget.

Matapos kong malaman at makita mismo ang haka-haka tungkol sa kaniya na isa siyang babaero at manlolokong tao.

Mag-iisang buwan pa lamang ang relasyon naming dalawa ni Duke noong makita ko siyang may ibang babaeng kahalikan sa locker room nila.

Balak ko sanang dalhan siya ng makakain niya, since malapit na ang finals ng laro nila sa basketball. Pero mukhang ako pa ang nasupresa sa mga nakita ko.

Tinakpan ko na lang ang aking bibig at tahimik na umiiyak sa likod ng pintuan.

Paano niya nagawang lokohin ako?

Ang unang katanungan na sumagi sa aking isipan.

Pero ang lahat na iyon ay nilunok ko na lang at nagkunwari ako na walang kaalam-alam sa mga nangyayari. Pinaghawakan ko ang lahat ng pasakit at panloloko niya sakin dahil mahal ko siya.

Ang lahat na iyon ay itiniis ko at itinago ko sa sarili ko upang magpatuloy lamang ang relasyong mayroon kami.

Marami nga raw ang naiingit sa relasyon naming dalawa at mayroon ring naghahangad na magkaroon ng isang love story na katulad nang sa amin. Pero ang hindi nila alam na sa likod ng magagandang larawan ay may isang nakakasuklam at nakakasukang sikreto.

Gayunpaman, hindi ko magawang magalit sa kaniya. Hindi ko siya kayang pagtabuyan o iwan. Dahil iba ang pagpapahalagang ipinapakita niya sakin kapag kaharap niya ako.

Ramdam ko sa kaniya na may pagmamahal rin siyang inilaan para sa akin.

Naniniwala ako na isang araw magbabago rin siya.

Pero ang lahat ng iyon ay biglang nagbago nang durugin niya ng tuluyan ang pagmamahal ko para sa kaniya.

Hindi siya sumipot sa final game nila ng araw na iyon. Alam ko kung gaano kahalaga ang araw na iyon para sa kaniya, kaya nag-alala na ako sa kaniya at agad ko siya pinuntahan sa Dorm niya.

Wala pasubali kong binuksan ang pintuan nang mahuli ko sila sa aktong hubo't hubad na sila pareho.

Hindi ko alam ang sasabihin ko ng mga sandaling iyon basta na lang tumulo ang mga luha sa mata ko.

Nanginginig ang buong katawan ko sa galit at nandidilim ang aking mga paningin. Gusto ko sila saksakin ng paulit-ulit hanggang humupa ang galit ko sa kanila.

Pero hindi ko iyon magagawa. Dahil ang babaeng kasalukuyang kasama niya ay ang matalik kong kaibigan at taong pinagkakatiwalaan ko higit pa sa kapamilya ko.

Kaya imbis na magwala ako o gumawa ng eksena, umalis na lang ako at nagpakalayo-layo.

Inabutan ako ng malakas na ulan at wala akong pakialam kung magkasakit man ako o madisgrasya. Sapagkat wala ako sa matinong pag-iisip ng mga sandaling iyon.

Palakad-lakad lang ako sa daan

habang basang-basa sa ulan.

Hanggang sa napagod na ang mga paa ko sa kakalakad, kaya napaupo na lang ako sa isang public place at umiiyak na parang bata.

Matapos ko ilabas ang lahat ng luha ko doon ko lang na-realize na kung bakit pinatagal ko pa ang relasyon naming dalawa gayung sa simula pala alam ko nang niloloko lang niya ako.

Nang dahil sa pangyayaring iyon, nag-iba ang pananaw ko sa buhay. Hindi naging madali para sakin ang bawat araw na lumipas. Tila wala ring gabi na hindi ako nagmumukmok at umiiyak sa kwarto ko.

Madalang rin akong lumabas ng bahay dahil ayokong makakita ng lalaki. Pakiramdam ko, nakikita ko ang mukha niya sa kahit na sinong lalaking makakasalubong ko. Pakiramdam ko, lahat sila ay pare-pareho lamang na manloloko at walanghiya.

Hinihiling ko na sana hindi ko na lang siya nakilala at minahal.

At ang lahat ng iyon ay dinaan ko na lang sa pagsusulat ng libro. Ang bawat librong isinusulat ko ay may nilalaman tungkol sa kaniya, sa akin at sa aming dalawa.

Kung papaano ginulo ng pag-ibig ang buhay ko at paano nito binago ang pagkatao ko.

***